Την περασμένη Κυριακή ο Μπάμπης Γεωργούλας, ένας από τους παλιότερους και σημαντικότερους συντάκτες της «Εποχής», κάνει μια αναδρομή στην ιστορία της εφημερίδας, στο ρόλο που έπαιξε από το 1988 που βγήκε το πρώτο της φύλλο μέχρι τις μέρες μας. Σ’ αυτή την αρκετά εκτεταμένη χρονική περίοδο η εφημερίδα συνέβαλε στην επικαιρότητα των ιδεών της Ανανεωτικής Αριστεράς, ανέδειξε ριζοσπαστικά κινήματα και στήριξε τις ενωτικές προσπάθειες μέσα στην Αριστερά. «Παινεύοντας το σπίτι μας», θα μπορούσαμε να καλλιεργήσουμε την εντύπωση ότι η «Εποχή» ήταν και παραμένει μια νησίδα ανεξαρτησίας και πολυφωνίας μέσα σε έναν ωκεανό εξαρτημένων και συμβιβασμένων εφημερίδων. Είναι, όμως, ακριβώς έτσι τα πράγματα;
Θα αποφύγουμε να ασχοληθούμε αναλυτικά με το παρελθόν γιατί δεν θα μας φτάσει ο χώρος της στήλης και ίσως το εξιδανικεύσουμε. Πάμε, λοιπόν, απευθείας στο σήμερα για να δούμε χωρίς ψευδαισθήσεις την εικόνα της «Εποχής». Στην προμετωπίδα της εφημερίδας συνεχίζει να γράφει: «Για την Κομμουνιστική Ανανέωση, για το Σοσιαλισμό». Είναι, όμως, συμβατός αυτός ο αυτοπροσδιορισμός με την πολιτική γραμμή της εφημερίδας όταν αυτή έχει ταυτιστεί με τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ, από το λεξιλόγιο του οποίου ο όρος «κομμουνισμός» απουσιάζει; Η «Εποχή», παρότι παλιότερα χαρακτηριζόταν από το βάθος της κριτικής της ματιάς, ανέχτηκε τον αντιδημοκρατικό κατήφορο στο εσωκομματικό τοπίο του ΣΥΡΙΖΑ και αποσιώπησε την αυτονόμηση του ηγετικού περιβάλλοντος από τα όργανα του κόμματος. Σε κρίσιμες, μάλιστα, στιγμές, στελέχη της εφημερίδας που κατείχαν ταυτόχρονα και κομματικά αξιώματα συναίνεσαν στις αποφάσεις του Αλέξη Τσίπρα και στήριξαν τις κυβερνητικές επιλογές. Ακόμα και μετά την υιοθέτηση και την ψήφιση από τον ΣΥΡΙΖΑ του 3ου μνημονίου, τα κεντρικά κείμενα της εφημερίδας συνέχισαν, παρά την έκδηλη αμηχανία τους, να στηρίζουν την ιδεολογική και πολιτική καταβαράθρωση της «κυβέρνησης της Αριστεράς».
Τον τελευταίο καιρό, οι πωλήσεις της «Εποχής» έχουν πέσει σε τόσο δραματικό βαθμό ώστε να απειλείται η βιωσιμότητά της. Πέρα από τα γνωστά προβλήματα της κρίσης του Τύπου, τις δυσκολίες διανομής και τις απώλειες λόγω ηλεκτρονικής έκδοσης, οι ρίζες της πτώσης της κυκλοφορίας είναι βαθύτερες και αφορούν την πολιτική της ταύτιση με τον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι λίγοι οι αναγνώστες της, πολλοί από αυτούς την διαβάζουν από το πρώτο της φύλλο, που πια δεν την αγοράζουν. Αυτοί που παραμένουν στον ΣΥΡΙΖΑ, προτιμούν να παίρνουν την «Αυγή» γιατί είναι πιο πλούσια σε ύλη και πιο καθαρόαιμη εκπρόσωπος της κυβέρνησης. Όσοι αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, σταμάτησαν να αγοράζουν την «Εποχή» γιατί η γραμμή της εφημερίδας, που απορρέει από τα κεντρικά κείμενα, είναι καθαρά κυβερνητική. Τα όποια ψήγματα κριτικής αποπνέουν αυτολογοκρισία και φόβο μήπως χαρακτηριστούν αντικυβερνητικά, δημιουργώντας ένα άνευρο κι ανούσιο αποτέλεσμα. Πώς σκέφτονται να αντιμετωπίσουν αυτούς τους ουσιαστικούς λόγους της πτώσης της κυκλοφορίας της εφημερίδας, τα μέλη της συντακτικής επιτροπής που καθορίζουν τους τίτλους, τα πρωτοσέλιδα και τελικά τη μονοδρόμηση του πολιτικού χαρακτήρα της «Εποχής» πίσω από τις επιλογές μιας μνημονιακής κυβέρνησης;
Ο Μπάμπης Γεωργούλας δεν αναφέρεται καθόλου στα προαναφερθέντα ζητήματα σα να μην υπάρχουν ή σα να μην έχουν ιδιαίτερη σημασία. Και καταλήγει: «Έχουμε ανάγκη να νιώθουμε ότι μας χρειάζεστε, ότι γινόμαστε κάθε μέρα πιο χρήσιμοι για τον κόσμο της αριστεράς. Ιδίως για όλους εκείνους που θεωρούν ότι δεν είναι μοίρα της αριστεράς η παρένθεση, είτε αυτή αφορά την ενότητά της, είτε την ικανότητά της να ασκεί κυβερνητικό έργο». Δυστυχώς, όμως, η πραγματικότητα είναι ότι η «Εποχή» έχει πάψει να είναι ελκυστική όπως παλιά και να αποτελεί το χώρο συνάντησης πολλών και διαφορετικών αριστερών ρευμάτων. Κυρίως γιατί δεν είναι μοίρα της Αριστεράς ο μνημονιακός μονόδρομος ούτε ο αδιέξοδος κυβερνητισμός παντός καιρού…
Ο δικηγόρος του διαβόλου
