Συγκέντρωση συμπαράστασης για την αποτροπή έξωσης του ηλικιωμένου ζευγαριού στην Κάτω Τούμπα. (ΚΩΣΤΑΣ ΤΖΟΥΜΑΣ / EUROKINISSI)
Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δίνεται – και αυτό δεν είναι μόνο σύνθημα αλλά απτή πραγματικότητα. Η περίπτωση της Κάτω Τούμπας είναι ένα καλό παράδειγμα.
Το Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης είχε προ μηνών απορρίψει την αίτηση προσωρινής αναστολής της έξωσης ενός ηλικιωμένου ζευγαριού από το σπίτι του στην Κάτω Τούμπα της Θεσσαλονίκης, και το μέλλον του διαγραφόταν απολύτως δυσοίωνο. Όταν όμως έφτασε η ημέρα εκτέλεσης της απόφασης, έγινε φανερό ότι η έξωση δεν θα ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση. Η Ένωση Ενοικιαστών/τριών Θεσσαλονίκης –ένα εξαιρετικά δραστήριο σωματείο γύρω από τα θέματα της στέγης– είχε ήδη οργανώσει κινητοποίηση, απευθύνοντας ευρύ κάλεσμα. Στο πλευρό των ηλικιωμένων βρέθηκαν, εκτός από τα μέλη της, νέες και νέοι από πολιτικές και κινηματικές συλλογικότητες, αλληλέγγυες και αλληλέγγυοι κάτοικοι της πόλης, γείτονες, όλες και όλοι αποφασισμένοι να μην αφήσουν τους ηλικιωμένους να βρεθούν στον δρόμο.
Ούτε ο βροχερός καιρός ούτε η κόπωση ακύρωσαν την απόφασή τους. Για μέρες «ανθρώπινες αλυσίδες» προστάτευαν το σπίτι, αλλεπάλληλες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας οργανώθηκαν στη γειτονιά, το τεράστιο πρόβλημα της αστεγίας ως ισχυρός δείκτης απαξίωσης των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων μπήκε αμέσως στα στόματα όλων, όπως και η καταγγελία των funds και των servicers, που την ίδια ώρα κατηγορούνταν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο για τις στοχεύσεις και τον τρόπο λειτουργίας τους.
Οι κινητοποιήσεις έφεραν αποτέλεσμα: Η έξωση ανεστάλη προσωρινά (μέχρι τις 8 Ιανουαρίου της νέας χρονιάς) και οι ταλαιπωρημένοι άνθρωποι επέστρεψαν στο σπίτι τους, έχοντας κερδίσει όχι μόνο την αξιοπρέπειά τους και πολύτιμο χρόνο –αφού εκκρεμούν δικαστικές προσφυγές της δικής τους πλευράς, οι οποίες αναμένεται να εκδικαστούν τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο–, αλλά κυρίως τη βεβαιότητα ότι στην ανάγκη τους δεν είναι μόνοι. Κέρδισε όμως και η πόλη της Θεσσαλονίκης τη σοβαρή υπόμνηση πως η αλληλεγγύη και η κοινωνική συνοχή αποτελούν όπλα σημαντικά για τις διεκδικήσεις και τη βελτίωση της ζωής των «από κάτω».
Το παράδειγμα της Κάτω Τούμπας είναι ένα μόνο από τα πολλά που μαστίζουν την καθημερινότητα στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. Γι’ αυτό και το κίνημα για τη στέγη έχει εδώ και χρόνια αποκτήσει διεθνή χαρακτηριστικά, διακρατική δικτύωση και σαφή πολιτικό λόγο. Δεν εδράζεται μόνο στην ανθρώπινη αλληλεγγύη αλλά και στον πολύπλευρο αγώνα κατά των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και των θεσμικών εκπροσώπων-υπηρετών τους. Από τη νικηφόρα καμπάνια του Ζόραν Μαμντάνι με επίκεντρο τη στεγαστική και κοινωνική πολιτική ως τις κατασκηνώσεις στις ισπανικές πλατείες, τις πορείες στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και τις δυναμικές παρεμβάσεις στο Ευρωκοινοβούλιο το «κίνημα για τη στέγη» κάνει σαφή τον καθόλου ευκαιριακό του χαρακτήρα.
Πριν από λίγες μόνο μέρες (την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου), στο πλαίσιο μίας ακόμα Πανευρωπαϊκής Ημέρας Δράσης για τη Στέγη, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ξεχύθηκαν στους δρόμους. Το ίδιο έγινε στη Θεσσαλονίκη (όπου η Ένωση Ενοικιαστών/τριών είχε πάλι πρωτεύοντα ρόλο), με συγκέντρωση, πορεία και συναυλία στο πάρκο Νίκου Παπάζογλου στην Κάτω Τούμπα, στην Αθήνα και αλλού. Μπορεί τα μεγέθη εδώ να απέχουν πολύ από τα αντίστοιχα άλλων χωρών, ωστόσο ο σπόρος της κοινωνικής διεκδίκησης και της αντίστασης στις πολιτικές απαξίωσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας έχει ήδη αρχίσει να βλασταίνει.
Και όπως επισημαίνει το κάλεσμα της Ένωσης, «μας πετάνε στο δρόμο – βγαίνουμε στον δρόμο με μουσική, ενάντια στα δυσβάσταχτα ενοίκια, τους πλειστηριασμούς, τις εξώσεις, την κερδοσκοπία πάνω στην κατοικία. Δίνουμε ζωή στον δημόσιο χώρο και διεκδικούμε το δικαίωμα να ζούμε στα σπίτια και στις γειτονιές μας».
Αυτό το αναφαίρετο δικαίωμα μόνο συλλογικά μπορούμε να το διαφυλάξουμε.
Α. Τ.
