ΔΑΙΜΟΝΙΚΑ
Γιατί ο υπουργός δικαιοσύνης δεν αγγίζει το θέμα του DNA;
Πριν λίγες μέρες, πέντε βουλευτές του ΚΚΕ κατέθεσαν δύο τροπολογίες σχετικά με το άρθρο 187 Α του Ποινικού Κώδικα, το γνωστό και ως τρομονόμο. Ο νόμος αυτός χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια ως εργαλείο διώξεων και έχει αποτέλεσμα δικαστικές περιπέτειες χρόνων κυρίως για αναρχικούς, οι οποίοι στοχοποιούνται από την αστυνομία ως δήθεν «τρομοκράτες» και τελικά αθωώνονται ή καταδικάζονται με εξοντωτικές ποινές. Η πρώτη τροπολογία προέβλεπε την κατάργηση του τρομονόμου και, όπως αναμενόταν, απορρίφθηκε από την κυβέρνηση. Η δεύτερη όμως, έθετε ζητήματα αυτονόητα για ένα Κράτος Δικαίου, σχετικά με τα όρια, τη διαφάνεια της χρήσης DNA ως στοιχείου ενοχής ενός κατηγορουμένου, αλλά και τα δικαιώματα και τις δικλίδες ασφαλείας του ίδιου απέναντι σε πιθανές αυθαιρεσίες των αρχών, οι οποίες σε τέτοιες περιπτώσεις έχουν αποδειχθεί εξαιρετικά επιρρεπείς.
Συνοπτικά, η δεύτερη τροπολογία προέβλεπε:
- Περιορισμό της δυνατότητας λήψης γενετικού υλικού και ανάλυσης του DNA μόνο στα κακουργήματα με χρήση βίας και τα εγκλήματα που στρέφονται κατά της γενετήσιας ελευθερίας, ενώ αν αυτή αφορά τον ίδιο τον κατηγορούμενο διατάσσεται με απόφαση του δικαστικού συμβουλίου και μάλιστα με ειδικά αιτιολογημένη απόφασή του. Ειδικότερα: «η ανάλυση περιορίζεται αποκλειστικά στα δεδομένα που είναι απολύτως αναγκαία για τη διαπίστωση αυτή και διεξάγεται σε κρατικό ή πανεπιστημιακό εργαστήριο που διαθέτει τα εχέγγυα επιστημονικής εγκυρότητας και τεχνικής επάρκειας. Την ανάλυση του DNA του δικαιούται να ζητήσει και ο ίδιος ο κατηγορούμενος για την υπεράσπισή του».
- Σε περίπτωση που έχει ζητηθεί η επανάληψη της ανάλυσης του DNA από το πρόσωπο από το οποίο έχει ληφθεί το γενετικό υλικό και η επανάληψη είναι για οποιονδήποτε λόγο αδύνατη, το πόρισμά της δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την καταδίκη του κατηγορουμένου, ενώ απαγορεύεται ρητά η αποθήκευση και χρήση του ληφθέντος γενετικού υλικού καθώς και των γενετικών αποτυπωμάτων για οποιονδήποτε άλλο σκοπό, εκτός από το συγκεκριμένο για τον οποίο διατάχθηκαν.
- Καθορίζεται η διαδικασία καταστροφής του γενετικού υλικού και των γενετικών αποτυπωμάτων, η αρμοδιότητα της οποίας ανατίθεται στο αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο, που είχε διατάξει την ανάλυση.
- Η ταυτοποίηση του γενετικού υλικού κατηγορουμένου σε πειστήριο, αντικείμενο ή πρόσωπο δεν είναι από μόνη της αρκετή για την καταδίκη του κατηγορουμένου.
- Ορίζονται συγκεκριμένες προθεσμίες στη διαδικασία της ανάκρισης, ώστε να υπάρχει επαρκής χρόνος στον κατηγορούμενο για το διορισμό τεχνικού συμβούλου από αυτόν καθώς και την ενημέρωσή του πριν από κάθε πράξη λήψης, ανάλυσης ή ταυτοποίησης του DNA του.
Η κυβέρνηση απέρριψε και την παραπάνω τροπολογία. Ο υπουργός Δικαιοσύνης, Σταύρος Κοντονής, απέφυγε να τοποθετηθεί, περιοριζόμενος, μετά τις διαμαρτυρίες του ειδικού αγορητή του ΚΚΕ Μανώλη Συντυχάκη, να αναβάλλει το θέμα για όταν συζητηθεί ο ποινικός κώδικας «όχι αποσπασματικά, αλλά με έναν τρόπο συνολικό». Με άλλα λόγια, ο υπουργός πετά τη μπάλα στην εξέδρα και δεν επιθυμεί, ή δεν τον αφήνουν, να αγγίξει το θέμα του DNA. Να μας το πει, όμως, να το ξέρουμε και να μην κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του. Κι όταν από το κυβερνητικό στρατόπεδο διατυπώνονται δηλώσεις συμπαράστασης και διαμαρτυρίες ως προς δικαστικές αποφάσεις τύπου Ηριάννας, αυτές μοιάζουν με κροκοδείλια δάκρυα.
Όσο ένα τέτοιο πλαίσιο, αυταρχικό, παράλογο και πολλές φορές κανιβαλιστικό, δεν αλλάζει, απλά περιμένουμε την επόμενη Ηριάννα, την επόμενη «σοκαριστική» απόφαση της Δικαιοσύνης. Πριν μερικές μέρες μάλιστα, ο τρομονόμος απέδειξε ότι… δεν γνωρίζει αδιέξοδα. Αθώοι για την κατηγορία της ένταξης σε τρομοκρατική οργάνωση, λόγω έλλειψης στοιχείων, κρίθηκαν τελικά ένοχοι για «τρομοκρατία», ως «ατομικοί τρομοκράτες». Τελικά, μοναδικοί υπεύθυνοι για τέτοιες αποφάσεις είναι οι δικαστές; Μήπως μεγαλύτερη ευθύνη έχει η πολιτική εξουσία που τους δίνει τα εργαλεία, όπως ο τρομονόμος, να στοιχειοθετούν τέτοιες αποφάσεις;
Ο δικηγόρος του διαβόλου
