Φωτογραφία: Zeynep Silan / Pexels
Απόσπασμα από τη συνέντευξη της Γκρέτα Τούντμπεργκ στον Άντριου Κίραν (Novada Media)
Η «Εποχή» αναδημοσιεύει αποσπάσματα της ακτιβίστριας Γκρέτα Τούντμπεργκ στο Novada Media, λίγο πριν την αναχώρησή της με το Global Sumud Flotilla. Όπως δηλώνει η ίδια: «Αυτή είναι η τρίτη συμμετοχή μου στην προσπάθεια να σπάσει ο αποκλεισμός της Γάζας (…) Αυτή τη φορά επανερχόμαστε με μεγάλο αριθμό πλοιαρίων και πληρώματα από 44 χώρες, ενώ πάνω από 24.000 άνθρωποι υπέγραψαν το κείμενο στήριξης της αποστολής (…) Ακόμα κι όταν μας συνέλαβαν πάνω στο Μαντλήν, είχαμε υποσχεθεί ότι θα ξαναγυρίζαμε και ότι –κόντρα σε κάθε εμπόδιο– θα κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να σταματήσει η γενοκτονία».
Ξεκινήσατε από τον ακτιβισμό για το κλίμα. Τώρα επικεντρώνεστε στην Παλαιστίνη. Πώς συνδέονται αυτά τα δύο;
Δεν έχω σταματήσει να μάχομαι για κλιματική δικαιοσύνη. Προσπαθώ να ζω με βάση όσα πρεσβεύω και διακηρύσσω. Αγωνιζόμαστε για δικαιοσύνη, επομένως και για την Παλαιστίνη, το Σουδάν, τη Δυτική Σαχάρα, το Κογκό. Δεν μπορούμε να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε τι συμβαίνει και να επιλέγουμε ρατσιστικά για ποιους νοιαζόμαστε και για ποιους όχι. Δεν γίνεται να μας αφορά το μέλλον μόνο των λευκών παιδιών μας. Επομένως, μένω πάντοτε σταθερή στην ίδια την αρχική μου κατεύθυνση. (…) Προσωπικά ξεκίνησα ως «ακτιβίστρια» το 2014-15, συμμετέχοντας στην υποδοχή προσφύγων από τη Συρία στη Σουηδία (…) Δεν καταλαβαίνω όσους με ρωτούν ποια η σχέση της Γάζας με την κλιματική δικαιοσύνη. Πώς γίνεται να μην το βλέπουν; Είμαι άνθρωπος, έχω βασικές αρχές και κοινή λογική και με βάση αυτά ενεργώ. Υπάρχει εξάλλου προφανής σύνδεση μεταξύ των δύο: οι επιθέσεις καταστρέφουν σοδειές, φυσικούς πόρους, το οικοσύστημα, ό,τι συντηρεί τη ζωή. Εξάλλου, αν ενδιαφέρεσαι για τη βιωσιμότητα του πλανήτη, πρέπει να νοιάζεσαι και για τους ανθρώπους, όχι μόνο για τα δέντρα ή τα βατράχια, που φυσικά είναι πολύ σημαντικά (…) Κι αν είμαστε τόσο εγωιστές, ώστε οι εικόνες των ανθρώπων που ψάχνουν για τα διασκορπισμένα μέλη των δικών τους, δεν μας ραγίζει την καρδιά, πώς περιμένουμε να κινητοποιηθούμε για τη διάσωση του πλανήτη ή να κινητοποιηθούν οι άλλοι όταν θα έχουμε εμείς την ανάγκη τους;
Έχετε εμπειρία και επίγνωση των κινδύνων. Πώς εκτιμάτε τα εμπόδια αυτή τη φορά;
Δεχόμαστε πολλές απειλητικές προειδοποιήσεις. Θα κάνουμε ό,τι πρέπει να κάνουμε. Σε ό,τι με αφορά, μπορώ να βοηθήσω λόγω μιας κάποιας αναγνωρισιμότητας, μέσω της δημοσιοποίησης (…) Οι Παλαιστίνιοι δεν περιμένουν, ούτε χρειάζονται «να τους σώσουμε». Αυτό που χρειάζονται είναι να τους ακούσουμε, να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα τους, να ενεργοποιηθούμε και να πιέσουμε τις κυβερνήσεις των δικών μας χωρών. Να αποδείξουμε ότι ο κόσμος δεν ξεχνάει την Παλαιστίνη, ότι οι φρικαλεότητες των δικών μας κυβερνήσεων δεν μας εκπροσωπούν.
Πώς είναι η ζωή στη θάλασσα για 2 εβδομάδες; Υπάρχει αλληλεγγύη;
Φυσικά, μεγάλη αλληλεγγύη, είμαστε σαν οικογένεια. Ξέρω ότι η ζωή μου είναι στα χέρια τους και η δική τους στα δικά μου. Εκπαιδευόμαστε όσο καλύτερα μπορούμε, ώστε να ανταποκριθούμε στις ανάγκες.
Εκτός από τον ρεαλιστικό, υπάρχει και ο συμβολικός χαρακτήρας του εγχειρήματος…
Ο κύριος στόχος είναι πάντα η διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας, το σπάσιμο του παράνομου αποκλεισμού και της πολιορκίας της Γάζας, η διάνοιξη ασφαλών ανθρωπιστικών διόδων. Υπάρχει, όμως, και η ανάγκη να γίνει φανερό ότι δεν ξεχνάμε τη Γάζα, ότι μιλάμε γι’ αυτήν. (…) Οι φίλοι, οι σύντροφοι μου κι εγώ, πάντοτε μιλούσαμε για κοινωνική δικαιοσύνη. Δεν είμαστε, ούτε ήμασταν «τα θυμωμένα παιδιά απέναντι στην καθεστηκυία τάξη», όπως μας παρουσίαζαν τα ΜΜΕ. (…) Μου λένε: άλλαξες στόχευση, έγινες πολύ «πολιτική», με καλούν σε εκπομπές και μου λένε, μπορείς να μιλήσεις για το κλίμα, αλλά όχι για πολιτική και σκέφτομαι, μα σε ποιον κόσμο ζουν πραγματικά αυτοί οι άνθρωποι;
Τι σημαίνει λοιπόν κλιματική δικαιοσύνη, όταν μιλάμε για τη Γάζα;
Σημαίνει να τελειώσει η κατοχή, ο αποκλεισμός και η πολιορκία, η πολιτική του απαρτχάιντ και να μπορούν να ζουν οι πάντες με ελευθερία, ειρήνη και αξιοπρέπεια «από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα».
Μετάφραση: Όλγα Αθανίτη
