Να περάσει μια μέρα χωρίς πληροφορία. Χωρίς διασπάσεις, χωρίς μηνύματα ακατάσχετων πομπών. Χωρίς προσφορές, χωρίς διαφημίσεις, χωρίς επείγουσες ενημερώσεις. Μια μέρα χωρίς πληροφορία, χωρίς ειδήσεις, χωρίς γνώμες που σου ζητούν συστράτευση. Να μείνουν κλειστά τα κινητά και οι οθόνες, όλες οι φωνές και όλες οι εικόνες, όλα αυτά που απαιτούν την προσοχή μου και με τραβούν από το μανίκι μέχρι να με σύρουν. Αρκετά έμαθα, αρκετά ενημερώθηκα, αρκετά γέμισα με γεγονότα.
Να περάσει μια μέρα χωρίς επισκέψεις στις ζωές των άλλων. Φωτογραφίες με μαγιό, με σκύλους, με εξόδους. Φαγητά, παραστάσεις, κάδρα τοποθεσιών. Τις μόνιμες περιγραφές ενός τόπου άλλου που ακόμα και αν τον προσεγγίσεις αυτός παραμένει άπιαστος. Είναι ο τόπος αυτός που ελέγχει την ομορφιά. Ο τόπος αυτός που όλοι είναι όμορφοι, έστω όσο πιο όμορφοι μπορούν. Ο τόπος αυτός που όλοι είναι χαρούμενοι, ακόμα και όταν δείχνουν θλιμμένοι.
Γνώμες και προτιμήσεις, τραγούδια και ενημερώσεις, θάνατοι γνωστών και αγνώστων. Να γίνει για λίγο ησυχία. Ενημερωθήκαμε αρκετά, τόσο πολύ, είμαστε σίγουροι, είμαστε βέβαιοι, τα γνωρίζουμε όλα. Πείσαμε τους πάντες. Αφού πρώτα πειστήκαμε από αυτούς. Και έτσι πεισμένοι και βεβαίως πειστικοί κινούμε διαρκώς κινούμε παραμένοντας μονίμως σταθεροί.
Η ηδονοβλεπτική μας πρόθεση καλύφθηκε και με το παραπάνω. Είδαμε και είδαμε. Ζωές άλλων που τώρα έγιναν στόχοι μας. Θα γίνουμε και εμείς σαν και τους άλλους. Μέχρι να θέλουμε να γίνουμε σαν τους παρακάτω. Όχι, σαν αυτούς εκεί καλύτερα. Ή μήπως σαν εκείνους; Στιγμές από ζωές που μας προτείνουν το παράδειγμά τους. Η ευτυχία βρίσκεται στη μίμηση, στην αντιστοιχία της προσπάθειάς μας με το παράδειγμά τους.
Αχ όμορφε κόσμε. Με τις ψεύτικες αλήθειες σου και τα αληθινά σου ψεύδη. Με τις αποτυπώσεις και τις παραμορφώσεις σου. Ποιος θα το έλεγε πως είχαμε ανάγκη από τόση φυγή. Να χαθούμε μέσα σε μια διάθλαση του πραγματικού μας κόσμου. Φτιαγμένη από υλικά που επιλέγουμε. Φτιαγμένα από αλήθειες που πιστεύουμε. Εδώ η πιο ψεύτικη είδηση είναι η αληθινή. Μέσα στο λάθος δεν γίνεται να φυτρώσει το σωστό.
Αχ όμορφε κόσμε. Με τους παραμορφωτικούς καθρέφτες σου, με τις γυαλιστερές σου εκτάσεις, τις λείες επιφάνειες. Τίποτα μέσα σου δεν πονά. Η ομορφιά σου δεν έχει αιχμές, το σχήμα σου γωνίες. Εδώ όλα είναι μαλακά. Σαν να είμαστε αντικείμενα προς μετακόμιση, τοποθετημένοι σε μεμβράνη. Μα όλα αυτά είναι σημεία. Και όλα τους έχουν κάτι να μου πουν. Να μου δείξουν. Να με πληροφορήσουν. Και εγώ δεν θέλω. Θέλω να περάσω μία μέρα χωρίς άλλη πληροφορία.
Στους δρόμους αποφεύγω να ακούσω μουσική. Στις στάσεις μου δεν θα δω στο κινητό, δεν θα ανοίξω καν βιβλίο ή εφημερίδα. Θέλω η μέρα μου να είναι σιωπηλή. Ή έστω βουβή ανάμεσα στη φασαρία των ανθρώπων. Αλλιώς θα αρχίσει ο συνειρμός. Και τότε γίνομαι πάντα παιδί. Αναζητώ να γίνω κάποιος άλλος. Σε έναν κόσμο που κάποτε ονόμαζα «όταν θα μεγαλώσω». Μα εγώ αρνούμαι τον συνειρμό. Αρνούμαι τον δρόμο αυτό που με οδηγεί πάντοτε σε κάποιον άλλο πέρα από τον εαυτό μου. Σήμερα όλοι οι δρόμοι στέκουνε βουβοί. Και αναδιπλώνονται οδηγώντας κατευθείαν στο μέτωπό μου.
Από εδώ ξεκίνησα, εδώ καταλήγω, εγώ είμαι.
