Ο ΤΖΕΡΕΜΙ ΚΟΡΜΠΙΝ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥΣ
Του Νίκου Σερβετά
«Θριάμβευσε διότι εκπροσωπεί την απόρριψη της παραδοσιακής πολιτικής τάξης και επειδή οι άλλοι υποψήφιοι δεν μπόρεσαν να εμπνεύσουν ενθουσιασμό και ελπίδα», δήλωσε ο Άντριου Χάροπ, γενικός γραμματέας της ιστορικής οργάνωσης της σοσιαλδημοκρατικής αριστεράς Fabian Society (Φαβιανής Εταιρείας), σχολιάζοντας την εκλογή του Τζέρεμι Κόρμπιν, το περασμένο Σάββατο, στην ηγεσία του «Εργατικού Κόμματος» του Ηνωμένου Βασιλείου.
Ο Κόρμπιν φρόντισε να επιβεβαιώσει το σχόλιο του Χάροπ λίγες μέρες αργότερα, όταν στην διάρκεια ανάκρουσης του εθνικού ύμνου (σ.σ. «Ο Θεός σώζοι την Βασίλισσα») σε τελετή μνήμης για την 75η επέτειο από τους βομβαρδισμούς της αεροπορίας της ναζιστικής Γερμανίας εναντίον της Βρετανίας, εκείνος παρέμεινε επιδεικτικά σιωπηλός και δεν έψαλε μαζί με τους υπόλοιπους παρισταμένους. «Ο Κόρμπιν σνομπάρει τη Βασίλισσα και τη Χώρα» και «Ο Θεός ας μη σώζει τη Βασίλισσα» είναι δύο ενδεικτικοί τίτλοι πρωτοσέλιδων βρετανικών εφημερίδων της επομένης. Η εντυπωσιακή κίνηση του Κόρμπιν έγινε αντικείμενο κριτικής τόσο από μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων, όσο και από κάποια μέλη του κόμματός του. «Αυτή η στάση προσβάλλει και πληγώνει ανθρώπους», σχολίασε στο ραδιόφωνο του BBC η Κέιτ Γκριν, βουλευτής των Εργατικών και μέλος της ομάδας πολιτικού σχεδιασμού του Κόρμπιν.
Ένας 66χρονος γενειοφόρος μαρξιστής εξελέγη αρχηγός του Εργατικού Κόμματος με την μεγαλύτερη πλειοψηφία από οποιονδήποτε προηγούμενο Εργατικό ηγέτη. Το Εργατικό Κόμμα του Ηνωμένου Βασιλείου, από την εποχή που επικεφαλής του ήταν ο Τόνι Μπλερ, είχε μετακινηθεί από το πεδίο της παραδοσιακής βρετανικής σοσιαλδημοκρατίας προς κεντροαριστερές ή και κεντροδεξιές θέσεις, αλλάζοντας τη φυσιογνωμία του και χάνοντας ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του. Απτή απόδειξη τα αποτελέσματα των πρόσφατων βουλευτικών εκλογών, τον Μάιο που μας πέρασε, όπου κατέγραψε ένα από τα χειρότερα ποσοστά στην ιστορία του. Η «Αριστερά της Βρετανίας», λοιπόν, εντάχθηκε τόσο πολύ στο σύστημα που έγινε συστατικό κομμάτι του και, όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις (βλέπε, τηρουμένων των αναλογιών, Ιταλία, Πορτογαλία), «όταν η αριστερά τα φτιάχνει με το σύστημα τα χαλάει με τους αριστερούς».
Η γενιά του twitter
Σύμφωνα με ξένους παρατηρητές στο Λονδίνο, η εκλογή του Κόρμπιν στην ηγεσία των Εργατικών μετατρέπει το παραδοσιακό βρετανικό κόμμα σε «ένα λαϊκό κίνημα, σε ένα κίνημα διαμαρτυρίας που, αν ακολουθήσει τις ιδεολογικές αρχές του νέου ηγέτη του, θα εξελιχθεί σε κόμμα ανάλογο των αριστερών κομμάτων της Νότιας Ευρώπης». Απ’ ότι φαίνεται, λοιπόν, αν μη τι άλλο η επιλογή των μελών του κόμματος είναι μια διαμαρτυρία ενάντια στο βρετανικό πολιτικό σύστημα. Ο Κόρμπιν κουβαλάει επάνω του τη μυρωδιά της δεκαετίας του ’70, εκείνης της αριστεράς που συνέτριψε η Θάτσερ και που αργότερα τα υπολείμματά της φρόντισε να αφομοιώσει και να ενσωματώσει στο σύστημα ο Μπλερ. Τα μέλη του Εργατικού Κόμματος, που έχει παράδοση και βαθιές ρίζες στην εργατική τάξη της χώρας, ήταν σαν να είπαν με μια φωνή, με μία κίνηση: «Θέλουμε διαφορετικό είδος πολιτικής»!
Αυτό δείχνουν τουλάχιστον τα συντριπτικά ποσοστά που συγκέντρωσε ο Κόρμπιν, ο οποίος σε όλη την εσωκομματική προεκλογική περίοδο θεωρείτο αουτσάιντερ. Πήρε το 59,5% των ψήφων, δεύτερος ήρθε ο Μπέρναμ με 19% και ακολούθησαν οι Κόπερ με 17% και Κένταλ με 4,5%. Ειπώθηκε ότι λόγω ηλικίας και ιδεολογικού χάσματος ο Κόρμπιν δεν θα μπορούσε να επικοινωνήσει με την γενιά των social media, ότι μιλά διαφορετική γλώσσα απ’ ότι οι νέοι καταλαβαίνουν, ότι οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι ήξεραν καλύτερα αυτή τη γλώσσα. Απ’ ότι, όμως, φάνηκε, οι εκτιμήσεις αυτές μάλλον διαψεύδονται, καθώς τα κομματικά μέλη των Εργατικών, εκλέγοντας ως ηγέτη τους τον Κόρμπιν, στέλνουν άλλο μήνυμα: «Ας μας πει και ας μας δείξει, επιτέλους, κάποιος ότι πιστεύει σε κάτι κι εμείς θα τον ακολουθήσουμε, κι ας μην συμφωνούμε στα πάντα μαζί του».
Τα δύο μέτωπα
Αυτό που διακηρύσσει ότι πιστεύει ο νέος ηγέτης των Εργατικών είναι η επανακρατικοποίηση των σιδηροδρόμων και των ταχυδρομείων και η πλήρης απόρριψη της λιτότητας. Δύο ουσιαστικές θέσεις, που γοήτευσαν γρήγορα τα μέλη των Εργατικών, τα οποία βρίσκονται ακόμη υπό το σοκ της μεγάλης ήττας τους, τον περασμένο Μάιο. Ο νέος ηγέτης του Εργατικού Κόμματος αναλαμβάνει πρακτικά την ευθύνη να βελτιώσει τη δημοτικότητα του κόμματος, μετά την πανωλεθρία των βουλευτικών εκλογών της 7ης Μαΐου από τους Συντηρητικούς του νυν πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον. Παράλληλα, ο διάδοχος του Εντ Μίλιμπαντ, θα πρέπει, ως υποψήφιος πρωθυπουργός, να οδηγήσει το κόμμα της αντιπολίτευσης στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, το 2020, στοχεύοντας να τερματίσει τη 10ετή διακυβέρνηση των Τόρις.
Γεγονός είναι ότι ο Κόρμπιν έχει ανοικτά μπροστά του δύο μέτωπα: Το εσωτερικό, μέσα στο κόμμα των Εργατικών, και το εθνικό, δηλαδή τους Συντηρητικούς του Κάμερον. Πιο δύσκολο από τα δύο φαίνεται να είναι, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, το εσωτερικό. Κι αυτό γιατί μπορεί να φαίνεται ως δεδομένο ότι έχει μαζί του την συντριπτική πλειοψηφία των μελών του κόμματος, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.
Πολλοί από τους εκλέκτορες, ιδιαίτερα μέλη συνδικάτων, είναι βέβαιο ότι τον ψήφισαν προκειμένου να αλλάξει κάτι από την πολιτική με τη σφραγίδα του Μπλερ, που ήταν καταστροφική για τους Βρετανούς εργαζόμενους. Ωστόσο, οι ψηφοφόροι που θέλουν τις αλλαγές δεν δείχνουν να έχουν υπομονή, θέλουν γρήγορες και εμφανείς κινήσεις ουσίας και, πιθανόν, να μην αρκεστούν στο να μην τραγουδάει ο αρχηγός τους τον Εθνικό Ύμνο. Υπάρχει, άλλωστε, αρκετή σύγχυση: Ενδεικτικά, σύμφωνα με δηλώσεις που έγιναν αμέσως μετά τις βουλευτικές εκλογές του περασμένου Μαϊου, πολλοί παραδοσιακοί ψηφοφόροι του Εργατικού Κόμματος ψήφισαν Φιλελεύθερους Δημοκράτες, «επειδή ήταν trendy»!
Από την άλλη πλευρά, σε αντίθεση με εκλέκτορες και ψηφοφόρους βρίσκονται οι βουλευτές του κόμματος και ο κομματικός μηχανισμός, που δεν είδαν με καθόλου καλό μάτι την εσωκομματική νίκη του αουτσάιντερ. Άνθρωποι που επί 20 και πλέον χρόνια υπηρέτησαν πιστά μία πολιτική, είναι δύσκολο να μεταστραφούν και να ακολουθήσουν, και μάλιστα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, ένα απομεινάρι των χίπις. Ειδικά αν αυτός ο χίπις ποτέ, στην 30ετή κομματική ζωή του, δεν έδειξε να ακολουθεί πιστά τις υποδείξεις της ηγεσίας.
Αν και όταν εξασφαλίσει την υποστήριξη του κομματικού μηχανισμού, ο Κόρμπιν θα πρέπει να δώσει τη μεγάλη μάχη στο εθνικό μέτωπο, κατά των Συντηρητικών του Κάμερον. Εκεί δεν αρκούν τα ιδεολογικά επιχειρήματα και οι συγκυριακές συμμαχίες. Εκεί χρειάζεται σαφής θέση αναφορικά με το μέλλον της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εκεί απαιτείται να ανοίξουν θέσεις εργασίας, εκεί πρέπει να βρεθούν σίγουρες και ασφαλείς προσβάσεις στους περίφημους «οικονομικούς κύκλους του Λονδίνου»
Όσο για τις φήμες που άρχισαν ήδη να κυκλοφορούν και θέλουν τον Κόρμπιν να βγάζει σε 3-4 χρόνια τη σκληρή δουλειά, να οδηγεί τους Εργατικούς στις εκλογές και μετά κάποιος άλλος να αναλαμβάνει τη θέση του πρωθυπουργού, είναι πολύ νωρίς για να τις λάβει κάποιος σοβαρά υπόψη.
•Ποιος είναι ο Κόρμπιν
O Τζέρεμι Κόρμπιν γεννήθηκε στις 26 Μαΐου 1949. Εκπροσωπεί το Ίσλιγκτον στη βρετανική Κάτω Βουλή τα τελευταία 30 χρόνια. Ποτέ δεν διεκδίκησε ένα υψηλότερο πολιτικό πόστο και ποτέ δε συμμετείχε σε σκιώδεις κυβερνήσεις. Η απόσταση που τήρησε από κυβερνητικές θέσεις του έδωσε την ευχέρεια να αποστασιοποιείται συχνά απέναντι στις επιλογές των ίδιων των Εργατικών. Διετέλεσε μέλος της Ομάδας για τη Σοσιαλιστική Εκστρατεία, της Εκστρατείας Αλληλεγγύης του Παλαιστινιακού Λαού, της Διεθνούς Αμνηστίας, της Εκστρατείας για τον Πυρηνικό Αφοπλισμό και του Συνασπισμού «Σταματήστε τον Πόλεμο». Το 2013 ο Κόρμπιν τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Ειρήνης Γκάντι για τις «διαρκείς προσπάθειές του για την κοινωνική δικαιοσύνη και τη μη βία».
Τάχθηκε ευθέως κατά της συμμετοχής της Βρετανίας στον πόλεμο του Ιράκ και εξακολουθεί να ζητά την παραπομπή του Μπλερ σε δίκη για εγκλήματα πολέμου. Τάσσεται κατά του ΝΑΤΟ και ασκεί συχνά κριτική στη Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου με τις ΗΠΑ, ενώ παράλληλα ζητά την αύξηση της φορολογίας για τους «έχοντες και κατέχοντες». Στις αρχές της πολιτικής του καριέρας τάχθηκε κατά του Απαρτχάιντ στη Ν. Αφρική, ενώ αργότερα δεν δίστασε να πάρει θέσει υπέρ της Χαμάς στην αραβοϊσραηλινή διένεξη. Διαχρονικά απορρίπτει το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά πολύ περισσότερο το βρετανικό Στέμμα. Είναι χορτοφάγος, μισεί τα αυτοκίνητα, τάσσεται υπέρ της κατάργησης των διδάκτρων στα βρετανικά πανεπιστήμια, καθώς και υπέρ της εθνικοποίησης των βρετανικών ταχυδρομείων και του βρετανικού σιδηροδρομικού δικτύου.
