«Και φέτος η αποχή ήταν μεγάλη, αποτελώντας έναν παράγοντα που προβληματίζει. Γίνεται σαφές ότι οι φοιτητικές εκλογές ως θεσμός τα τελευταία πέντε, έξι χρόνια βρίσκονται υπό αμφισβήτηση. Ένα μεγάλο κομμάτι του φοιτητικού κόσμου δεν αναγνωρίζει ποιος είναι ο λόγος και η σημαντικότητα συμμετοχής σε αυτές» σχολιάζει σχετικά με τα αποτελέσματα των εκλογών στις 13 Μάη ο Θανάσης Καλαθάς, γραμματέας Σπουδάζουσας Αθήνας της Αριστερής Ενότητας και φοιτητής του Πάντειου Πανεπιστημίου.
Μεγάλος νικητής της διαδικασίας αναδεικνύεται μάλλον η αποχή που κυμάνθηκε στο 40 με 50%. Έπεται η ΔΑΠ – ΝΔΦΚ με περίπου 39%, η ΠΚΣ με 19,5%, ΕΑΑΚ με 13,5%, ΠΑΣΠ 10% και ΑΡΕΝ με 7,5%. Στα ΤΕΙ η ΔΑΠ συγκέντρωσε περίπου 56%, ΠΚΣ 21%, ΠΑΣΠ 11%, ΑΡΕΝ 3% και ΕΑΑΚ 2%. (Τα ποσοστά που αναφέρονται προσπαθούν να προσεγγίσουν το μέσο όρο των ποσοστών που έβγαλε η κάθε παράταξη ξεχωριστά και να δώσουν τη γενικότερη εικόνα, δεν αποτελούν πραγματικά ποσοστά).
«Το στοιχείο της αποχής μάς φέρνει μπροστά στις ευθύνες που έχουμε ως δυνάμεις της Αριστεράς γιατί όταν γίνεται σε τέτοιους καιρούς μεταφράζεται ως στοιχείο αποπολιτικοποίησης και άρνησης συμμετοχής σε οποιαδήποτε συλλογική διαδικασία. Είναι η κυριαρχία της λογικής του ατομισμού» επισημαίνει και ο Γιώργος Μανούρας, μέλος των ΕΑΑΚ και φοιτητής στο Φυσικό του ΕΚΠΑ.
Το στοιχείο της αποπολιτικοποίησης δεν διαφαίνεται μόνο από την έλλειψη συμμετοχής, αλλά και από το γεγονός ανάδειξης της ΔΑΠ σε πρώτη δύναμη για 27η χρονιά. Θεμελιώδης θέση που αναδεικνύει είναι η κατάργηση των κομματικών παρατάξεων στα πανεπιστήμια, σχήμα οξύμωρο προφανώς, ούσα φοιτητική παράταξη της Νέας Δημοκρατίας. Στο προεκλογικό της φυλλάδιο γίνεται λόγος για περιορισμό των γενικών συνελεύσεων, για την ύπαρξη μη πολιτικών παρατάξεων μόνο, τύπου αδελφοτήτων των αμερικάνικων κολλεγίων, αλλά και για την ίδρυση ενιαίας ένωσης φοιτητών που θα ασχολείται αποκλειστικά με ακαδημαϊκά θέματα και δεν θα τοποθετείται επί άλλων κοινωνικών ζητημάτων.
«Η ΔΑΠ έχει καταφέρει να ηγεμονεύσει μες στο Πανεπιστήμιο και να βγαίνει πρώτη όχι για τις πολιτικές της θέσεις. Η ψήφος στη ΔΑΠ είναι σαν ανταπόδοση στις εξυπηρετήσεις που παρέχει όλη τη χρονιά, σημειώσεις, πάρτι, εκδρομές κτλ. Δεν θεωρώ ότι οι φοιτητές που την ψήφισαν επιθυμούν ένα πανεπιστήμιο, όπως το ευαγγελιζόταν ο νόμος Αρβανιτόπουλου – Διαμαντοπούλου» αναλύει ο Θανάσης Καλαθάς. Τονίζει παράλληλα πως αυτό το πελατειακό σύστημα που έχει στηθεί προκαλεί και την απογοήτευση πολλών φοιτητών, που γι’ αυτό το λόγο δεν συμμετέχουν.
«Η επικράτηση της ΔΑΠ είναι ζήτημα που πρέπει να απασχολήσει το φοιτητικό κίνημα που έδωσε τόσες μάχες τα τελευταία χρόνια ενάντια στον αυταρχισμό διαφόρων πρυτανικών αρχών, όπως με τον κ. Φορτσάκη, γιατί αναδεικνύει πως τελικά η πρόταση της ΔΑΠ έχει πείσει μέρος φοιτητών που βλέπουν ως μόνη εναλλακτική για το μέλλον τους τον ατομικό δρόμο και τον κοινωνικό κανιβαλισμό» προσθέτει ο Γιώργος Μανούρας.
«Να επαναφέρουμε την πολιτική στα πανεπιστήμια»
Ο γραμματέας Σπουδάζουσας της ΑΡΕΝ Αθήνας διαβλέπει πως με την επαναφορά της συνδιοίκησης που ψηφίστηκε στο πολυνομοσχέδιο για την Παιδεία ίσως γίνει το απαραίτητο πρώτο βήμα ώστε οι φοιτητές να ενδιαφερθούν πάλι για την πολιτική έκφραση της ζωής τους, αφού ορίζεται ένα πλαίσιο όπου το αποτέλεσμα των φοιτητικών εκλογών θα έχει αντίκτυπο. «Θα υπάρχει εκπρόσωπος του φοιτητικού συλλόγου που θα συναποφασίζει για το πρόγραμμα σπουδών, για τη χρηματοδότηση κτλ. Θεωρώ πως ένα ρεύμα που απέχει από τις φοιτητικές εκλογές θέλει να απαξιώσει την κυρίαρχη λογική του δικομματισμού μες στα πανεπιστήμια και του πελατειακού δικτύου που έχουν στήσει. Ο μόνος τρόπος, όμως, για να καταρρεύσει ο δικομματισμός είναι η πολιτική συμμετοχή γενικότερα μες στα πανεπιστήμια».
Την ίδια ανάγκη για συμμετοχή σε συλλογικές διαδικασίες και επαναφοράς του ενδιαφέροντος για τη πολιτική αντί της ατομικής στάσης απογοήτευσης αναδεικνύουν και τα ΕΑΑΚ. «Η πολιτική μες στα πανεπιστήμια έχει σημασία γιατί φαίνεται πια πως για να έχουμε το οτιδήποτε, πχ δωρεάν συγγράμματα, χρειάζεται μια ανώτερη πολιτική σύγκρουση και σε κεντρικό επίπεδο. Υπάρχει η μαγιά του φοιτητικού κόσμου που θέλει να αγωνιστεί και θα βγει στο δρόμο για τις μάχες που έρχονται στην ευρύτερη κοινωνία».
Τζέλα Αλιπράντη
