Τον Σταύρο Τσαντέ τον γνώρισα σε μια αυλή, στις εργατικές πολυκατοικίες του Ταύρου. Από την πρώτη στιγμή, η αύρα του με κέρδισε. Κυρίως γιατί είναι ένας βαθιά λαϊκός άνθρωπος, όχι με τη μπανάλ έννοια του όρου, αλλά με τον πιο σύγχρονο τρόπο που μπορεί να υπάρξει σήμερα.
Αυτό αποτυπώνεται ξεκάθαρα και στη μουσική του. Από τον δίσκο «Οι παιδικές συνήθειες του πατέρα μου» μέχρι τη «Δημοκρατία του Αχ», ο Σταύρος καταφέρνει να μεταφράζει τα άγχη του σήμερα μέσα από μια γλυκιά και καθαρή ανάμνηση του χθες. Δημιουργεί λαϊκή μουσική του σήμερα και αυτό είναι σπάνιο και αξιοσημείωτο.
Αυτό ακριβώς βίωσαν όσοι και όσες βρέθηκαν στις 29 Οκτωβρίου στον Σταυρό του Νότου, όπου η μουσική παράστασή του σήκωσε την αυλαία για το κοινό.
Στη σκηνή παρουσιάστηκαν τραγούδια τόσο από τον παλιό όσο και από τον νέο δίσκο, μέσα από έναν διαδραστικό τρόπο που ενεργοποίησε το κοινό. Το ερώτημα που κυριάρχησε όλη τη βραδιά ήταν το: «Καζαντζίδης ή Καβάφης;» κι ας μην έχει σημασία το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας.
Αυτό που έχει σημασία είναι να πάτε στις επόμενες συναυλίες. Γιατί, αφενός, αξίζει να συμμετέχετε σ’ αυτή την εξαιρετική μουσική εμπειρία· αφετέρου, είναι σημαντικό να αναδειχθεί μια νέα μορφή λαϊκού τραγουδιού που χωρά μέσα του τις αντιφάσεις της εποχής μας:
την εξορία μαζί με τη La Bamba, το VAR δίπλα στην τηλεκπαίδευση, τον Ερωτόκριτο πλάι στις Νοικοκυρές.
Κι όλα αυτά δεμένα αρμονικά, να σε ταξιδεύουν μέσα στις αντιθέσεις αυτής της πολύ βαλκανικής γωνιάς που λέγεται Ελλάδα.
Ο Σταύρος Τσαντές παράγει πολιτισμό. Είναι ένας τραγουδοποιός της γενιάς του που, χωρίς κόμπλεξ, παίρνει ερεθίσματα από την κοινωνία του σήμερα και τα μεταμορφώνει σε ποιοτική τέχνη του καιρού του.
Να γίνετε κι εσείς μέλη της “Δημοκρατίας του Αχ”.
Ίσως είναι η μόνη δημοκρατία που τόσο φυσικά μπορεί να γίνει λαϊκή.
