(μέρος β’)
Και έτσι η πομπή με τα περιπολικά και το ασθενοφόρο προχωρούσε. Ολοένα και προχωρούσε καλύπτοντας την απόσταση μέχρι τη Ρώμη. Και η ώρα αυτή δεν άργησε. Ή για να είμαστε ακριβείς άργησε αρκετά. Βλέπετε, ο αριθμός των περιπολικών που προστέθηκε για να βοηθήσουν εκείνο το αρχικό περιπολικό ήταν τόσο μεγάλος, που στην πραγματικότητα περισσότερο καθυστέρησαν το ασθενοφόρο παρά το βοήθησαν στην πορεία του. Μέσα στο πλήθος από αστυνομικούς φάρους και μπλε φωτισμούς κανείς δεν φαινόταν διατεθειμένος να δυσανασχετήσει. Βρίσκονταν στα περίχωρα της αιώνιας πόλης αποφασισμένοι να βοηθήσουν -με αυταπάρνηση μάλιστα, με αυτοθυσία θα έλεγε κάποιος- προς έναν στόχο που είχαν ήδη ξεχάσει.
Αλλά η πόλη είχε όλα τα φώτα της σβηστά. Κοιτώντας την έτσι σκοτεινιασμένη δεν θα ήταν παράλογο κάποιος να υποθέσει πως η πόλη είχε αδειάσει από κατοίκους. Ο θόρυβος από τους φάρους και τα περιπολικά ήταν το μόνο που αντηχούσε σε ολόκληρη την πόλη. Βλέπετε, καθώς τα νέα κυκλοφόρησαν μέσα στη νύχτα και οι κάτοικοι έμαθαν πως μια πομπή που κουβαλά ένα άγνωστο φορτίο πλησιάζει όλοι ανατρίχιασαν. Σαν όλο αυτό να τους υπενθύμισε ταυτόχρονα τη συλλογική τους ιστορία. «Μια νέα Πορεία προς τη Ρώμη» ψιθύρισαν πολλοί. Και ακόμη περισσότεροι το σκέφτηκαν. Έτσι φρόντισαν να φύγουν χωρίς καν να προλάβουν να αλλάξουν τις πιτζάμες τους. Πράγματι, ενώ το κομβόι έμπαινε στην Ρώμη ήταν σχεδόν πρωί αλλά δεν είχε ξημερώσει. Τα φώτα σε όλα τα σπίτια, όλα τα διαμερίσματα και όλους τους δρόμους ήτανε σβηστά.
Ένα πλήθος Ιταλών ντυμένοι μόνο με τις πιτζάμες τους ήταν εκεί. Άλλοι ξαφνιασμένοι, άλλοι σαφώς ντροπιασμένοι (καθώς με τον τρόπο αυτό έμπρακτα ομολογούσαν τα ρούχα που φορούσαν τις στιγμές της ανάπαυσης) και άλλοι ευχαριστημένοι σαν να είχαν κάνει μια πρόβλεψη που με τον πιο απροσδόκητο τρόπο βγήκε αληθινή. Όλοι τους αγουροξυπνημένοι και όλοι τους Ιταλοί, απότομα έτοιμοι. Αυτοί οι λίγοι τη στιγμή εκείνη εκπροσωπούσαν την πόλη τους. Ήταν εκεί για να υποδεχτούν την πομπή, για να υποδεχτούν τους νέους μελανοχίτωνες. Είχανε φέρει μαζί τους και έναν νυσταγμένο αριστοκράτη, ένα μέλος του Οίκου της Σαβοΐας. Φορούσε μάλιστα τις πιτζάμες του Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ της Ιταλίας, του προγόνου του, που ο μύθος λέει πως φορούσε ακριβώς τις ίδιες πιτζάμες όταν ο Μουσολίνι μπήκε στην Ρώμη το 1922.
Είδαν τότε τα περιπολικά να στρίβουν στον μεγάλο δρόμο και να πλησιάζουν διακριτικά, με πρώτο μπροστά από όλα τα άλλα, το περιπολικό του Τζουζέπε. Μόλις το περιπολικό σταμάτησε, ο Τζουζέπε βγήκε και αντίκρισε το αγουροξυπνημένο πλήθος. Μια σιωπή μεσολάβησε. Και τότε με τρόπο απότομο αλλά -λες- συντονισμένο, το πλήθος άρχισε να ζητωκραυγάζει και να χειροκροτά. Αμέσως κατευθύνθηκαν προς τον Τζουζέπε, ο οποίος τρομαγμένος ξαναμπήκε μέσα στο περιπολικό κλείνοντας την πόρτα. Το πλήθος τότε έσπασε τα τζάμια και τον τράβηξε μέσα από τα παράθυρα. Τον ανάγκασαν να συμμετέχει στους πανηγυρισμούς τους επιτακτικά και βίαια, τόσο αυτόν όσο και τους συντρόφους του. Τον ανέβασαν στους ώμους ενός παπά φωνάζοντάς του, επικροτώντας τον επιθετικά. Και τελικά, αφού οι ζητωκραυγές ξεθύμαναν και τον κατέβασαν από τους ώμους, του έδωσαν ένα μεγάλο κλειδί, όμοιο με κλειδί από την ταμπέλα κλειδαρά. Ήταν το κλειδί ολόκληρης της Ιταλίας.
Μια χρυσή νέα εποχή ξεκινούσε. Για τη χώρα, για το έθνος, για τον Τζουζέπε.
Μέσα στον ορυμαγδό, τη φασαρία και την αλλαγή πολιτεύματος κανένας δεν έδωσε σημασία στο ταπεινό ασθενοφόρο, το ασθενοφόρο με το άγνωστο φορτίο που τώρα πια διακριτικά, με τους φάρους σβησμένους απομακρυνόταν από το πλήθος και όπως η πολιτική ζωή της χώρας, έτσι και αυτό χανότανε στο σκοτάδι.
(Συνεχίζεται…)
Φωτο: carstenoschmann / Pixabay
