Φωτο: Andrea Closier / Pixabay
Καθώς το ασθενοφόρο περνούσε από την εθνική οδό με ταχύτητα ο Τζουζέπε, καθισμένος στο σταθμευμένο περιπολικό του στην άκρη του δρόμου, έτρωγε πίτσα και άκουγε ταραντέλα στο ραδιόφωνο, όπως όλοι οι Ιταλοί σε όλο τον κόσμο την ώρα εκείνη.
– Μάμα μία! Αυτή είναι η ευκαιρία μου να βοηθήσω, είπε δυνατά και χωρίς να το πολυσκεφτεί εκσφενδόνισε τη στρογγυλή του πίτσα προς τη νύχτα σαν βιαστικός δισκοβόλος. Άναψε τον φάρο και έτρεξε μπροστά από το ασθενοφόρο βοηθώντας το στη βιαστική πορεία του.
Ήταν νύχτα και ο Α24, ο αυτοκινητόδρομος που οδηγεί από το Τέραμο στη Ρώμη ήταν ουσιαστικά άδειος. Μια ησυχία απλωνόταν σε όλο το μήκος του δρόμου. Μια ησυχία που σχιζόταν απότομα από το βιαστικό ασθενοφόρο και το περιπολικό του Τζουζέπε, ενώ έδιωχνε τα ανύπαρκτα οχήματα που προπορεύονταν ώστε να προχωρήσουν χωρίς περισπασμούς.
Αυτή όμως δεν ήταν μια απλή βιασύνη, ήταν μια πρωτόγνωρη βιασύνη που έκανε τον ιδρωμένο Τζουζέπε να αναρωτιέται τι θα μπορούσε να έχει συμβεί, ποιο το πραγματικό φορτίο του ασθενοφόρου. Γιατί τέτοια βιασύνη στην μέση της νύχτας και μάλιστα στην εθνική οδό δεν δικαιολογείται από τίποτα λιγότερο από μια εθνική τραγωδία.
«Ένα χτυπημένο παιδί ή πολλά παιδιά, χιλιάδες παιδιά ή ακόμα χειρότερα ένα τραυματισμένο γατάκι. Ίσως να είναι μια πεντάδα τραυματισμένων παικτών μπάσκετ. Ακόμα χειρότερα παιδικού μπάσκετ. Ή ακόμα χειρότερα μια εντεκάδα παικτών παιδικού ποδοσφαίρου.» Αυτό σκέφτηκε και άρχισε να κορνάρει ολοένα και πιο βιαστικός προς την ανύπαρκτη κίνηση εμπρός του.
Είχανε μόλις περάσει την έξοδο για το Τορνιμπάρτε όταν είδε από την άκρη του δρόμου μια στρογγυλή πίτσα να εκσφενδονίζεται και έναν αστυνομικό φάρο να ανάβει. Ένα περιπολικό επιτάχυνε μέσα στον αυτοκινητόδρομο και με μια γρήγορη μανούβρα χώθηκε ανάμεσα στο ασθενοφόρο και το περιπολικό του Τζουζέπε.
Ο ασύρματος έφερε τη φωνή.
– Καλημέρα συνάδελφε, τι έχουμε εδώ;
– Πρέπει να βιαστούμε συνάδελφε, το ασθενοφόρο κουβαλάει την εντεκάδα της Ρόμα.
– Της Ρόμα;
– Όλοι τραυματίες.
– Μα αυτό είναι εξαιρετικά σοβαρό.
– Ακόμα χειρότερα, συνάδελφε. Νομίζω πως είναι η παιδική ομάδα.
Και σαν μόλις να συνειδητοποιούσε τη σοβαρότητα της κατάστασης κατονομάζοντάς την άρχισε να κορνάρει ολοένα και πιο δυνατά, με το περιπολικό πίσω του να ακολουθεί το παράδειγμά του ανοίγοντας τον δρόμο από το Τέραμο προς την Ρώμη στο ασθενοφόρο και στο επείγον φορτίο του.
Η πομπή συνέχιζε με τις τρεις σειρήνες να έχουν συντονιστεί σε μία και μόνη κραυγή σαν να έπαιζαν την ίδια βιαστική και επίμονη νότα. Τα οχήματα έτρεχαν τώρα σπέρνοντας τον τρόμο σε όποιον είχε την ατυχία να μοιραστεί τον δρόμο μαζί τους.
Λίγο έξω από το Βάγε ντελ Σάλτο μια νέα πίτσα εκσφενδονίστηκε και ένα νέο περιπολικό εμφανίστηκε. Δεν πήρε πολύ ώστε να προστεθεί και αυτό στο κομβόι ανοίγοντας δρόμο για τα δύο περιπολικά που άνοιγαν δρόμο για το ασθενοφόρο. Η βιασύνη έμοιαζε τέτοια με όλους τους φάρους να αναβοσβήνουν και όλα τα ουρλιαχτά να προστίθενται που σχεδόν αυτονόητα ένα τέταρτο περιπολικό προστέθηκε λίγα χιλιόμετρα μετά.
Μέχρι να φτάσουν στη Ρώμη, είχαν προστεθεί άλλα είκοσι περιπολικά στην πομπή. Ξεφώνιζαν όλα μαζί στα άλλα αυτοκίνητα να κάνουν πέρα. Ακόμα και αν άλλα αυτοκίνητα δεν υπήρχαν. Η πομπή τώρα έμοιαζε περισσότερο με μια δύναμη εισβολής που ετοιμαζόταν να εισέλθει στην αιώνια πόλη παρά με μια δύναμη διευκόλυνσης που ήθελε να βοηθήσει ένα ασθενοφόρο.
Σύντομα προστέθηκαν γύρω από την πομπή και άλλα αυτοκίνητα με δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερ που προσπαθούσαν να εκμαιεύσουν πληροφορίες σε σχέση με τη φύση του συμβάντος και κυρίως ως προς το περιεχόμενο του ασθενοφόρου.
Μια εντεκάδα από μοναχές, μια εντακάδα από ανήλικες μοναχές, μια εντεκάδα από νεκρές μοναχές, ένα τάγμα φραγκισκανών μοναχών.
– Ολόκληρο τάγμα; Μα πώς;
– Δηλητηρίαση από αστακό. Είχαν πάει να δουν ένα φιλικό παιχνίδι της Ρόμα.
Τα περιπολικά, οι δημοσιογράφοι, οι περαστικοί που άρχισαν να μαζεύονται όλο περιέργεια είχαν δημιουργήσει ένα τέτοιο μποτιλιάρισμα που ήταν αδύνατο κάποιος να περάσει.
Και η πομπή συνέχιζε με τον Τζουσέπε να προπορεύεται. Τον Τζουζέπε σχεδόν να έχει παραλύσει από την αγωνία του. καθώς κοιτούσε τα φώτα πίσω του καταλάβαινε πως μια τόσο μεγάλη πομπή δεν γινόταν παρά να προστάτευε κάτι εξαιρετικά σημαντικό. Ίσως να μην ήταν καν ένα τραύμα ή ένα ατύχημα ίσως να ήταν κάτι άλλο, κάτι μεγαλύτερο, κάτι ανώτερο. Η χαμένη κιβωτός, το Γκράαλ ή ίσως ακόμα ακόμα η πληγωμένη ψυχή του κόσμου.
(Συνεχίζεται…)
