Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ δήλωσε ότι είναι «βαθύτατα ενοχλημένος από το θέαμα» που προβάλλουν τα ευρωπαϊκά μίντια, ξεχνώντας ότι και ο ίδιος είναι μέρος του σόου, αναφέρει ο αρθρογράφος. Ωστόσο έχει δίκιο να είναι ενοχλημένος όχι μόνο για όσα συνέβησαν την τελευταία εβδομάδα αλλά και για τα καταστροφικά αποτελέσματα της πολιτικής της τρόικας που επιμένει να τα επιβάλει ακόμα για μια ακόμα φορά στην Ελλάδα.
Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της ευρωζώνης
Τι να πει κανείς σήμερα για την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ); Οι ηγέτες της με τις ενέργειές τους φρόντισαν να προκαλέσουν τον τραπεζικό πανικό με μόνο στόχο να αποδυναμώσουν την κυβέρνηση Τσίπρα που πήρε την απόφαση για το δημοψήφισμα. Μια επιλογή που είναι η καλύτερη όπως είχε κάποτε υποστηρίξει ο Ζισκάρ ντ’ Εστέν. Την περασμένη Κυριακή το BBC μετέδωσε την πληροφορία ότι η ΕΚΤ θα διακόψει την παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες. Δεν αναρωτήθηκε κανείς πως προέκυψε αυτή η πληροφορία και από πού. Η απόφαση της ΕΚΤ που βγήκε αργότερα μιλούσε μόνο για πάγωμα. Η συνέχεια ήταν λογική και αναμενόμενη. Η ελληνική κυβέρνηση ήταν υποχρεωμένη να ανακοινώσει το κλείσιμο των τραπεζών και τον έλεγχο των κεφαλαίων.
Ο Γ. Βαρουφάκης είπε, πως η ΕΚΤ παραβιάζει τη νόμιμη υποχρέωσή της να διατηρήσει και να σταθεροποιήσει τις τράπεζες της ευρωζώνης, ανεξάρτητα εάν έχουν νόμιμα δίκαιο ή άδικο. Είναι σαφές ότι κατά βάθος έχει δίκιο ο έλληνας υπουργός. Όταν η ΕΚΤ μπορεί χωρίς καμία τιμωρία να δρα κατ’ αυτόν τον τρόπο, επιχειρώντας να αποσταθεροποιήσει μια νόμιμη κυβέρνηση χωρίς να παρέχει τη ρευστότητα κανονικά σε όλες τις κεντρικές τράπεζες που ανήκουν σ’ αυτή. Τότε κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της ευρωζώνης. Η στάση της ΕΚΤ σηματοδοτεί επίσης αυτό που είναι προφανές: η ένταξη στο ευρώ δεν είναι «αμετάκλητη».
Η πολιτική της τρόικας να εξαναγκάσει την ελληνική κυβέρνηση να αναδιπλωθεί ή και να την ανατρέψουν έγινε φανερή από τις διαπραγματεύσεις όταν επιδίωκε να αποσπάσει όλο και περισσότερες παραχωρήσεις από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Με το δημόσιο λόγο επιχειρούσαν να συσκοτίσουν τα πράγματα και να ενοχοποιήσουν την ελληνική κυβέρνηση. Η Άνγκελα Μέρκελ σε συνέντευξή της εξέφρασε την απορία της πως η ελληνική κυβέρνηση απέρριψε μια τόσο γενναιόδωρη προσφορά (!) Ουδείς όμως είδε την προσφορά αυτή. Θα αρκούσε να συγκρίνει κανείς το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ με τις διαδοχικές την προτάσεις που έγιναν προς τους θεσμούς για να διαπιστώσει ότι η ελληνική κυβέρνηση επεδίωκε να επιτευχθεί μια ειλικρινής συμφωνία.
Για την τρόικα το πρόβλημα δεν είναι από πού θα συγκεντρωθούν τα χρήματα, αλλά αν θα περικοπούν οι δημόσιες δαπάνες. Οι αυξήσεις των φόρων δεν είναι ο πρωταρχικός στόχος των δανειστών. Τη μόνη αύξηση φόρων που δέχεται είναι αυτή του ΦΠΑ… Έτσι δεν είναι τυχαίο ότι απορρίπτει τις προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης για φορολόγηση των μεγάλων επιχειρήσεων.
Ο μύθος του χρέους
Πώς να πιστέψει κανείς τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ που ισχυρίστηκε ότι κανείς δεν ζήτησε τη μείωση των συντάξεων τη στιγμή μάλιστα που όλοι γνωρίζουν πως είναι ένα από τα κεντρικά σημεία των διαφωνιών; Ωστόσο, όταν τόνισε με έμφαση ότι οι Έλληνες θα πρέπει να ψηφίσουν «ναι» στο δημοψήφισμα όποιο και αν είναι το ερώτημα. Ήταν ολοφάνερη η προσπάθεια του ίδιου και της τρόικας να πετύχει μια συνθηκολόγηση χωρίς όρους της ελληνικής κυβέρνησης. Σε αυτή τη στρατηγική της συνθηκολόγησης το χρέος είναι το βασικό εργαλείο. Όλος ο κόσμος γνωρίζει, ασφαλώς και οι ηγέτες της Γερμανίας ότι αυτό είναι αβάσταχτο και μη εξυπηρετήσιμο και γι’ αυτό η αναδιάρθρωσή του είναι αναπόφευκτη.
Ο μύθος, όμως, αυτός βοηθάει στη συνέχιση της εξυπηρέτησης του χρέους. Επιτρέπει τη διαιώνιση της πολιτικής του εκβιασμού της Ελλάδας για να προσφεύγει πάντα για «βοήθεια» στους δανειστές, να αντλεί ποσά για να εξυπηρετήσει το χρέος και ταυτόχρονα να δέχεται αφόρητες πιέσεις για να προχωρήσει στις λεγόμενες «δομικές μεταρρυθμίσεις», που αφορούν την απορρύθμιση στην αγορά εργασίας και την υποβάθμιση των κοινωνικών υπηρεσιών.
Η απόρριψη αυτού του μοντέλου από τον ελληνικό λαό καταπλήσσει και εξοργίζει τους τεχνοκράτες και τους ηγέτες της Ευρώπης. Ο Κλάους Ρέγκλινγκ διευθυντής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Αλληλεγγύης σε μια συζήτηση με εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ του εξήγησε πως αυτό που έχει να κάνει η Ελλάδα είναι να αποδεχθεί το υπάρχον «οικονομικό μοντέλο» και να αναλάβει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτή την πραγματικότητα. Γιατί όλες αυτές οι ιστορίες, άρνησης της λιτότητας δεν είναι παρά μια άρνηση της πραγματικότητα, ισχυρίστηκε.
Το ερώτημα που τίθεται τώρα δεν είναι να μάθουμε αν οι Έλληνες μπροστά στις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν θα υποχωρήσουν στην τρόικα, θα δεχθούν τις απαιτήσεις της και τελικά θα ψηφίσουν «ναι» στο δημοψήφισμα. Πρόκειται για κάτι ακόμα βαθύτερο για τη στάση των άλλων ευρωπαίων απέναντι στο φιλελεύθερο μοντέλο που οι τεχνοκράτες και οι κυβερνήσεις τους θέλουν να τους επιβάλουν. Πρόκειται χωρίς αμφιβολία για την τελευταία ευκαιρία να διατηρήσουμε ζωντανή την εναλλακτική αριστερά της Ευρώπης.
•Αλληλεγγύη με την Ελλάδα
Τα κόμματα της αριστεράς, συνδικάτα, συνδικαλιστικές οργανώσεις και κοινωνικά κινήματα συνεχίζουν τις μαζικές τους εκδηλώσεις συμπαράστασης με τον ελληνικό. «Η Ελλάδα σήμερα ζει μια καταστροφική κατάσταση γιατί επιχειρούν το ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να της επιβάλουν για μια ακόμα φορά –παρά τη θέληση του λαού της και της εκλεγμένης κυβέρνησης – τις πολιτικές της λιτότητας. Η ελληνική κυβέρνηση αντέδρασε στα σχέδιά τους μετά τη διακοπή των διαπραγματεύσεων την προηγούμενη Παρασκευή και αποφάσισε να προχωρήσει στην προκήρυξη δημοψηφίσματος για να αποφασίσει ο λαός αν δέχεται ή όχι τα σχέδια των Βρυξελλών και του Βερολίνου. «Μετά από αυτό, οι μάσκες έπεσαν. Οι ευρωπαίοι ηγέτες είναι έτοιμοι ακόμα και να περιφρονήσουν τη λαϊκή θέληση να εμποδίσουν την εφαρμογή μιας άλλης πολιτικής απ’ αυτή της λιτότητας» τονίζουν με κοινή τους ανακοίνωση οι μεγάλες γαλλικές συνομοσπονδίες CGT, FO, FSU και Αλληλεγγύη που διαδήλωσαν την περασμένη Πέμπτη μαζί με άλλες οργανώσεις στο Παρίσι. Την επομένη πραγματοποιήθηκε μεγάλη διαδήλωση στις Βρυξέλλες. Κοινό σημείο όλων των διαδηλώσεων στις ευρωπαϊκές πόλεις είναι η έκφραση της βοήθειας προς τον ελληνικό λαό, η απόρριψη των μεθοδεύσεων που εκπορεύονται από το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες. Μεθοδεύσεις επικίνδυνες γιατί πέρα από τις αντικοινωνικές τους πρακτικές μπορούν να προκαλέσουν επικίνδυνες παρενέργειες αφού αρνούνται πεισματικά να δεχθούν τις λαϊκές επιλογές. Ταυτόχρονα η περίπτωση της Ελλάδας έχει προκαλέσει έντονες πολιτικές και ιδεολογικές συζητήσεις. Δημοσιεύουμε σήμερα το άρθρο του Μπρούνο Άμπλε «Η Ελλάδα η ελπίδα για την εναλλακτική αριστερά» και του Πασκάλ Ρισέ «Ευρώπη: Καλώς ήρθατε στους τρελούς»
Μ.Κ.
Ευρώπη: Καλώς ήρθατε στους τρελούς!
Απόσπασμα από κείμενο του Πασκάλ Ρισέ
«Με την όλο και πιο αυστηρή λιτότητα το ελληνικό δράμα συνεχίζεται και οξύνεται. Το Βερολίνο και το Παρίσι με το πείσμα τους κυρίως και από φόβο οδηγούν την κατάσταση σε μια συνολική έκρηξη», γράφει ο αρθρογράφος του «Νουβέλ Ομπσερβατέρ» που παρακολουθεί τις διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους δανειστές. Διαπραγματεύσεις που έχουν όλα τα στοιχεία του δράματος, γιατί οδηγούν τα πάντα στο χάος… Στο τέλος όμως θα καταλήξουν σε κάποιο συμβιβασμό.
Όμως το ποτάμι των συζητήσεων βγήκε από την κοίτη του. Απειλεί να συμπαρασύρει: την Ελλάδα, τις τράπεζες, την ανάπτυξη, το ευρώ, το ευρωπαϊκό όνειρο… Δύσκολο να γίνει κατανοητό γιατί αυτοί που απαιτούν όλο και περισσότερες υποχωρήσεις διακινδυνεύουν να χάσουν και αυτά που έχουν αποσπάσει […].
Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο, αρνείται μια νέα αναποτελεσματική λιτότητα. Αυτό ήταν το νόημα της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν μια καλή ευκαιρία να ανακατευτούν τα χαρτιά του παιχνιδιού. Οι Ευρωπαίοι όμως έχουν αποφασίσει τη συνέχιση νέων δημοσιονομικών περικοπών και τον ακρωτηριασμό των συντάξεων που έχουν ήδη μειωθεί κατά 40%. Μένουν εντελώς αδιάφοροι αν τα μέτρα αυτά είναι αναποτελεσματικά, αν βαραίνουν αρνητικά την ανάπτυξη. Αν αυτή η σκληρή σύγκρουση οδηγεί την Ελλάδα και την Ευρώπη στο βάραθρο. Μεγάλη είναι η ευθύνη των δύο βασικών ευρωπαίων ηγετών, της Άνγκελα Μέρκελ και Φρανσουά Ολάντ σ’ αυτό το παράλογο δράμα. Αν δεν αντιδράσουν τις επόμενες ώρες, διακινδυνεύουν να παραμείνουν στην ιστορία ως οι πολιτικοί που έβαλαν την ταφόπλακα στην ευρωπαϊκή οικοδόμηση.
