Μετά την 28η Φεβρουαρίου, αλλά και λίγο καιρό πιο πριν, δημιουργήθηκε μια νέα πραγματικότητα που μας έχει υπερβεί. Και είναι μια πραγματικότητα που πλέον μπορεί να απαιτεί, επιτακτικά και θαρρετά, από όλους και όλα, χωρίς καμία εξαίρεση.
Και υπό το βάρος αυτών των απαιτήσεων ζητείται να δοθεί έκφραση στη νέα αυτή πραγματικότητα που στη συνέχεια θα συστήσει προτάσεις. Γιατί, αν δεν δοθεί έκφραση και μετά πρόταση, είμαστε ένοχοι και εμείς.
Η διεκδίκηση όπως την έχουμε δει ως τώρα είναι απλή, λιτή και προφανής. Δεν έχει τίποτα το σύνθετο. Είναι λέξεις όπως «Οξυγόνο», «Δικαιοσύνη», «Αξιοπρέπεια». Είναι τόσο απλές και κοινές διεκδικήσεις!
Αφορούν τη διαμόρφωση ενός κράτους με στοιχειώδεις λειτουργίες και αυτοματισμούς. Έχουν να κάνουν με τη συμπεριφορά και τη λειτουργία ενός κράτους ως οργανωμένη κοινωνία, από το πιο μικρό έως το πιο μεγάλο. Ουσιαστικά πρόκειται για την ανάγκη η χώρα να πάψει να είναι «μπανανία».
Διότι δεν είναι στοιχείο οργανωμένου κράτους, κοινωνίας, Πολιτείας, Δημοκρατίας –ας το πούμε όπως θέλουμε– ότι:
- πηγαίνουν δύο τρένα ανάποδα, χάνονται βαγόνια, μπαζώνεται τόπος δυστυχήματος και πληρώνονται ανύπαρκτες εταιρείες γι’ αυτό, εμφανίζονται από διαγραμμένους φακέλους βίντεο μετά από δύο χρόνια, γίνεται μοντάζ σε ηχογραφημένες συνομιλίες, υπάρχουν υποψίες παράνομου εύφλεκτου φορτίου και δεν ασχολείται κανείς ώστε να γίνουν ιστολογικές έρευνες, ενώ γονείς ακόμη μυρίζουν στα πράγματα των παιδιών τους τους υδρογονάνθρακες,
- καίει μια φωτιά τριάντα διαδοχικές μέρες, ενώ φτάνουν να σβήνουν οι φωτιές στη θάλασσα,
- υπάρχουν λίστες αναμονής για χειρουργεία στο Παίδων 3.000 παιδιών,
- πηγαίνουν αναπληρωτές δάσκαλοι στα νησιά και δεν βρίσκουν σπίτι να μείνουν,
- παραιτούνται γιατροί από τα νοσοκομεία,
- κλείνουν παιδοχειρουργικές πτέρυγες,
- πηγαίνουν παιδιά να χειρουργηθούν σε άλλη χώρα,
- πεθαίνουν άνθρωποι σε καρότσες αγροτικών γιατί δεν υπάρχουν ασθενοφόρα,
- δολοφονείται γυναίκα έξω από ΑΤ έχοντας πάρει προηγουμένως απάντηση από τον αστυνομικό «δεν είναι ταξί το περιπολικό», την ίδια ώρα που η αστυνομία φυλάει ολιγάρχες με ισχυρή προστασία,
- προτείνεται από την Εισαγγελία η αθώωση κατηγορουμένου για την υπόθεση ενός παιδιού δώδεκα ετών, που ο κατηγορούμενος βίαζε και εξέδιδε,
- πηγαίνει ένας πατέρας στην αστυνομία να καταγγείλει την παρενόχληση του παιδιού του και συλλαμβάνεται επειδή είναι μετανάστης,
- πνίγονται 500-600 άνθρωποι στην Πύλο, καθώς είναι εκτός ελέγχου το καΐκι στο οποίο επιβαίνουν και βρίσκεται εντός ελληνικής περιοχής έρευνας και διάσωσης, και μάλιστα το Λιμενικό το γνωρίζει για 24 ώρες, το έχει προσεγγίσει, με πιθανότητα να είχε συλλάβει τους διακινητές αλλά και με μια βαριά υποψία ότι προσπάθησε να σύρει το καΐκι εκτός ζώνης διάσωσης και με αυτόν τον τρόπο προκάλεσε ακούσια το ναυάγιο,
- κατηγορείται και φυλακίζεται άνθρωπος σε 142 χρόνια φυλακή ως διακινητής, διότι έσωσε τους συνανθρώπους του,
- παρακολουθούνται ο ΑΓΕΕΘΑ, ο ΑΓΕΣ, ο αρχηγός του τρίτου κόμματος, δημοσιογράφοι, πολιτικοί και υπουργοί της ίδιας της κυβέρνησης από την ΕΥΠ (που με την πρώτη νομοθέτηση της κυβέρνησης πέρασε στον απευθείας έλεγχο από τον πρωθυπουργό) και από το «predator» και δεν συμβαίνει τίποτα, και έπειτα συγκαλύπτεται όλο αυτό με νέο νόμο που απαγορεύει τη δυνατότητα του παρακολουθούμενου να ενημερωθεί για τους λόγους παρακολούθησής του,
- αλλάζει η σύνθεση ανεξάρτητων αρχών ΑΔΑΕ και ΕΣΡ χωρίς να υπάρχει η από το Σύνταγμα καθορισμένη πλειοψηφία και άρα δεν έχουν νόμιμη συγκρότηση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη μετατροπή του Συντάγματος σε κουρελόχαρτο,
- σκοτώνεται δημοσιογράφος έξω από το σπίτι του μέρα μεσημέρι γι’ αυτά που γράφει και η Εισαγγελία λέει ότι καταστράφηκε το CD με τις συνομιλίες λόγω συρραφής με συρραπτικό,
- πηγαίνουν στρατιωτικοί για αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στη Λιβύη και σκοτώνονται,
- πλημμυρίζει το Στεφανοβίκειο και η 1η ΤΑΞΑΣ και δεν είναι γνωστές οι απώλειες σε ελικόπτερα και εξοπλισμούς,
- διώκονται οι λειτουργοί εκείνοι της Δικαιοσύνης που έχουν οριστεί για να ελέγχουν, επειδή απλά κάνουν τη δουλειά τους και αναδεικνύουν το έγκλημα, και δικάζεται μια εισαγγελέας κατά της διαφθοράς, η κ. Τουλουπάκη, για το σκάνδαλο «Νovartis» (για το οποίο στις ΗΠΑ πλήρωσε πρόστιμο 300 εκατομμύρια για τα όσα έκανε στην Ελλάδα), καθώς και ο κ. Ράμμος για τις υποκλοπές,
Δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς πως είναι αριστερό πρόταγμα το να μην συμβαίνουν όλα τα παραπάνω. Πιο πολύ ταιριάζει να πούμε ότι πρόκειται για πολύ απλά, λιτά και προφανή προτάγματα, που συνιστούν αυτό που λέμε «κοινή λογική». Ένα εκατομμύριο άνθρωποι που βγήκαν στους δρόμους δεν είχαν καθόλου απολίτικη προσέγγιση. Αντίθετα, έβαλαν βαθιά πολιτική σφραγίδα υπερασπίζοντας το αυτονόητο – το οξυγόνο.
Το ένα εκατομμύριο διεκδικεί να ανατρέψει όλα όσα κάνουν τη χώρα ανυπόφορη, όλα όσα μας πνίγουν χρόνια τώρα. Διεκδικεί να επαναστατήσει με προτάγματα «κοινής λογικής» απέναντι σε ένα σύστημα εξουσίας σε προχωρημένη σήψη που θεωρεί τη χώρα ιδιοκτησία του.
Τα παραπάνω είναι και οφείλουν να παραμείνουν στην κορυφή, όμως πρέπει να ακολουθήσουν ριζοσπαστικές προτάσεις τις οποίες οφείλει να καταθέσει ο χώρος της Αριστεράς για όλα τα μεγάλα ζητήματα που αφορούν τη χώρα, την κοινωνία και το μέλλον της, όπως είναι το δημογραφικό, το μοντέλο παραγωγής, το ασφαλιστικό, η παιδεία, η υγεία, η εξωτερική πολιτική, η ενίσχυση της δημοκρατίας και της συμμετοχής των πολιτών, τα εργασιακά, η αποκέντρωση, η στέγη, ο σιδηρόδρομος.
Και γίνεται η αναφορά στην Αριστερά διότι το αίτημα να φύγει αυτό το σάπιο καθεστώς είναι ξεκάθαρο. Και όταν οι λαοί ζητάνε να φύγουν τα καθεστώτα, την ίδια στιγμή –ακόμη κι ας δεν το λένε– ζητάνε από κάποιες/ους άλλες/ους να βγουν μπροστά. Και αυτή η δύναμη μπορεί να είναι μια Αριστερά με ισχυρή πολιτική βούληση που εκπροσωπεί τα λαϊκά συμφέροντα και μόνο, με προγραμματικές προτάσεις και, πάνω απ’ όλα, με αξιοπιστία στο λόγο και στα πρόσωπα. Και όλα αυτά οφείλουν να γίνουν εντός πλαισίου οικοδόμησης ενός νέου συμβολαίου ειλικρίνειας με τον κόσμο, που δεν θα περιμένει μεσσίες και δεν θα δίνει λευκές επιταγές, αλλά θα ξέρει πότε να δίνει την ελάχιστη εμπιστοσύνη.
Κλείνοντας, όταν η ζωή ή η Ιστορία χτυπάει την πόρτα –ακόμη και έμμεσα– τότε απλά αναλαμβάνεις την ευθύνη, αλλιώς «αν δε φαντάζεσαι φωτιές, με κάρβουνα μην παίζεις».
ΥΓ. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, η επανάσταση της κοινής λογικής που περιγράφεται παραπάνω καμία σχέση δεν έχει με αυτή που επικαλείται ο Τραμπ, ίσα ίσα αντιπαρατίθεται με την υποτιθέμενη κοινή λογική που στοχοποιεί τους αδύναμους, που εδραιώνει το μίσος στο διαφορετικό, που οραματίζεται τους Παλαιστίνιους υποδουλωμένους και την Γάζα μια ακόμα «ριβιέρα». Φαίνεται λοιπόν ότι ακόμη και η κοινή λογική έχει έντονο το υποκειμενικό στοιχείο.
