Μου έχει τύχει συχνά να σκέφτομαι πως πετυχημένες διακοπές είναι αυτές που θέλεις να λήξουν. Όχι σαν κάτι κακό που θέλεις να σταματήσει. Αλλά σαν κάτι καλό που επιτέλεσε τον στόχο του. Όλα αρχίζουν με τον ενθουσιασμό της αλλαγής περιβάλλοντος, της αλλαγής του ρυθμού. Και όσο πιο πολύ βυθίζεσαι νιώθεις πως κάτι αλλάζει οριστικά. Η κλιμάκωση των διακοπών είναι η στιγμή εκείνη που θα βρεθείς μόνος σου. Ένα απρόσμενο πρωινό μπροστά στη θάλασσα ή πάνω από το ηλιοβασίλεμα σε κάποιο ύψωμα. Είναι η στιγμή εκείνη που ταυτίζεσαι με τον εαυτό σου. Που μαζεύεις σκέψεις και σχέδια, συμπυκνώνεις όσα προηγήθηκαν μέσα στην χρονιά και όσα σκέφτεσαι για την επόμενη. Είναι μια στιγμή ισορροπίας. Μια ακαριαία στιγμή. Ήσυχη και πυκνή. Μια στιγμή που ούτε περιγράφει, ούτε ομολογεί τον εαυτό της. αλλά τη νιώθεις σαν μικρό ανατρίχιασμα συμφωνίας, σαν οικεία γεύση που έρχεται από το πουθενά, σαν σφύριγμα μέσα στην ερημιά. Μια στιγμή και μόνο. Και πάντα σε βρίσκει.
Όλα από εκεί και πέρα είναι επιστροφή. Όχι δεν είναι πως δεν θες να κάτσεις περισσότερο. Είναι πως όλα όσα σε περιμένουν αρχίζουν να ηχούν κάπως δυνατότερα. Δεν σε ξεκουφαίνουν, αλλά σου υπενθυμίζουν την παρουσία τους με κάθε ευκαιρία. Και εσύ νιώθεις πως έχεις αδειάσει, πως είσαι έτοιμος, όλο και περισσότερο έτοιμος για όλα όσα πλησιάζουν. Και θες να πλησιάσουν γρηγορότερα. Η διακοπή έχει επιτευχθεί. Είσαι έτοιμος για όλα όσα περιμένουν στον ορίζοντα να τα συναντήσεις. Ο τόπος τότε δεν σε χωράει. Νιώθεις οριακά σαν ξενιτεμένος και θες να επιστρέψεις. Όχι γιατί σου έλειψε κάτι αλλά για να επιταχύνεις τη συνάντηση αυτή που σου φαίνεται πια αναπόφευκτη.
Η έννοια της «διακοπής» εμπεριέχει την αναπότρεπτη επιστροφή. Αλλιώς ο ήρωάς μας μετατρέπεται σε ταξιδιώτη. Σε κάποιον που δεν γνωρίζει πότε και αν θα γυρίσει. Ο άνθρωπος των διακοπών βρίσκεται εκεί ακριβώς για να επιστρέψει. Ακριβώς για να καταφέρει να είναι πιο παρών σε όλα αυτά που περιγράφει ως μόνιμα. Ο ταξιδιώτης βρίσκεται εκεί απλά γιατί βρέθηκε στο σημείο αυτό. Δεν διεκδικεί τίποτα πέρα από την εμπειρία του παρόντος του.
Το φορτίο των πλοίων που επιστρέφουν είναι διαφορετικό από αυτό των πλοίων που φεύγουν. Υπάρχει μια διαφορετική ατμόσφαιρα, μια διαφορετική συμφωνία ανάμεσα σε αγνώστους. Δεν είναι αυτός ο υπερθετικός της αισιοδοξίας όταν όλοι πιστεύουν πως αυτό που τους περιμένει στις διακοπές θα είναι κάτι μοναδικό, κάτι που θα αξίζει τον κόπο. Πηγαίνοντας κατευθυνόμαστε όλοι προς τον ίδιο τόπο. Παρόλα αυτά, στην επιστροφή μας όλοι μας επιστρέφουμε σε κάτι διαφορετικό. Άλλοτε καλό, άλλοτε κακό. Πάντοτε όμως με μικρότερη ένταση από αυτή που αφήσαμε πριν την αποχώρησή μας. Τα πλοία που επιστρέφουν κουβαλούν μαζί τους και όλα όσα προσπαθήσαμε να αποφύγουμε στις διακοπές μας. Όσα αφήσαμε πίσω και όσα μας περιμένουν.
Είμαστε λοιπόν πίσω εδώ. Και η χρονιά δεν ξεκινά ποτέ την πρωτοχρονιά. Είναι πάντοτε αυτό που προκύπτει από το καλοκαίρι. Ακόμα και αν δεν πήγαμε πουθενά. Επιστρέφουμε. Επιστρέψαμε. Περιμένοντας την έναρξη της χρονιάς. Μιας χρονιάς που κοιτά το πρόσωπό της στον καθρέφτη με απαισιοδοξία. Μιας χρονιάς που ο κόσμος θα εξοκείλει ακόμα πιο κοντά σε όλα όσα σιχαινόμαστε, όσα αποστρεφόμαστε. Ας είναι. Εμείς επιστρέψαμε. Και είμαστε έτοιμοι για ότι θα φανερωθεί μπροστά μας. Για όλα τα δύσκολα και τα ανηφορικά.
Είμαστε εδώ.
Φωτο
Alkis Anastopoulos / Flickr
