Σενάρια θερινός νυχτός(;) ήταν οι επίμονες «πληροφορίες» που μίλαγαν για επίσπευση της εκλογικής αναμέτρησης με βολική αφορμή τον πόλεμο και την… εθνική σημαία. Ο Κ. Μητσοτάκης φρόντισε, εντέλει, να στείλει μήνυμα επιμένοντας στην άποψη «εκλογές στο τέλος της τετραετίας».Συνεπώς, μια συζήτηση που είχε φουντώσει τις τελευταίες ημέρες για τα καλά, προσώρας έκλεισε. Έτσι κι αλλιώς η εκλογική αναμέτρηση δεν θα αργήσει. Ο χρόνος κυλάει ορμητικά.
Τώρα τρέχουν
Επομένως, η αντιπολίτευση είναι υποχρεωμένη να τρέξει. Το ΠΑΣΟΚ, άλλωστε, ζει σε ρυθμούς (προεκλογικού) συνεδρίου. Ο Αλέξης Τσίπρας, παρότι η ημερομηνία ίδρυσης του πολιτικού φορέα παραμένει επτασφράγιστο μυστικό, δείχνει μάλλον να επισπεύδει τον βηματισμό του και δεν αποκλείεται να παρουσιάσει την ιδρυτική διακήρυξη αμέσως μετά το Πάσχα. Η κίνηση Τσίπρα, εφόσον αποκτήσει σάρκα και οστά, δηλαδή διακήρυξη και ονόματα, θα ανοίξει μια δύσκολη συζήτηση στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς. Επίσης, μέσα στο εν πολλοίς νέο τοπίο που τείνει να διαμορφωθεί, προκύπτει το ερώτημα αν θα υπάρξει χώρος για ενωτικές – ανασυνθετικές κινήσεις μιας Αριστεράς πέρα από το ΚΚΕ και τον Αλ. Τσίπρα.
Ήδη οι ζυμώσεις αριστερά της Νέας Δημοκρατίας εντείνονται, πρόσωπα και πολιτικές δυνάμεις πιέζονται, συνεπώς η «βδομάδα των παθών» μπορεί να κρατήσει αρκετά περισσότερο.
Διεύρυνση από τα παλιά και μια διαγραφή
Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ έχει ήδη αρχίσει. Η ημερομηνία δείχνει 27 – 29 Μαρτίου, ωστόσο η εσωκομματική μάχη έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, ως φαίνεται, είναι κυρίαρχος στο σώμα των 4.000 συνέδρων και η διαγραφή του «άτακτου» και σαφώς «δεξιόστροφου» Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου δεν αιφνιδίασε κανέναν: επίδειξη δύναμης από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, μήνυμα στους εσωκομματικούς του αντιπάλους. Να κρύβει κάποιες εκπλήξεις το τελικό σώμα; Δύσκολο. Όλα δείχνουν ομόφωνη επιβεβαίωση της αυτόνομης καθόδου του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές βάζοντας οριστικό τέλος στο σενάριο «κοινού προοδευτικού ψηφοδελτίου». Ούτε όμως παραθυράκι αντιπαράθεσης για πιθανή μετεκλογική συνεργασία με τη ΝΔ δεν φαίνεται να προκύπτει. Η ηγετική ομάδα θα φροντίσει, ενδεχομένως με στρογγυλεμένες και προσεχτικές εκφράσεις, να μαζέψει το θέμα αφαιρώντας από τη φαρέτρα του Χ. Δούκα και άλλων ένα βασικό επιχείρημα. Το αγκάθι που μένει είναι αυτό της περιβόητης διεύρυνσης, με την ηγεσία να την προωθεί αρκετά πρόχειρα και μάλλον απερίσκεπτα. Το παλαιάς κοπής «και από Αριστερά και από Δεξιά» δεν φαίνεται να αποδίδει καρπούς, ενώ οι ατσαλιές με πρόσωπα της Αριστεράς, που διέψευσαν εμφαντικά τη συμμετοχή τους (Κορακάκης, Πατένταλης), μόνο ζημιά έκανε. Επίσης, η ένταξη του Θ. Πελεγρίνη δημιούργησε ρήγμα στη μέχρι και πριν λίγες μέρες συμμαχία του Ν. Ανδρουλάκη με την Α. Διαμαντοπούλου. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιμένει στο σχέδιο της αμφίπλευρης διεύρυνσης και αναμένονται με ενδιαφέρον οι αντιδράσεις στην περίπτωση πιθανών προσχωρήσεων νυν βουλευτών, όπως της Ν. Κασιμάτη, του Ε. Αποστολάκη και του ευρωβουλευτή Ν. Φαραντούρη.
Ο Τσίπρας παίρνει… κόσκινο
Και μετά το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ η σκυτάλη περνάει στο χέρι του Αλέξη Τσίπρα, που όλα δείχνουν ότι περνάει στην τελική φάση: από το βιβλίο «Ιθάκη» στο κόμμα «Ιθάκη». Η «νέα γραμμή» μιλάει για «τιμόνι που στρίβει αριστερά», καθώς η… πλεύση προς το Κέντρο δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Το, μάλλον παρωχημένο, σύνθημα του Αλ. Τσίπρα «θέλουμε, ξέρουμε, μπορούμε» δεν σηματοδοτεί ασφαλώς κάποιο πολιτικό ή ιδεολογικό στίγμα, ακούγεται, ωστόσο, σαν σήμα εκκίνησης. Είναι προφανές πως η διακήρυξη του νέου πολιτικού φορέα θα πυροδοτήσει ντόμινο εξελίξεων σε σχήματα της Αριστεράς, που μέχρι τώρα ανοιχτά ή σιωπηλά εκδήλωναν αμηχανία ή και το ενδιαφέρον τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ίσως σε πιο δεινή θέση, σχεδόν σε αδιέξοδο, παρότι δημοσκοπικά, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, παίρνει μικρές δόσεις ανάσας. Εκτός και αν ο Αλέξης Τσίπρας αλλάξει ρώτα και αποδεχτεί τη λογική της «συμμαχίας» (δεν είναι στον σχεδιασμό του αυτή τη στιγμή), ή τη δημιουργία λίστας, που θα δίνει το περιθώριο στον ΣΥΡΙΖΑ να υπάρχει, έστω και σε κατάσταση προσωρινής καταστολής. Παραμένουν, ωστόσο, σε κάθε εκδοχή, οι σοβαρές επιφυλάξεις – αντιρρήσεις στελεχών του κόμματος που αντιλαμβάνονται ότι είναι εκτός εκλογικού σχεδιασμού. «Ο Αλέξης έχει πάρει κόσκινο και κοσκινίζει», λένε σκωπτικά. Τι θα κάνουν, λοιπόν, τα συγκεκριμένα στελέχη; Θα αποδεχτούν τη μοίρα τους ή θα θέσουν θέμα αλλαγής προσανατολισμού και εντέλει ηγεσίας;
Οι δύο γραμμές
Αλλά και η Νέα Αριστερά ζει υπό την ασφυκτική πίεση του Αλέξη Τσίπρα. Μπορεί στο πρόσφατο συνέδριό της να απέκλεισε οποιαδήποτε συμπόρευση ή συμμετοχή στη νέα «δημοκρατική παράταξη» και να είπε κατηγορηματικά «όχι» σε κεντροαριστερά σενάρια, ωστόσο, το «φάντασμα Τσίπρα» πλανάται πάνω από την Πατησίων. Ο χρόνος είναι αμείλικτος και πιέζει αφόρητα για οριστικές αποφάσεις. Οι δύο πλευρές του κόμματος δεν έχουν ανοίξει ακόμα τα χαρτιά τους, παρότι οι διαφορετικοί προσανατολισμοί είναι ορατοί. Για «μέτωπο και προοδευτική διέξοδο» επιμένει η μία πλευρά, για «ανασύνταξη και ανασύνθεση της ριζοσπαστικής Αριστεράς και Οικολογίας» η άλλη. Και ενώ το κόμμα, στο σύνολό του, πρωτοστατεί με αξιοθαύμαστη επιμονή σε ποικίλες πρωτοβουλίες, κυρίως σε ό,τι αφορά τον πόλεμο και τα πυρηνικά, τόσο οι χαμηλές δημοσκοπικές πτήσεις, όσο και η αμφισημία στον δημόσιο λόγο – ως προς τις συμμαχίες κυρίως, περιορίζουν την εμβέλειά και τις δυνατότητες πολιτικών κινήσεων. Ενδεχομένως η ΚΕ τον Απρίλιο, εφόσον γίνει, να δώσει απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα, με τη συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου την ερχόμενη εβδομάδα να θεωρείται ενδεικτική και κρίσιμη.
Φωτογραφία: Βασίλης Παπαδόπουλος / Eurokinissi
