Θα ξεκινήσω με την πολιτική πρόταση που αφορά το παρόν. Τα πράγματα είναι πολύ άσχημα για όλα τα κόμματα που αυτοπροσδιορίζονται ως ριζοσπαστική Αριστερά. Η περιπέτεια με τον Κασσελάκη οδήγησε στη γελοιοποίηση του συνόλου του χώρου, περίπου με τον τρόπο που η πτώση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού παρέσυρε στην ήττα ακόμα και τους πιο σφοδρούς πολέμιούς τους εντός της Αριστεράς. Καταστροφικές ιδέες, με πιο επικίνδυνες ανάμεσά τους τον υπερπατριωτισμό, τον αρχηγισμό και τον κυβερνητισμό, κατέκτησαν τα μυαλά όχι μόνο της μεγάλης πλειοψηφίας ψηφοφόρων, μελών και στελεχών του παλιού ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και σημαντικού τμήματος του κόσμου που στήριζε τη ριζοσπαστική ανανεωτική Αριστερά πριν το 2012.
Η εσωτερική εικόνα των σχηματισμών του χώρου είναι από προβληματική έως αποκαρδιωτική, από πλευράς ηλικιακής και ταξικής σύνθεσης. Η Νέα Αριστερά κατέκτησε τη σοβαρότητα με τις παρεμβάσεις της στη Βουλή και την παρουσία της στις κινηματικές δράσεις, αλλά δεν έχει τον χρόνο, μέχρι τις επόμενες εκλογές, να αναμετρηθεί με τα δομικά προβλήματά της, δηλαδή την ισχνή σχέση της με τη νεολαία, τη μη ανανέωση του στελεχιακού της δυναμικού και την επιρροή στη λειτουργία της αδρανειών που κληρονομήθηκαν από την πολιτική κουλτούρα του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ.
Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν πολίτες που μπορούν να ψηφίσουν ένα εκλογικό σχήμα που βρίσκεται πιο αριστερά από ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ, ιδιαίτερα σε μια συγκυρία όπου γίνεται ολοφάνερο πως είναι αστείοι οι στόχοι αυτών των κομμάτων για πρώτη θέση στις εκλογές.
Η ολότητα σχεδόν των εν δυνάμει ψηφοφόρων του δικού μας χώρου, και μεγάλο τμήμα μελών και στελεχών των σχημάτων του, θα υποδέχονταν με στεναγμούς ανακούφισης τη δημιουργία μιας εκλογικής συμπαράταξης ΣΥΡΙΖΑ, Νέας Αριστεράς, συγκροτημένων δυνάμεων της Πολιτικής Οικολογίας και ΜέΡΑ 25.
Δεν ξέρω αν αυτή η πρόταση έχει μεγάλη πιθανότητα να υλοποιηθεί, αλλά αξίζει να διεκδικηθεί σοβαρά και, σε περίπτωση άρνησης κάποιου κόμματος, να συνεχιστεί με αυτά που συμφωνούν. Και αν αυτό καταλήξει σε συμφωνία ΣΥΡΙΖΑ, Οικολόγων και Νέας Αριστεράς, να προχωρήσουμε σε εκλογική συμμαχία.
Είναι εύκολο να δηλώσουμε πως, εμείς που φύγαμε από τον ΣΥΡΙΖΑ την στιγμή της ακραίας γελοιοποίησής του, δεν ξαναμπλέκουμε με αυτές και αυτούς που έκαναν αδιανόητες επιλογές εκείνη την περίοδο. Μόνο που τώρα βρισκόμαστε σε μια άλλη συγκυρία, με μια Ακροδεξιά που ηγεμονεύει, μια Δεξιά που κυριαρχεί, μια Κεντροαριστερά που είναι αδύνατο να ενωθεί, μια πολύ αδύναμη εκλογικά Πολιτική Οικολογία και μια ριζοσπαστική και ανανεωτική Αριστερά που κινδυνεύει να μη δει κανένα τμήμα της στην επόμενη Βουλή.
ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ έχουν ιστορική ευθύνη για την ανυπαρξία πιθανότητας ήττας της ΝΔ, καθώς αρνούνται τον σχηματισμό εκλογικού μετώπου όλων των ορθολογικών μη δεξιών κομμάτων και επιδίδονται σε μια άγρια σύγκρουση για την κατάκτηση της δεύτερης θέσης. Πώς είναι δυνατό να θεωρούμε σωστή την παραπάνω πρόταση και ταυτόχρονα να αρνούμαστε την εκλογική συμμαχία όσων έχουν την ίδια άποψη; Μια τέτοια στάση θα αξιολογηθεί αρνητικά από εκείνες και εκείνους που περιμένουν από όσους και όσες δεν έλκονται από τον αρχηγισμό και τη στροφή στο Κέντρο να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Θα στείλει κόσμο στο σπίτι του, θα θεωρηθεί κάτι σαν ιδιοτροπία, ή σε πιο θεωρητική ανάγνωση ως ναρκισσισμός της μικρής διαφοράς.
Η στιγμή είναι πολύ κρίσιμη, κινδυνεύει με περιθωριοποίηση το σύνολο του χώρου που έλκει την καταγωγή του από το 1968 (στην εγχώρια πτυχή του με τη δημιουργία του ΚΚΕ Εσωτερικού και στη διεθνή του διάσταση στην επιρροή των νέων κινημάτων που εμφανίστηκαν στο προσκήνιο εκείνη την χρονιά).
Είναι πολύ μεγάλη η ευθύνη που αντιστοιχεί στον κόσμο που συμμετέχει στα σχήματα του χώρου αλλά και στο ανέντακτο τμήμα αριστερών που νοιάζεται για την επιβίωση και την προοπτική της ριζοσπαστικής δημοκρατικής Αριστεράς.
Η ενότητα είναι πάντα δύσκολη, ιδιαίτερα όταν έχουν προηγηθεί τόσες απίθανες καταστάσεις, αλλά είναι αναγκαία. Όχι επειδή αρκεί, αλλά επειδή χωρίς αυτήν είναι πολύ πιθανό να τελειώσουν όλα. Θα είναι στίγμα για τις γενιές μας να μην αφήσουμε ζωντανές τις δομές που μπορούν να μετασχηματιστούν σε αυτό που απαιτεί το παρόν και το μέλλον.
Το προγραμματικό συνέδριο της Νέας Αριστεράς κατέληξε σε ενωτικές συνθέσεις που αντανακλούσαν την επιθυμία της βάσης, διορθώνοντας εμπλοκές που επηρέαζαν τα ηγετικά της κλιμάκια. Ελπίζω πως το επικείμενο συνέδριό της τον Δεκέμβρη θα συνεχίσει αυτήν την παράδοση, παίρνοντας γενναίες αποφάσεις, με κριτήριο όχι τις προσωπικές μας διαθέσεις, αλλά την ευθύνη απέναντι στην ιστορία μας και στην ανάγκη να αφήσουμε κάτι σημαντικό στ@ νεότερ@.
