Από εδώ που κάθομαι ακούω τη μεταλλική καρδιά της πόλης. Το χάλκινο μουγκρητό των στομάτων της. Η πόλη αυτή που κουρδίζεται καθημερινά για να είναι λειτουργική. Η πόλη αυτή που βαδίζει μόνο με λάδι, γράσο, πετρέλαιο. Πόλη των εξαρτημάτων και πόλη του γρασαδόρου, πόλη ηλεκτρική και νεκροταφείο αυτοκινήτων.
Νιώθω τα μηχανήματα της πόλης, το βουβό βουητό τους να κατευθύνεται προς το σώμα μου αναζητώντας όλες τις πέντε αισθήσεις. Είναι αυτά που καταγράφουν τη ζωή της. Είναι τα αυτονόητα της ζωής, ο τρόπος της κάθε μέρας. Η πόλη υπάρχει σε αυτά.
Η πόλη. Ένα ατελείωτο άθροισμα μηχανών, μια ατελείωτη πρόσθεση λειτουργιών που δίνουν σχήμα στη ζωή της:
Υπολογιστές, αυτοκίνητα, ταμειακές, ψυγεία, κινητά, τηλεοράσεις, μόντεμ, εκτυπωτές, ντεπόζιτα, κλιματιστικά, πυλώνες, πλυντήρια, εκτυπωτές, μοτέρ για σούβλες, εκσκαφείς, ανυψωτικά, ανελκυστήρες, βηματοδότες, μίξερ, κυλιόμενες σκάλες, κινητά, ντεπόζιτα, ηλεκτρικές οδοντόβουρτσες, ραδιόφωνα, διακόπτες, τρυπάνια, τοστιέρες, ακυρωτικά, μπιστολάκια, κονσόλες, φορτιστές, φούρνοι, εσπρεσιέρες, pos, δονητές, τηλεκοντρόλ, γερανοί, ποτιστικά, ρολόγια, μικρόφωνα, μηχανές του γκαζόν, μηχανήματα, μηχανήματα, μηχανήματα.
Τι βρίσκεται πέρα από αυτά; Και πώς ονομάζεται; Ποια συλλογική βιογραφία γράφει η δράση τους; Ποια ιστορία αφηγείται το αποτέλεσμά τους; Η ιστορία μας γράφεται με πίσσα και μελάνι εκτυπωτή. Είναι η ιστορία των μηχανών και μαζί η δική μας ιστορία. Σε τι όμως ποσοστό; Τι ανήκει σε εμάς και τι σε αυτές; Και αν το ποσοστό αυτό όντως υπάρχει, αυξομειώνεται; Και αν υποθέσουμε πως από τη στιγμή που τόσο οι μηχανές, όσο και οι λειτουργίες τους αυξάνονται αυτό σημαίνει αυτόματα πως μειώνεται και το δικό μας ποσοστό; Και αν μηδενιστεί; Τότε θα μηδενιστεί και η ιστορία; Ή μήπως θα συμβεί κάτι άλλο;
Ο οργανισμός της πόλης μου δεν έχει βιολογία. Κάθε τι εδώ επισκευάζεται, ανταλλάσσεται, μπορεί να βελτιωθεί. Αυτονομείται με πρακτική συνέπεια ώστε να γίνει πιο συνεπές στον σκοπό της ύπαρξής του. Κάτι όμως χάνεται σε αυτό. Όταν η ανθρώπινη επινοητικότητα κωδικοποιείται σε τέτοιο βαθμό, κάτι ανθρώπινο διαφεύγει. Είναι η ατελείωτη μάχη του οργανικού με το ανόργανο. Και η ύλη των μηχανών όση ενέργεια και αν κουβαλά, όσες λειτουργίες και αν επιτελεί παραμένει ανόργανη. Ένας νεκρός οργανισμός. Οι μηχανές είναι φαντάσματα που εκτελούν τις εργασίες στη θέση μας. Είναι οι νεκροί μας που δεν υπήρξαν. Αυτοί που έρχονται πίσω από τη φθορά ώστε να κάνουν τις δουλειές στη θέση μας. Όλοι μαζί, ταυτόχρονα φορτωμένοι σε μια ατελείωτη ατμομηχανή σε μηχανικές και ψηφιακές παραλλαγές.
Το θέμα είναι ποια είναι η θέση του ανθρώπου, η θέση του ανθρώπινου μέσα σε όλα αυτά. Πως υπάρχουμε όταν όλα γίνονται από αυτό που δεν υπάρχει; Όμως ο ποιητής το έχει τραγουδήσει. Μέσα στην ησυχία των ανθρώπων και τον θόρυβο των μηχανών το έχει τραγουδήσει:
– Δεν είμαστε το πετσί μας το βρόμικο, δεν είμαστε η φοβερή ανεμοδαρμένη σκονισμένη
αφάνταστη ατμομηχανή μας, είμαστε όλοι όμορφα
χρυσά ηλιοτρόπια μέσα μας,
ευλογημένα απ’ την ίδια μας τη σπορά και χρυσά μαλλιαρά
γυμνά κατορθωμένα σώματα
που γίνονται τρελά μαύρα κανονικά
ηλιοτρόπια το ηλιοβασίλεμα, που τα
κρυφοκοιτάμε κάτω απ’ τον ίσκιο της τρελής ατμομηχανής
της ακροποταμιάς στο ηλιοβασίλεμα του Φρίσκο με τους λόφους
και τα κονσερβοκούτια, το βράδυ της ρέμβης και της φαντασίας.
Άλεν Γκίνσμπεργκ (μτφ. Γιάννης Λειβαδάς)
