Η πολεμική ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή καλά κρατεί εδώ και καιρό και την έχουμε σχεδόν συνηθίσει ώστε να μην μας κάνουν ιδιαίτερη εντύπωση οι πολεμικές ανταποκρίσεις στα ΜΜΕ. Επίσης έχουμε συνηθίσει και την ανυπαρξία ενός αντιπολεμικού κινήματος που, σε άλλες εποχές, έκανε έντονα αισθητή την παρουσία του και επηρέαζε τη στάση της κοινωνίας σε τοπικό αλλά και ευρωπαϊκό επίπεδο. Στην Ελλάδα, οι λίγες αντιπολεμικές συγκεντρώσεις μετά την έναρξη της επίθεσης των ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν παραμένουν ανεμικές, άμαζες και ανοργάνωτες και φυσικά διασπασμένες. Άλλες διαδηλώσεις καλούνται από το ΠΑΜΕ-ΚΚΕ και σε άλλες καλεί η υπόλοιπη Αριστερά και ο αντιεξουσιαστικός χώρος, με αποτέλεσμα να μην έχει φανεί, ούτε στο ελάχιστο, μια ισχυρή αντιπολεμική φωνή από τη μεριά του ελληνικού λαού. Ακόμα και μπροστά στο μείζον ζήτημα του πολέμου, κυριαρχεί η βλακώδης διεκδίκηση της πολιτικής υπεραξίας του όποιου πενιχρού αντιπολεμικού κινήματος με αποτέλεσμα την πλήρη υπονόμευσή του.
Εδώ στη Θεσσαλονίκη, ενάμισι σχεδόν μήνα μετά την έναρξη αυτού του άθλιου πολέμου, παρατηρούμε σκηνές απείρου κάλους στo πλαίσιo της προσπάθειας συντονισμού για τη συγκρότηση μιας αντιπολεμικής επιτροπής με βασικό κορμό το March to Gaza. Αρχικά, η ΟΚΔΕ και το ΚΚΕ (μ-λ) διαχώρισαν τη θέση τους δηλώνοντας ότι θα συστήσουν δική τους αντιπολεμική επιτροπή(!) έχοντας εμπιστοσύνη στην αυθεντία τους και στην τεράστια απήχηση που διαθέτουν στην κοινωνία. Κατόπιν, στη συνέλευση των υπολοίπων συλλογικοτήτων ανέκυψε το μεγάλο και αξεπέραστο ζήτημα: έχει θέση η Νέα Αριστερά στον αντιπολεμικό συντονισμό χωρίς να έχει κάνει μια γενναία αυτοκριτική για το 2015 και για την μετέπειτα κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ;
Επανέρχεται, λοιπόν, ξανά και ξανά, ως μια ανίατη εμμονή, η επίκληση του παρελθόντος της Νέας Αριστεράς που λειτουργεί ως κόφτης στις προσπάθειες του κόμματος να καλλιεργήσει το κινηματικό της προφίλ. Θυμίζοντας την προτεσταντική τιμωρητική νοοτροπία και μια θρησκόληπτη χρήση του προπατορικού αμαρτήματος, η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά βγάζει το άχτι της πάνω σε ένα κόμμα που πέρα από τον εσωτερικό του διχασμό θέλει να συμμετάσχει σε μια αντιπολεμική προσπάθεια. Φαίνεται ότι μέσα στην πολιτική θρησκοληψία που επικρατεί, να απαιτείται η αυτοκριτική μετάνοια η οποία θα αποτελέσει την προϋπόθεση της συγχώρεσης. Είναι τουλάχιστον οξύμωρο να διαιωνίζονται εντός της Αριστεράς τόσο άτεγκτοι εξουσιαστικοί μηχανισμοί οι οποίοι να αποκλείουν ένα κόμμα από την δυνατότητα της κοινής αντιπολεμικής δράσης, στον βωμό μιας αδιέξοδης, άδικης και αυτοαναφορικής καθαρότητας. Είναι επίσης λυπηρό, στην ενορχήστρωση αυτής της τακτικής αποκλεισμού να συμμετέχει το Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα ενώ το ΜέΡΑ25 να συναινεί με την εύγλωττη σιωπή του.
Αυτό που μάλλον έχει γίνει κατανοητό στους συντρόφους της Νέας Αριστεράς είναι η απέραντη μοναξιά τους. Και είναι κρίμα γιατί πρόκειται για συντρόφους που σε άλλες εποχές συμμετείχαν καταλυτικά σε πετυχημένες ενωτικές, πολιτικές και κινηματικές, ζυμώσεις όπως ο Χώρος Διαλόγου και Κοινής Δράσης, ο ΣΥΡΙΖΑ και το Κοινωνικό Φόρουμ. Δεν μιλώ, φυσικά, για όσους έχουν ήδη προδιαγεγραμμένη την μετακίνησή τους στο κυοφορούμενο κόμμα Τσίπρα για τους ευνόητους λόγους της κοινοβουλευτικής διάσωσης και της συμμετοχής σε ένα κόμμα με κυβερνητικές βλέψεις. Οι υπόλοιποι σύντροφοι είναι υποχρεωμένοι να συνεχίσουν την πολιτική τους δράση σ’ ένα άνυδρο τοπίο όπου αφενός, η προοπτική του κατά παραγγελία Λαϊκού Μετώπου έχει καεί εκ των προτέρων και αφετέρου, στην περιοχή της λεγόμενης Ριζοσπαστικής Αριστεράς έχει απαγορευτεί η είσοδος στη Νέα Αριστερά. Αυτό επιβεβαιώνεται καθημερινά με την «πόρτα» που τρώει η Νέα Αριστερά στις οργανωτικές συνελεύσεις των Αντιρατσιστικών Φεστιβάλ και στους αντιπολεμικούς συντονισμούς. Όσον αφορά την κινητικότητα συνεργασιών που υπάρχει γύρω από το ΜέΡΑ25, εκεί δεν γίνεται καν λόγος για τη Νέα Αριστερά. Σαν να μην υπάρχει, όποτε όσοι σύντροφοι έτρεφαν ελπίδες σ’ αυτή την κατεύθυνση θα απογοητευτούν εκτός αν επιλέξουν να αποδεχθούν το, κατά μόνας αντίστοιχο του Αλέξη Τσίπρα, προσκλητήριο που απευθύνει ο Γιάνης Βαρουφάκης. Και είναι όντως οξύμωρο, ένας πολιτικός χώρος που ευαγγελίζονταν πάντα την ενότητα και την ανασύνθεση της Αριστεράς να στέκεται μόνος και αποσυνάγωγος σε ένα, κατακερματισμένο και αφιλόξενο, αριστερό πολιτικό τοπίο.
ΥΓ. Ο τίτλος προφανώς παραπέμπει στις μέρες του Πάσχα κι αφιερώνεται σε συντρόφους της συντακτικής επιτροπής της Εποχής που έχουν θεολογικές αναζητήσεις.
Πάνος Δημητρούδης
Φωτο: Νάσος Σιμόπουλος / Eurokinissi
