Το συνέδριο της Νέας Αριστεράς δεν είχε το εκρηκτικό φινάλε που προαλειφόταν από πολλά δημοσιεύματα, τα οποία έκαναν λόγο για παραίτηση του προέδρου, διάσπαση κτλ. Αντιθέτως, επιλέχθηκε (συν της υπερψήφισης, βέβαια, των προγραμματικών θέσεων) η εξεύρεση χρυσής τομής μεταξύ των διαφορετικών προσεγγίσεων για τις συμμαχίες και την πορεία του κόμματος, ψηφίζοντας σχεδόν ομόφωνα (στους 1.004 συνέδρους, μόνο 16 κατά και 20 λευκά) μια Πολιτική Απόφαση που προσπαθεί να ικανοποιήσει, σε κάποιον βαθμό, κάθε πλευρά.
Η απόφαση για τις συμμαχίες
Πιο συγκεκριμένα, όσον αφορά στο σκέλος των συμμαχιών, η Πολιτική Απόφαση κάνει λόγο για συνέχεια της προσπάθειας δημιουργίας πόλου κατά της Δεξιάς και Ακροδεξιάς, με «οριοθετήσεις που θα προκύψουν από το πολιτικό περιεχόμενο και όχι από μία λογική σεκταρισμού». Αυτό, όμως, δεν περιγράφεται πια υπό την έννοια του ευρέος «λαϊκού μετώπου», αλλά θα «συγκροτείται από την κοινωνική και ταξική πλειοψηφία και απευθύνεται στην Αριστερά, στην πολιτική οικολογία, στις δυνάμεις της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, των κοινωνικών κινημάτων και στον κόσμο της αποχής». Ενώ υπογραμμίζεται πως «Το μέτωπο που υποστηρίζουμε δεν αποτελεί εφαρμογή αποτυχημένων κεντρώων ή κεντροαριστερών λύσεων. Ούτε συνεπάγεται τη ρευστοποίηση της Αριστεράς ή την μετατροπή της σε συνιστώσα μιας αφηρημένης δημοκρατικής παράταξης. Σε αυτή την κρίσιμη περίοδο εξάλλου προσωποπαγή κόμματα και προσωποκεντρικές στρατηγικές που έχουν αποδειχθεί ήδη αποτυχημένες στο παρελθόν αποπροσανατολίζουν τον κόσμο της Αριστεράς». Σκιαγραφούνται, δηλαδή, κατά αυτόν τον τρόπο οι αποστάσεις τόσο με το ΠΑΣΟΚ, όσο και με τις επιδιώξεις Τσίπρα.
Παράλληλα, στην απαρίθμηση των τριών βασικών προϋποθέσεων για τη δημιουργία ενωτικού πόλου, περιγράφεται ακόμα πιο καθαρά το πολιτικό πρόσημο αυτού, αλλά και η συνέχεια της ΝεΑρ ως αυτόνομου κόμματος, αφού πέραν του προγράμματος με «καθαρές ριζοσπαστικές προτάσεις», τίθεται ως κατεύθυνση η ριζοσπαστική ανανεωτική Αριστερά, ενώ σημειώνεται πως ο διάλογος θα πρέπει να γίνει με δημοκρατικές, συλλογικές διαδικασίες, εμπλοκή της κοινωνίας, σεβασμό στην αυτονομία των επιμέρους χώρων, αλλά και μακριά από «λογικές αυτοδικαίωσης» για ζητήματα του παρελθόντος (φωτογραφίζοντας έτσι το ΜέΡΑ25).
Αξίζει, βέβαια, να σημειωθεί παρενθετικά πως ο Α. Τσίπρας συνεχίζει το pressing στον παλαιό του χώρο, καθώς την Παρασκευή 30/1, το Ινστιτούτο του ανακοίνωσε τη σύσταση ομάδας 13 επιστημόνων για τη διαμόρφωση θέσεων για τη σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων. Η ανακοίνωση μάλιστα –καθόλου τυχαία– ξεκινά λέγοντας πως «Η συζήτηση για τη συνάντηση της Σοσιαλδημοκρατίας, της Πολιτικής Οικολογίας και της Ριζοσπαστικής Δημοκρατικής Αριστεράς έχει ξεκινήσει σε ευρωπαϊκό επίπεδο ήδη από την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Στη χώρα μας, ωστόσο, η αναγκαία αυτή ώσμωση ιδεών και πολιτικών ρευμάτων έχει καθυστερήσει σημαντικά» – καταδεικνύοντας πως δεν προτίθεται να μείνει εκτός της συζήτησης του πόλου που περιγράφει η ΝεΑρ, παρά και τον διαφορετικό προσανατολισμό, αυτό του «δημοκρατικού καπιταλισμού», που έχει επιλέξει πλέον.
Η αποτίμηση της Πολιτικής Απόφασης
Επιστρέφοντας στα της απόφασης του συνεδρίου και στην αποτίμησή της την επόμενη μέρα, η πλευρά που προέκρινε την ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς (ο γραμματέας, η πλειοψηφία του Πολιτικού Γραφείου, της Κεντρικής Επιτροπής και όπως φάνηκε, εν τέλει, και του συνεδρίου) προφανώς είναι πολύ ικανοποιημένη από την Πολιτική Απόφαση, καθώς, όπως σημειώνουν στην «Εποχή», αποτυπώθηκε σαφώς η αριστερή ριζοσπαστική κατεύθυνση, οι διαχωριστικές γραμμές με τις κεντρώες και κεντροαριστερές επιλογές και απορρίφθηκαν κατηγορηματικά σενάρια διάχυσης της Νέας Αριστεράς ή συμμετοχής της σαν συνιστώσα σε «προοδευτικές παρατάξεις».
Αντίστοιχα, και η πλευρά που υποστήριζε το λαϊκό μέτωπο με κοινό ψηφοδέλτιο (δηλαδή ο πρόεδρος και η πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής ομάδας) αξιολογεί θετικά την Πολιτική Απόφαση, καθώς, όπως επισημαίνουν, γίνεται λόγος για την ανάγκη δημιουργίας ενός ανοιχτού μετώπου με τις δυνάμεις της Αριστεράς, της Οικολογίας και της αριστερής Σοσιαλδημοκρατίας.
Από την τρίτη πλευρά που υπογράμμιζε στο κείμενο συμβολής της το αδιέξοδο μέχρι τώρα οποιουδήποτε μετώπου, προτεραιοποιώντας την ισχυρότερη συγκρότηση της Νέας Αριστεράς, εκφράστηκε επίσης ανακούφιση και ικανοποίηση από την Πολιτική Απόφαση τόσο γιατί ανταποκρίθηκε στη διάθεση της βάσης του κόμματος, που ζητούσε από τις δύο κύριες εσωκομματικές τάσεις να βρουν κοινή γραμμή και να διαφυλαχθεί πρωτίστως η ενότητα, όπως τονίζουν στην «Εποχή», όσο και για την ξεκάθαρη αριστερή κατεύθυνση που περιγράφεται για την πορεία του κόμματος.
Θετική είναι η αξιολόγηση και από τη Νεολαία της ΝεΑρ, καθώς «τίθεται καθαρά η κατεύθυνση της ριζοσπαστικής Αριστεράς και αποκλείονται συνεργασίες με κεντρώα κόμματα, κόμματα που στηρίζουν το Rearm Europe κ.ά.». Κρίνει, όμως, πως θα έπρεπε να διατυπώνεται στο κείμενο η αποτυχία της στρατηγικής του λαϊκού μετώπου, «που είχε ως αποτέλεσμα την απονεύρωση του κόμματος και τη δημοσκοπική καθίζηση», όπως και πιο ευκρινώς το ποια θα είναι η στόχευση από εδώ και πέρα, προκειμένου να μην προβάλλονται διπλά μηνύματα (εξού και κάποιων λευκών από μέρους της).
Ταυτόχρονα, βέβαια, υπάρχουν και στελέχη της Νέας Αριστεράς τα οποία διαφώνησαν και καταψήφισαν το κείμενο της Πολιτικής Απόφασης, όπως, για παράδειγμα, ο Νίκος Μπίστης, του οποίου η επίσημη αποχώρηση, όπως και κάποιων άλλων μελών, θεωρείται θέμα ωρών/ημερών (κάποιες, άλλωστε, έχουν ήδη σημειωθεί).
Η επόμενη μέρα
Το βλέμμα τώρα του κόμματος, σύμφωνα με τους συνομιλητές μας, πρέπει να στραφεί τόσο στα μείζονα κοινωνικά ζητήματα, όπως αυτό του κόστους ζωής, όσο και στην καλύτερη λειτουργία και κινητοποίησή του, λαμβάνοντας πρωτοβουλίες για την υλοποίηση της Πολιτικής Απόφασης. Την επόμενη εβδομάδα αναμένεται να συνεδριάσει το Πολιτικό Γραφείο, προκειμένου να εξειδικεύσει τα επόμενα βήματα βάσει των αποφάσεων του συνεδρίου, ενώ μέσα στον επόμενο μήνα θα πραγματοποιηθεί συνεδρίαση και της Κεντρικής Επιτροπής.
Παρόλ’ αυτά, αγκάθι φαίνεται να παραμένει η αποσαφήνιση του κύριου μηνύματος του συνεδρίου, ή αλλιώς το ποιος θα ορίσει την αφήγηση.
Από την πλευρά του μιντιακού λόγου (ή και πρώην συντρόφων από τον παλαιό ΣΥΡΙΖΑ), το αποτέλεσμα του συνεδρίου περιγράφεται στην καλύτερη ως ένας βραχύβιος ή εύθραυστος συμβιβασμός. Στη χειρότερη γίνεται λόγος για στρουθοκαμηλισμό, απόσταση από την πραγματικότητα, και λίγο-πολύ πως δεν είχε νόημα η μη αυτοδιάλυση ή διάσπαση της Νέας Αριστεράς.
Την ίδια ώρα, από την πλευρά της ΝεΑρ αντί να επιχειρείται η προβολή και επικράτηση μιας δικής της θετικής νοηματοδότησης στη δημόσια σφαίρα, ενός κοινού –ευρύτερου των συμμαχιών μάλιστα– αφηγήματος για το τι σηματοδοτεί το συνέδριο και οι αποφάσεις του, τα πρώτα δείγματα δημόσιου λόγου στελεχών δείχνουν τη συνέχεια της διγλωσσίας για το μέτωπο (βλ. αναφορές και πάλι για σύμπραξη και με «προοδευτικές» δυνάμεις, που μοιάζουν με μετάφραση του «κοινού ψηφοδελτίου με την Κεντροαριστερά» και συνομιλία με τα σενάρια Τσίπρα), θολώνοντας έτσι το μήνυμα και πιθανά δημιουργώντας την απορία στο ακροατήριο: άλλαξε πράγματι κάτι στη Νέα Αριστερά με το συνέδριο;
Φωτογραφία: Γιώργος Κονταρίνης / Eurokinissi
