Μεταφράσαμε εκτεταμμένα αποσπάσματα από ένα πολύ σημαντικό άρθρο που δημοσιεύθηκε χθες στον Guardian από τον Owen Jones.
Ο Jones είναι αρθρογράφος (και) στον Guardian και συγγραφέας του εξαιρετικού: “Chavs:The Demonization of the Working Class“
[…] Η μεγάλη αρετή του Τραμπ, αν μπορεί να ονομαστεί έτσι, είναι η ειλικρίνεια. Προηγούμενοι πρόεδροι των ΗΠΑ τύλιγαν το γυμνό ιδιοτελές συμφέρον στη γλώσσα της «δημοκρατίας» και των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Ο Τραμπ απαλλάσσεται από τη μεταμφίεση. Το 2023 καυχήθηκε: «Όταν έφυγα, η Βενεζουέλα ήταν έτοιμη να καταρρεύσει. Θα την είχαμε καταλάβει, θα είχαμε πάρει όλο εκείνο το πετρέλαιο, θα ήταν ακριβώς δίπλα μας». Και αυτό δεν ήταν ένα πρόχειρο σχόλιο. Η λογική της αρπαγής πετρελαίου, και πολύ περισσότερα πέρα από αυτό, εκτίθεται ξεκάθαρα στη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας του Τραμπ που δημοσιεύτηκε πρόσφατα.
Το έγγραφο αποδέχεται κάτι που επί μακρόν αρνιόταν η Ουάσινγκτον: ότι η παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ έχει τελειώσει. «Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι ελίτ της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής έπεισαν τον εαυτό τους ότι η μόνιμη αμερικανική κυριαρχία σε ολόκληρο τον κόσμο ήταν προς το καλύτερο συμφέρον της χώρας μας», τονίζεται με ελάχιστα συγκαλυμμένη περιφρόνηση. «Οι μέρες κατά τις οποίες οι Ηνωμένες Πολιτείες στήριζαν ολόκληρη την παγκόσμια τάξη σαν τον Άτλαντα έχουν τελειώσει». Εδώ τελείται, χωρίς περιστροφές, η τελετή κηδείας της αμερικανικής υπερδύναμης.
Αυτό που την αντικαθιστά είναι ένας κόσμος ανταγωνιστικών αυτοκρατοριών, καθεμία από τις οποίες επιβάλλει τη δική της σφαίρα επιρροής. Και για τις ΗΠΑ, αυτή η σφαίρα είναι οι Αμερικές. «Ύστερα από χρόνια παραμέλησης», διακηρύσσει η στρατηγική, «οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επαναβεβαιώσουν και θα επιβάλουν το Δόγμα Μονρόε για να αποκαταστήσουν την αμερικανική πρωτοκαθεδρία στο Δυτικό Ημισφαίριο». Το Δόγμα Μονρόε, που διατυπώθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα, υποτίθεται ότι απέκλειε την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία. Στην πράξη, έθεσε τα θεμέλια για την αμερικανική κυριαρχία πάνω στην λατινοαμερικανική «πίσω αυλή» της. […]
Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, αυτή η κυριαρχία έχει αμφισβητηθεί. Το λεγόμενο «ροζ κύμα» προοδευτικών κυβερνήσεων, με επικεφαλής τον πρόεδρο της Βραζιλίας Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, επιδίωξε να επιβάλει μεγαλύτερη περιφερειακή ανεξαρτησία. Και, παράλληλα, η Κίνα, ο κύριος αντίπαλος των ΗΠΑ, έχει αυξησεί την ισχύ της σε ολόκληρη την ήπειρο. Το εμπόριο μεταξύ Κίνας και Λατινικής Αμερικής ήταν, το 2023, 259 φορές μεγαλύτερο απ’ ό,τι το 1990. Η Κίνα είναι τώρα ο δεύτερος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της ηπείρου, πίσω μόνο από τις ΗΠΑ. Στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, δεν βρισκόταν καν στη δεκάδα. Η επίθεση του Τραμπ στη Βενεζουέλα είναι απλώς η εναρκτήρια κίνηση σε μια προσπάθεια να ανατραπεί όλο αυτό.
[…]Ο Τραμπ της δεύτερης θητείας είναι ένα ακροδεξιό καθεστώς με όλα τα λιπαρά. Όταν απειλεί τους δημοκρατικά εκλεγμένους προέδρους της Κολομβίας και του Μεξικού – πιστέψτε τον. Όταν δηλώνει, με μόλις συγκαλυμμένη ευχαρίστηση, ότι «η Κούβα είναι έτοιμη να πέσει», πιστέψτε τον. Και όταν δηλώνει: «Χρειαζόμαστε τη Γροιλανδία, απολύτως», πιστέψτε τον. Πραγματικά σκοπεύει να προσαρτήσει περισσότερα από 2 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα ευρωπαϊκού εδάφους.
Αν ή όταν η Γροιλανδία γίνει μια χαψιά από μια τραμπική αυτοκρατορία, τι θα συμβεί μετά; Ο Τραμπ θα έχει κατανοήσει την αξιοθρήνητα αδύναμη ευρωπαϊκή αντίδραση στην απροκάλυπτα παράνομη επίθεσή του στη Βενεζουέλα. Ωστόσο, η κατάληψη κυρίαρχου εδάφους της Δανίας από τις ΗΠΑ θα σήμαινε με βεβαιότητα το τέλος του ΝΑΤΟ, που έχει ιδρυθεί πάνω στην αρχή της συλλογικής άμυνας. Η γη της Δανίας θα κλεβόταν εξίσου απροκάλυπτα με την καταβρόχθιση της Ουκρανίας από τη Ρωσία. Όποιοι υποτονικοί ψίθυροι κι αν έχουν ακουστεί από το Λονδίνο, το Παρίσι ή το Βερολίνο, η δυτική συμμαχία θα είχε τελειώσει.
Όταν κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, οι αμερικανικές ελίτ έπεισαν τους εαυτούς τους ότι ήταν στρατιωτικά ανίκητες και ότι το οικονομικό τους μοντέλο σηματοδοτούσε το τελικό σημείο της ανθρώπινης ανάπτυξης. Αυτή η ύβρις οδήγησε άμεσα στην καταστροφή στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και τη Λιβύη, καθώς και στη χρηματοπιστωτική κατάρρευση του 2008. Οι αμερικανικές ελίτ υποσχέθηκαν στον λαό τους ουτοπικά όνειρα και έπειτα τον έσυραν από τη μία καταστροφή στην άλλη. Ο ίδιος ο τραμπισμός αναδύθηκε από τη μαζική απογοήτευση που ακολούθησε. Εντούτοις, η απάντηση του «America First» στην αμερικανική παρακμή είναι να εγκαταλείψει την παγκόσμια κυριαρχία υπέρ μιας ημισφαιρικής αυτοκρατορίας. […]
Αυτό που συμβαίνει στο εξωτερικό δεν μπορεί να αποσπαστεί από αυτό που συμβαίνει στο εσωτερικό. Αυτό είναι το αυτοκρατορικό «μπούμερανγκ», όπως το όρισε πριν από τρία τέταρτα του αιώνα ο μαρτινικανός συγγραφέας Αιμέ Σεζέρ, αναλύοντας πώς η ευρωπαϊκή αποικιοκρατία επέστρεψε στην ήπειρο με τη μορφή του φασισμού. Έχουμε ήδη παρακολουθήσει το «μπούμερανγκ» του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» με αυτόν τον τρόπο: τη γλώσσα και τη λογική του να επαναχρησιμοποιούνται για την εσωτερική καταστολή. «Το Δημοκρατικό Κόμμα δεν είναι πολιτικό κόμμα», δήλωσε το περασμένο καλοκαίρι ο Στίβεν Μίλερ, αναπληρωτής προσωπάρχης του Τραμπ. «Είναι μια εγχώρια εξτρεμιστική οργάνωση». Στρατεύματα της Εθνοφρουράς αποστέλλονται σε πόλεις που διοικούνται από Δημοκρατικούς σαν δυνάμεις κατοχής, αντηχώντας τις «ενισχύσεις» που κάποτε εξαπολύθηκαν στο Αφγανιστάν ή το Ιράκ.
Ιδωμένη με αυτόν τον τρόπο, η ανοχή του Τραμπ στις ρωσικές φιλοδοξίες στην Ουκρανία δεν είναι καθόλου μυστηριώδης. Πίσω στο 2019, η Ρωσία φέρεται να πρότεινε να προσφέρει αυξημένη αμερικανική επιρροή στη Βενεζουέλα με αντάλλαγμα οι ΗΠΑ να υποχωρήσουν από την Ουκρανία. Ποιος ξέρει αν μια τέτοια συμφωνία έχει γίνει. Αυτό που είναι σίγουρα αληθές είναι ότι μια νέα παγκόσμια τάξη γεννιέται. Είναι μια τάξη στην οποία ολοένα και πιο αυταρχικές δυνάμεις χρησιμοποιούν ωμή βία για να υποτάξουν τους γείτονές τους και να κλέψουν τους πόρους τους. Αυτό που κάποτε μπορεί να ακουγόταν σαν δυστοπική φαντασία συγκροτείται μπροστά στα μάτια μας. Το ερώτημα είναι αν έχουμε τα μέσα, τη βούληση και την ικανότητα να αντισταθούμε.
