Ο κροκόδειλος που καταβρόχθισε το χέρι του Κάπτεν Χουκ είχε ήδη καταπιεί το ρολόι του. Ο χρόνος ακουγόταν μέσα του, σαν προειδοποίηση ότι κάποτε θα ερχόταν η ώρα του θηρευτή. Ίσως αυτός ο κροκόδειλος να κυνηγάει διαρκώς κάθε Χουκ και κάθε Κουκ: όχι μόνο τον φανταστικό πειρατή της Χώρας του Ποτέ, αλλά και τον πραγματικό Τζέιμς Κουκ, τον εξερευνητή που άνοιξε τον δρόμο στη βρετανική αποικιοκρατία στη Νέα Ζηλανδία και σε άλλα μέρη του Ειρηνικού. Γιατί η αποικιοκρατία, όσο κι αν αλλάζει πρόσωπα και εποχές, κουβαλά πάντα την ίδια βεβαιότητα, ότι μπορεί να κατακτά, να ορίζει και να αφαιρεί ζωές χωρίς να λογοδοτεί.
Κροκόδειλους χρησιμοποιούσαν στη ρωμαϊκή αρένα, ως μέρος των αιματηρών θεαμάτων που προορίζονταν για κατάδικους, δραπέτες δούλους και χριστιανούς. Η δημόσια τιμωρία μετατρεπόταν σε θέαμα και η εξόντωση σε μορφή ψυχαγωγίας, ώστε η επίδειξη της κρατικής ισχύος να γίνεται μπροστά στα μάτια του πλήθους. Ήταν μάλιστα ακριβή η μεταφορά τους από το Νείλο, γεγονός που δείχνει ότι το κόστος δεν αποτελούσε εμπόδιο όταν επρόκειτο για την παραγωγή τρόμου και την επίδειξη εξουσίας.
Κροκόδειλους χρησιμοποιούσαν και στο Νησί του Διαβόλου, τη φυσική φυλακή στη γαλλική Γουιάνα, που προοριζόταν για πολιτικούς κρατούμενους και άλλους καταδίκους. Η γεωγραφική απομόνωση, η θάλασσα, η ζούγκλα και τα άγρια ζώα λειτουργούσαν ως μέρος του ίδιου του σωφρονιστικού μηχανισμού, καθιστώντας σχεδόν αδύνατη κάθε απόδραση. Η ιστορία που αφηγήθηκε ο Παπιγιόν είναι πασίγνωστη κι έχει γίνει ταινία, ακριβώς επειδή συμπυκνώνει αυτή τη λογική της φυλακής ως τόπου όπου η φύση στρατολογείται για να υπηρετήσει την τιμωρία.
Κροκόδειλους ήθελε να χρησιμοποιήσει πέρσι τέτοιο καιρό ο Τραμπ, όταν εγκαινίασε το “Αλκατράζ με τους Αλιγάτορες” στη νότια Φλόριντα. Φυλακή που προοριζόταν για μετανάστες προς απέλαση. Η ίδια η ονομασία της εγκατάστασης και η επίκληση των αλιγατόρων λειτουργούσαν και ως πολιτικό μήνυμα εκφοβισμού, παρουσιάζοντας την απειλή του φυσικού περιβάλλοντος ως προέκταση της κρατικής καταστολής. Το νομοσχέδιο είχε περάσει από τη Γερουσία αλλά το Αλκατράζ αναγκάστηκε να κλείσει σύντομα, μετά από αντιδράσεις περιβαλλοντικών και ανθρωπιστικών οργανώσεων καθώς και σχετική καταδικαστική απόφαση.
Κροκόδειλους θέλει τώρα να χρησιμοποιήσει κι ο Μπεν Γκβιρ, ο ισραηλινός Υπουργός Εθνικής Άμυνας, στις φυλακές Ketziot στην έρημο Νεγκέβ. Εκεί που οι ακτιβιστές/ριες του Global Sumud Flotilla κρατηθήκαμε μόνο για πέντε μέρες και συστηματικά βασανίζονται Παλαιστίνιες και Παλαιστίνιοι. Το γεγονός ότι μια τέτοια πρόταση διατυπώνεται δημόσια δεν είναι απλώς μια επικοινωνιακή υπερβολή. Εντάσσεται σε ένα ήδη διαμορφωμένο καθεστώς εξευτελισμού και βίας, στο οποίο η ανθρώπινη ζωή αντιμετωπίζεται ως αναλώσιμη και η τιμωρία αποκτά διαστάσεις θεάματος και παραδειγματισμού.
Δεν χρειάζεται καν να διαβάσουμε εκτενή ρεπορτάζ για το θέμα. Αρκούν τα ιστορικά παραδείγματα για να αντιληφθούμε ότι το Ισραήλ είναι ένα ιμπεριαλιστικό, αποικιακό μόρφωμα που «επιτελεί» ανθρώπινα βασανιστήρια καθημερινά. Και η ΕΕ χαιρετίζει από τις κερκίδες της αρένας, με εξαίρεση την Ισπανία και την Ιρλανδία. Το διάζωμα που χωρίζει τον παγκόσμιο Βορρά από τον Παγκόσμιο Νότο υπάρχει ακόμα, ως οικονομική και γεωπολιτική πραγματικότητα αλλά και ως ηθική διαίρεση, όπου οι ζωές ορισμένων εξακολουθούν να θεωρούνται περισσότερο αναλώσιμες από τις ζωές άλλων.
Στη Χώρα του Ποτέ τα «χαμένα παιδιά» με αρχηγό τον Πήτερ Παν καταφέρνουν να επιβιώνουν χωρίς τους μεγάλους. Η Γάζα όμως δεν είναι παραμύθι με ξύλινα σπαθιά. Στη Γάζα παιδιά μένουν ορφανά από τους βομβαρδισμούς ή υποφέρουν από την πείνα και τις ασθένειες. Μεγαλώνουν βίαια και φτιάχνουν καθημερινά τα δικά τους δίκτυα επιβίωσης και αλληλεγγύης μέσα στα ερείπια. Μακάρι να είναι εκείνη η γενιά που θα ακούσει επιτέλους το ρολόι του κροκόδειλου να χτυπά για όσους πίστεψαν ότι η αποικιοκρατία μπορεί να εξαπλώνεται και να αναπαράγεται επ’ άπειρον. Η γενιά που θα δει την απόδοση δικαιοσύνης και την απελευθέρωση να παίρνουν σειρά.
