Του Νίκου Αρβανίτη
Δεν είναι υπερβολή, κατά την άποψή μου, ότι ετούτες τις κρίσιμες στιγμές κρίνεται η προοπτική της Αριστεράς στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Όχι μόνο από το αν η Κυβέρνηση θα υποχρεωθεί να αθετήσει τις προτάσεις της Θεσσαλονίκης και το εκλογικό της πρόγραμμα, αλλά και από το αν ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κόμμα, θα ξυπνήσει από το λήθαργο και την αδράνεια. Κρίνεται ακόμη, αν, τελικά, θα αντέξουμε, κάτω από τις πιέσεις, τα διαφαινόμενα αδιέξοδα και τους εκβιασμούς των εταίρων μας, που χρησιμοποιούν τη λογική του σοκ και τις μεθόδους των παιδιών της Σχολής του Σικάγου και της μαφίας του Μπέρκλεϋ, για να εφαρμόσουν τις θεωρίες της ελεύθερης αγοράς με τις γνωστές καταστροφικές συνέπειές τους. Στις μεθόδους τους είναι και να ανατρέπουν κυβερνήσεις, που είχαν επιλέξει οι λαοί, επιβάλλοντας ως και αδίστακτα αιματοβαμμένα δικτατορικά καθεστώτα και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει αυτή την εξέλιξη και στη χώρα μας.
Θα κριθεί επίσης, αν η κυβέρνηση, θα υποκύψει στους εκβιασμούς και την αχαλίνωτη μαύρη προπαγάνδα των εγχώριων εργολάβων, πως, δήθεν, η καθυστερήση της ολοκλήρωσης της συμφωνίας με τους εταίρους μας θα οδηγήσει σε τεράστιες καταστροφές. Ακόμη και οι συνεπείς, όπως δηλώνουν, επαναστάτες του ΚΚΕ του Κουτσούμπα, βοηθούν, κατηγορώντας το ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση ότι υπερασπίζονται τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων και των κεφαλαιοκρατών της ΕΕ!
Και κάποιοι από εμάς, στο όνομα της αριστερής συνέπειας, όπως την αντιλαμβάνονται προσωπικά, επαναλαμβάνοντας τα λάθη, που οδήγησαν την αριστερά τα προηγούμενα χρόνια στην πολυδιάσπασή της, επανέρχονται με τη μορφή των τάσεων, σε συλλογικά ιδεολογικά σχήματα, για να διατυπώσουν διαφορετικές πολιτικές προτάσεις, αδιαφορώντας, όμως, αν αυτή η επιλογή και ιδίως ο τρόπος που επιλέγουν για τη δημοσιοποίηση, δημιουργεί στην κοινωνία απογοήτευση, αποθαρρύνει και απομακρύνει τον λαό.
Κίνδυνος η απώλεια της στήριξης του λαού
Κινδυνεύει έτσι, να χαθεί η στήριξη του λαού στην προσπάθεια που κάνει η Κυβέρνηση, αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε, κάτω από αυτές τις αντίξοες συνθήκες. Όσα λάθη, καθυστερήσεις και ό,τι άλλο μπορεί ο καθένας μας να καταμαρτυρήσει στο επιτελείο της Κυβέρνησης, δεν πρέπει την ίδια στιγμή να μας διαφεύγει, ότι, αν αποτύχει αυτή η προσπάθεια, δεν πρόκειται να σωθεί, όχι μόνο η Αριστερά στην Ελλάδα, αλλά και κάθε Αριστερή προοπτική σε όλη την Ευρώπη.
Από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να διεκδικήσει την Κυβέρνηση, είναι καταδικασμένος να αποδείξει και στο λαό μας και σε όλους τους ευρωπαϊκούς Λαούς ότι υπάρχει η δυνατότητα, και χωρίς επανάσταση, να ανατρέψει σταδιακά αυτό το καταστροφικό καπιταλιστικό σύστημα. Πρέπει να ταμπουρωθούμε, λοιπόν, όλοι και να κρατήσουμε αυτό το ταμπούρι, γιατί αλλιώς θα χαθεί κάθε προοπτική για την Αριστερά και στην Χώρα μας και σε όλη την Ευρώπη. Να εγκαταλείψουμε όλες τις κόκκινες γραμμές και να βάλουμε μία και μοναδική κόκκινη γραμμή: Όσες υποχωρήσεις και αν υποχρεωθούμε να κάνουμε υπό την πίεση των αντιπάλων μας, αυτό που δεν πρέπει να χάσουμε είναι η αριστερή ταυτότητά μας και να υποκύψουμε να μας χρησιμοποιήσει το σύστημα για να το διαχειριστούμε.
Να υπερασπιζόμαστε τις συλλογικές αποφάσεις
Ετούτη την κρίσιμη στιγμή δεν πρέπει να εγκλωβιστούμε σε συνιστώσες, υπερασπιζόμενοι τις δεσμεύσεις μας. Η υπεράσπισή τους δεν είναι υπόθεση μόνο κάποιων από εμάς και δεν αρκεί, αν δε συσπειρωθούμε και δεν υπερασπιζόμαστε τις συλλογικές αποφάσεις της κυβέρνησης. Και αν ακόμα διαφωνούμε με όποιες αποφάσεις, αυτές τις διαφωνίες πρέπει να τις υπερασπίζομε και να τις αναδεικνύουμε στα συλλογικά όργανα που συμμετέχουμε και όχι δημοσίως στα ΜΜΕ. Αυτό είναι θεμιτό και χρήσιμο.
Θα είναι καταστροφικό, όμως, αν αυτές τις διαφωνίες και αντιρρήσεις μας τις παρουσιάζουμε μέσα από συγκροτημένες τάσεις, ομάδες, ή συνιστώσες, που παίρνουν άλλη διάσταση και ερμηνεύονται διαφορετικά, σαν εμείς και η τάση μας να θέλουμε να παρουσιαστούμε ως οι πιο συνεπείς. Απέναντι στην κοινωνία που βομβαρδίζεται από το πρωί μέχρι το βράδυ από τα τρομοκρατικά σενάρια, αν θέλουμε και μπορούμε αυτά να τα ανατρέψουμε, πρέπει να παρουσιαζόμαστε σαν μια γροθιά.
Τις διαφορετικές μας απόψεις και τις κριτικές μας διαφοροποιήσεις να τις συζητάμε μέσα στις κομματικές μας οργανώσεις με οργανωμένες συζητήσεις. Να συζητούνται όλες οι ιδεολογικές και πολιτικές διαφοροποιήσεις αλλά και κανένα κομματικό όργανο και ηγετικό στέλεχος να μην αυτονομείται και αποφασίζει και ενεργεί χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των συλλογικών αποφάσεων.
•
