26 Ιανουαρίου 2015, βράδυ. Η μέρα ήταν πράγματι ηλιόλουστη. Άκουσα να το λέει πρώτος ο Πάνος Σκουρλέτης και μετά και ο Αλέξης Τσίπ’ρας στους δημοσιογράφους, ο δεύτερος έχοντας στα δεξιά του τον Πάνο Καμμένο, που εγώ τον έβλεπα αριστερά καθώς τους παρακολουθούσα στην τηλεόραση. Οι δυο πολιτικοί αρχηγοί συναντήθηκαν στην Κουμουνδούρου μέσα σε μια χαρούμενη οικειότητα, που εκ πρώτης όψεως προβλημάτιζε. Αναρωτιόμουν πότε πρόλαβαν αυτοί οι δυο «ακραίοι» πολιτικοί να συγχρωτιστούν τόσο πολύ, ώστε ο μεν δεξιούλης να πάει επίσκεψη στο νικητή των χτεσινών εκλογών αγραβάτωτος, ο δε ζερζεβούλης να χαίρεται που πιθανότατα βρήκε το σύγχρονο Γαρουφαλλιά να του αναθέσει το στράτευμα. Εν πάση περιπτώσει ήταν ξεκάθαρο πως ακόμα κι ο Παντοδύναμος, παρά την εντός της ημέρας αναμενόμενη αποκαθήλωση πασών των εικόνων -ή γι’ αυτό ακριβώς- πήγαινε κόντρα στον Σαμαρά και απολάμβανε τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ.
Όπως οι κουτσαβάκηδες
Μετά βγήκε στο δρόμο ο βέβαιος αρχιστράτηγος και, πριν κατέβει το κράσπεδο, έφερε στο στόμα το δείκτη του δεξιού του χεριού και τον έπαιξε, καθώς έκαναν οι κουτσαβάκηδες απευθυνόμενοι σε χαζοχαρούμενες γκόμενες. Μερικές δεκάδες νέων παιδιών με τα μαρκούτσια στα χέρια μαζεύτηκαν γύρω του κι ο δεύτερος νικητής της χτεσινής μέρας τούς ανακοίνωσε ότι «η χώρα έχει κυβέρνηση. Οι ΑΝ.ΕΛ. δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στον πρωθυπουργό, κύριο Αλέξη Τσίπρα». Ήταν ο πρώτος Έλληνας που άκουγα να προφέρει με τόση μελίρρυτη ευπρέπεια το όνομα Τσίπουρας και πάλι ο πρώτος που τον ανηγόρευε σε πρωθυπουργό. Πριν αποσώσει το λόγο του, έπεσε μια μικρούλα βροχή ερωτήσεων του τύπου: «Οι ΑΝ.ΕΛ., κύριε Πρόεδρε, θα πάρουν χαρτοφυλάκια;» και τα όμοια κι εκείνος, ως σεμνός και ορκισμένος πιστός στρατιώτης, τους εκμυστηρεύτηκε ότι οι σχετικές ανακοινώσεις είναι προνόμιο του κυρίου Πρωθυπουργού.
Αμέσως μετά μάλλον, παρά πριν, είδα τον «κύριο Πρωθυπουργό» να βγαίνει απ’ το σπίτι του σ’ ένα μπανάλ δρόμο, με άσφαλτο γεμάτο μπαλώματα, και συνειδητοποίησα πως ναι, είχαν δίκιο η Μισέλ και ο Άδωνις να προφητεύουν τη συντέλεια σύμπαντος του Καλού Κόσμου, του Περιούσιου. Αυτή η χρονική ανακολουθία πιθανόν να οφείλεται στην τηλεοπτική επανάληψη του συνταρακτικού γεγονότος, δεν αποκλείω όμως και να τα ’χω μπερδέψει, η αλήθεια είναι πως δεν είμαι κατ’ ελάχιστον βέβαιος ότι έχω σώας τας φρένας μου σήμερα, αφού ακούω φωνές («ο πρωθυπουργός κύριος Τσίπρας δέχεται βροχή συγχαρητηρίων απ’ το εξωτερικό») και βλέπω οράματα (Λιμπερασιόν: «Αλέξης Τσίπρας, το νέο πρόσωπο στην Ευρώπη»).
Προφανώς δεν μιλάς σοβαρά!
Το μεσημέρι, νωρίς, διαρρέει πως ο Τσίπ’ρας θα επισκεφτεί τον Μακαριότατο να του αναγγείλει πως δεν θα τον χρειαστεί στην ορκωμοσία του και το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι, αφού δεν θα τον χρειαστεί, τι χρειάζεται να του πει ότι δεν πρόκειται να τον χρειαστεί; Εν πάση περιπτώσει αυτό γίνεται κι αμέσως μετά ένας πασίχαρος Μεϊμαράκης αποκαλύπτει στον σύνοφρυ Ανώτατο Άρχοντα ποιος κέρδισε τις εκλογές κι εκείνος ακούγεται να απορεί «Τι λες, ρε παιδάκι μου; Προφανώς δεν μιλάς σοβαρά!»
Και μετά γίνεται το παράλλο και τρισχειρότερο: ο Τσίπ’ρας, πρώτα καταθέτει στεφάνι στο Ηρώο των εκτελεσμένων απ’ τους Γερμανούς κομμουνιστών στην Καισαριανή (Άγκελα, βλέπεις, ακούς;) κι έπειτα εισβάλλει στο Προεδρικό Μέγαρο, κάθεται ακάλεστος δίπλα στον Πρόεδρο και, επιβεβαιώνοντας τον Βαγγέλα, ισχυρίζεται ότι, ναι, έχει κερδίσει τις εκλογές και εξασφαλίσει την υποστήριξη του Καμμένου. «Και επομένως, κύριε Πρόεδρα, τι λες; Σκαρώνουμε μια τελετούλα έτσι στα γρήγορα και δίχως τα συνηθισμένα πρωτόκολλα, δίχως παπαδαριό κι εξαπτέρυγα, να εδώ μπροστά στον Σκουρλέτη και τον Παππά (που δεν είναι παππάς ούτε και διάκονος), χωρίς γραβάτες και παπιγιόν, να χαμογελάσει το χείλι του Έλληνα;» «Και δεν το κάνουμε; Από το σύνταγμα δεν μπορώ να κάνω και τίποτε άλλο», παραδέχεται με τα χέρια ψηλά ο Ανώτατος.
Τρίζουν τα κόκκαλα κοτζαμπάσηδων
Εξέρχονται, λοιπόν, στην αίθουσα Διαπιστευτηρίων, κι εκεί ο Τσίπ’ρας ορκίζεται πως «θα φυλάει το σύνταγμα και τους νόμους και θα εργάζεται για το καλό του λαού» και γίνεται και επίσημα πια Τσίπρας και κύριος και Πρωθυπουργός και τρίζουν τα κόκκαλα γενεών κοτζαμπάσηδων. Οι δε Παπανδρέου, Καραμανλήδες και Μητσοτάκηδες εγείρονται εκ των τάφων έτοιμοι να ρουφήξουν το αίμα του, αλλά πέφτουν πάνω τους απαστράπτοντα φλας και τους γυρίζουν πίσω στην κόλαση ή στον παράδεισο, τοποθετήστε τους όπου γουστάρετε.
Ύστερα κατευθύνεται στο Μαξίμου, όπου δεν υπάρχει κανείς να τον υποδεχτεί, πολλώ μάλλον να παραδώσει. Σκουρλέτης, Παππάς και τζοχανταραίοι ψάχνουν το μέγαρο. «Κάπου δω θά ’ναι, βρείτε τον. Τον θέλω ολοζώντανο, χωρίς πρησμένα μάτια και σπασμένα ζυγωματικά, τέρμα πια τα φαινόμενα Ρωμανός», εντέλλεται ο Πορθητής. Και ψάχνουν τα γραφεία, τα υπνοδωμάτια, τους καμπινέδες και τις ντουλάπες οι ακόλουθοι -μάταια! Ο άγγελος έχει πάρει στις άγιες φτερούγες τον Σαμαρά, τον έκρυψε στο θεοσκότεινο σπήλαιο της Συγγρού, τον μαρμάρωσε. Κανένα πρόβλημα, ο άνθρωπος ήτανε των σπηλαίων και σε σπήλαιο γύρισε. Και πράγμα περίεργο, κανένας δεν παρατήρησε πως κι εκεί χρησιμοποιούν χαρτί υγείας και πλένονται με σαμπουάν.
Πρώτη είδηση
Η πρώτη είδηση σ’ όλα τα ΜΜΕ του πλανήτη είναι η πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα, που οι μισοί άνθρωποι φοβούνται και οι άλλοι μισοί ελπίζουν. Πρώτο πλάνο ο Τσίπρας να ορκίζεται ενώπιον του Σκουρλέτη και του Παππά που υποκαθιστούν το λαό. Η δεύτερη, είναι η φυσική ευγένεια και ο πολιτικός πολιτισμός του εξαφανισμένου κυρίου Σαμαρά. Η τρίτη, είναι το τηλεφώνημα του Προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς: «Θα κάνω ό,τι περνάει απ’ το χέρι μου να βοηθήσω να βρεθεί αμοιβαία αποδεκτή βιώσιμη λύση». Όπα! Και «αμοιβαία αποδεκτή» και «βιώσιμη», Μάρτιν; Δεν είναι τέτοια η υφιστάμενη; Καλώς να ορίσεις, λοιπόν, και γρήγορα, γιατί την άλλη έρχεται ο Ντάισελμπλουμ, Πρόεδρος του Eurogroup. Κι είναι και ο Φρανσουά που συγχαίρει και αδημονεί, λέει, να δει τον Αλέξη να επισκέπτεται το Παρίσι πριν πάει οπουδήποτε αλλού. Αλλά πολύ φοβάμαι πως έχει ατυχήσει, γιατί ο δικός μας θα πρωτοβγεί ως πρωθυπουργός για να επισκεφτεί την αδελφή χώρα της Κύπρου. Ελπίζω να μη θίγεται αν τον επισκεφτεί αμέσως μετά, έτσι κι αλλιώς πάντα δεύτερος έρχεται και του είναι αρκετό (αλλά, Πρωθυπουργέ μου, καλά θα κάνεις να προσέχεις από δω και πέρα λίγο τα λόγια σου, εκείνο το «Ολανδρέου» δεν ήταν κομψό ούτε σοφό!). Ο Πούτιν συγχαίρει πολύ φιλικά και η Αμερική του Ομπάμα προσδοκά στενή συνεργασία (να βοηθάει ο Θεός!). Υπάρχουν ακόμη ένα σωρό οικονομικοί παράγοντες που ανοίγουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τη συζήτηση για το χρέος. Θα σταθώ μόνο στον Κρούγκμαν, που καταγγέλλει την ΕΕ ότι κατέστρεψε την Ελλάδα και φοβάται ότι «αν μη τι άλλο, το πρόβλημα με τα σχέδια του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να είναι ότι δεν είναι αρκετά ριζοσπαστικά»!…
Ίδωμεν!
Δημήτρης Τσιαγκλής
