Αλλά οι φασίστες στην πόρτα της τοπικής κυβέρνησης
Η θεαματική άνοδος της αντικαπιταλιστικής εθνικιστικής – κυρίαρχης Αριστεράς στην Ανδαλουσία δεν αλλάζει το δύσκολο πολιτικό σκηνικό της Ισπανίας, όπου εντείνεται η πολιτική και κοινωνική αντιπαράθεση με το ακροδεξιό Vox, που κρατά πλέον τα κλειδιά και της τοπικής κυβέρνησης της Ανδαλουσίας, της μεγαλύτερης σε πληθυσμό ισπανικής περιφέρειας. Το Λαϊκό Κόμμα κέρδισε τέσσερις περιφερειακές εκλογές σε έξι μήνες: Εστρεμαδούρα, Αραγονία, Καστίλη και Λεόν και τώρα την Ανδαλουσία, χάνοντας όμως ψήφους στην Εστρεμαδούρα και την Καστίλη και Λεόν και εξαρτά την τοπική εξουσία του από τους φασίστες στην Ανδαλουσία και την Καστίλη και Λεόν. Το Vox δεν κατάφερε το άλμα που επιθυμούσε, αλλά μετατράπηκε στο σίγουρο θεσμικό δεκανίκι του Λαϊκού Κόμματος, σήμερα στο τοπικό και αύριο, ίσως, στο εθνικό επίπεδο ενόψει των βουλευτικών εκλογών του 2027.
Τα εκλογικά αποτελέσματα
Η συμμετοχή στις περιφερειακές εκλογές στην Ανδαλουσία εκτινάχθηκε στο 64,84% με άνοδο 8,7%. Aρκετά κόμματα καταγράφουν άνοδο σε ψήφους και πτώση σε ποσοστά και έδρες. Το Λαϊκό Κόμμα έχασε την απόλυτη πλειοψηφία και πήρε 1,73 εκατ. ψήφους (+150.000) ή 41,6%, από 1,58 εκατ. ψήφους και 43,1% το 2022, υποχωρώντας στις 53 έδρες (-5). Το Σοσιαλιστικό Κόμμα πήρε 944 χιλιάδες (+76.000) ψήφους ή 22,71%, από 888 χιλιάδες ή 24,04% το 2022, εκλέγοντας 28 βουλευτές (-2). Το VOX πήρε 576 χιλιάδες (+80.000) ή 13,82%, από 496 χιλιάδες ή 13,47%, εκλέγοντας 15 βουλευτές (+1).
Στην Aριστερά το «Εμπρός Ανδαλουσία» υπερδιπλασίασε τις ψήφους του, ξεπερνώντας οριακά τις 400 χιλιάδες και φθάνοντας στο 9,62%, από τις 168 χιλιάδες ή το 4,58%, για να εκλέξει 8 βουλευτές (+6), ενώ το «Για την Ανδαλουσία» υποχώρησε στις 263 χιλιάδες ή 6,31%, από 284 χιλιάδες και 7,7%, για να επανεκλέξει τους 5 βουλευτές του. Το ψηφοδέλτιο «Για την Ανδαλουσία», κυρίως της Ενωμένης Αριστεράς και του Sumar, στο οποίο προστέθηκε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή μετά από 11ωρες πολυτάραχες διαπραγματεύσεις και το Podemos, κατάφερε να επανεκλέξει τους 5 τοπικούς βουλευτές του χάνοντας περίπου 20.000 ψήφους από το 2022, όταν είχε κατεβεί χωρίς μάλιστα το Podemos.
Κρίση μοντέλων
Οι σοσιαλιστές είχαν τα χειρότερα αποτελέσματά τους σε τρεις από τις τέσσερις αναμετρήσεις, με εξαίρεση την Καστίλη και Λεόν, ενώ η εκτίναξη της ψήφου της εθνικιστικής – κυριαρχικής αριστεράς, με πιο αντικαπιταλιστικούς ή μετριοπαθείς τόνους, απέδειξε ότι ο κόσμος της Αριστεράς, αλλά και των σοσιαλιστών, δεν πιστεύει πλέον στα κεντρικά ηγετικά στελέχη που κάνουν επιφανειακές μεταγραφές πολλές φορές από τα υπουργεία στο τοπικό επίπεδο και ότι εμπιστεύεται όσους αγωνίζονται με συνέπεια στο πεδίο για τα τοπικά και περιφερειακά προβλήματα, θέτοντας και τα αυτονομιστικά ζητήματα και ορισμένες φορές το θέμα της ανεξαρτησίας της κάθε περιοχής.
Στην Ανδαλουσία, με διαφορετικούς τοπικούς όρους, διαμορφώνεται η κρίση των παλιών μοντέλων με τις αντίστοιχες ανακατατάξεις στην Αριστερά, όπου η αντικαπιταλιστική Αριστερά κατάφερε να εκφράσει και τις αυτονομιστικές τάσεις του προοδευτικού χώρου, αντίστοιχα με την πιο μετριοπαθή αριστερά ERC στην Καταλονία ή τα πιο αριστερά EH Bildu της Χώρας των Βάσκων και BNG της Γαλικίας.
«Εμπρός Ανδαλουσία»
Το «Εμπρός Ανδαλουσία» σχεδιάζει πλέον να κατεβεί στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, θυμίζοντας αρκετά τη ρητορική του παλιού Ανδαλουσιανού Κόμματος PA και συμπληρώνοντας την επιτυχία του κόμματος της εθνικιστικής αριστεράς της Αραγονίας ChA, που τον Φεβρουάριο διπλασίασε τους τοπικούς βουλευτές της στους 6 φθάνοντας στο 9,74%. Η ChA συμμετέχει στην κοινοβουλευτική ομάδα του Sumar στη βουλή της Μαδρίτης.
H επιτυχία του «Εμπρός Ανδαλουσία» χάνεται στο 2015 με τη νίκη του Podemos στις αυτοδιοικητικές εκλογές και κυρίως του Χοσέ Μαρία Γκονθάλεθ – «Κίκι», που εκλέχθηκε με το «Εμπρός Κάδιθ» πανηγυρικά δύο φορές δήμαρχος στο Κάδιθ, την αποχώρηση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς από το Podemos το 2020 και την ανάληψη της ηγεσίας του «Εμπρός Ανδαλουσία» από τη δημοφιλή κοινωνική ακτιβίστρια, πρώην βουλεύτρια και ευρωβουλεύτρια του Podemos και σύντροφο του «Κίκι» Τερέζα Ροντρίγκεθ, που δίνει σήμερα μια προσωπική μάχη για την υγεία της. Η αντικαπιταλιστική αριστερά από το 2020 δίνει μια συνεπή μάχη στο πεδίο, με μια υποδειγματική συνοχή και ενότητα, σε αντίθεση με τις διαρκείς αντιπαραθέσεις στις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς και την έλλειψη τοπικών ηγετικών στελεχών πρώτης γραμμής.
Κρίση της «εθνικής» αριστεράς
Το γεγονός ότι το «Για την Ανδαλουσία» του συντονιστή της Ενωμένης Αριστεράς Αντόνιο Μαΐγιο παρέμεινε στάσιμο σε έδρες και μάλιστα με μια μικρή αιμορραγία ψήφων έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για την εθνική – κρατική αριστερά που αναζητά σήμερα επειγόντως αντικαταστάτη της Γιολάντα Ντίαθ και ίσως νέο όνομα και χαρακτηριστικά με βάση την Ενωμένη Αριστερά, το Κίνημα Sumar, το Περισσότερο Μαδρίτη και το Comuns της Καταλονίας. Η αποχώρηση της Ντίαθ άφησε τεράστιο κενό σε μια αριστερά που είχε αναθέσει το παρόν και το μέλλον της στην αδιαμφισβήτητη αρχηγική της κυριαρχία.
Τα αποτελέσματα στην Ανδαλουσία άρχισαν να επιταχύνουν τους ρυθμούς της πολιτικής, με τους σοσιαλιστές της Καταλονίας και την ERC να συμφωνούν για πρώτη φορά για τον προϋπολογισμό της τοπικής κυβέρνησης, εισπράττοντας σκληρή κριτική από το δεξιό Junts και το αριστερό CUP και μια πιο μετριοπαθή κριτική από το αριστερό Comuns, που συμμετέχει στη Μαδρίτη στην κυβέρνηση του Σάντσεθ.
Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ERC στην εθνική βουλή Γκάμπριελ Ρουφιάν χρησιμοποιώντας τη διαφορά των 138.117 ψήφων ανάμεσα στο «Εμπρός Ανδαλουσία» και το «Για την Ανδαλουσία» πιέζει περαιτέρω για τη γενική συνεργασία των αριστερών εθνικιστικών και εθνικών κομμάτων, για να αποτραπεί ο κίνδυνος μιας δεξιάς – ακροδεξιάς εθνικής κυβέρνησης. Για τον Ρουφιάν έφθασε η ώρα της εθνικιστικής – κυριαρχικής Αριστεράς και της Αριστεράς που στέκεται κριτικά απέναντι στους σοσιαλιστές, για να αποτελέσουν τη βάση μιας γενικότερης συνεργασίας με τα κόμματα της εθνικής – κρατικής αριστεράς.
Δεξιά αντεπίθεση στο στεγαστικό
Οι πολύμηνες πρωτοβουλίες του Ρουφιάν δεν είναι τυχαίες, γιατί η Δεξιά και η Ακροδεξιά έδειξαν για άλλη μια φορά πόσο είναι επικίνδυνες πολιτικά και κοινωνικά, γιατί εκμεταλλευόμενες την αποχή των δεξιών εθνικιστικών Junts της Καταλονίας και PNV της Χώρας των Βάσκων, όχι μόνο πέρασαν από τη Βουλή το νόμο τους για την κατοικία, αλλά, ακόμη χειρότερα, κατάφεραν να περάσουν στην πρώτη ψηφοφορία ένα νόμο που διευκολύνει τις τράπεζες, τα κερδοσκοπικά κεφάλαια και τους μεγάλους ιδιοκτήτες ακινήτων να ανακτούν μέσα σε ένα 24ωρο κατοικίες που έχουν καταλάβει οικογένειες, προβλέποντας παράλληλα σκληρότερες ποινές και την απαγόρευση εγγραφής των καταληψιών ως κατοίκων των ακινήτων. Η Δεξιά υποστηρίζει ότι υπάρχουν 79.000 κατοικίες υπό κατάληψη και 21.000 κατοικίες από «αριστερούς καταληψίες», έχοντας νομοθετήσει προηγούμενα τη δημιουργία ομάδων τραμπούκων για την ανάκτηση των κατοικιών αυτών.
credits: all creative commons
