Το Ισραήλ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, παρόλο που έχασαν τους πολέμους στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία, αποτελούν τα δύο μεγαλύτερα εμπόδια για την ειρήνη. Επιδιώκουν τη συνέχιση των δύο καταστροφικών πολέμων και αδιαφορούν για το τίμημα που πληρώνουν οι λαοί των περιοχών αυτών και όχι μόνο.
Οι δηλώσεις αμερικανού αξιωματούχου ότι «πήραν φωτιά τα μαλλιά του Νετανιάχου», μετά την ενημέρωσή του από τον Τραμπ ότι στοχεύει να υπογράψει «επιστολή προθέσεων» με το Ιράν για τον τερματισμό του πολέμου και την έναρξη διαπραγματεύσεων διάρκειας 30 ημερών, φαίνεται ότι ικανοποίησαν αμέσως τις αγορές. Πυροδότησαν την άμεση υποχώρηση της τιμής του πετρελαίου, μετά τα προηγούμενα ράλι της κοντά στα 100 δολάρια το βαρέλι. Την αισιοδοξία του εξέφρασε και ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα της υπογραφής μνημονίου κατάπαυσης του πυρός για 60 ημέρες.
Οι απειλές του Νετανιάχου, ότι για κάθε drone της Χεζμπολάχ θα πέφτουν 10 κτίρια στον Λίβανο, επιβεβαιώνουν ότι τα εγκλήματα πολέμου εναντίον των άμαχων πληθυσμών του Λιβάνου, αλλά και της Γάζας και της Δυτικής Όχθης, θα συνεχιστούν κινδυνεύοντας να τινάξουν στον αέρα την αποκλιμάκωση με το Ιράν. Το Ιράν όμως χαρακτήρισε fake news το άνοιγμα των στενών του Ορμούζ, χωρίς διόδια και παρενοχλήσεις, τη δέσμευσή του για αποναρκοθέτηση των Στενών σε 30 ημέρες, την έναρξη διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό του πρόγραμμα σε 60 ημέρες, με τη δέσμευσή του ότι δεν θα αποκτήσει πυρηνικά όπλα και τη σταδιακή κατάργηση των κυρώσεων εναντίον του και την αποδέσμευση των κεφαλαίων του, μαζί με άλλες 14 ρήτρες, και αργότερα την επικύρωση της συμφωνίας από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Η ατυχής αναφορά του Τραμπ στην αναβίωση των Συμφωνιών του Αβραάμ, με τη συμμετοχή της Τουρκίας, σκόνταψε πρωτίστως στην ξεκάθαρη άρνηση της Άγκυρας για αποκλιμάκωση των σχέσεών της με το Ισραήλ και την προειδοποίηση της Σαουδικής Αραβίας ότι οποιαδήποτε ομαλοποίηση των σχέσεων με το Ισραήλ περνά από την αναγνώριση του Κράτους της Παλαιστίνης. Φαίνεται ότι ο Τραμπ, ίσως και για εσωτερικούς – προεκλογικούς λόγους, να αρνείται να κατανοήσει ότι αρκετές χώρες και μοναρχίες της περιοχής δεν μπορούν να ξεπεράσουν εύκολα τα εγκλήματα του Ισραήλ, παρόλο που δεν έκαναν στην πράξη τίποτα για να τα σταματήσουν.
Χλευάζοντας τη Ριβιέρα του Τραμπ στη Γάζα και το Συμβούλιο Ειρήνης των 70 δισ. δολαρίων, που δεν έχει στην πράξη ούτε το 1% των πόρων που ανακοινώθηκαν, η Ρωσία αποτέλεσε τη μόνη χώρα που δήλωσε ότι είναι έτοιμη να καταβάλλει το 1 δισ. δολάρια του εισιτηρίου συμμετοχής της. Μόνη προϋπόθεση ότι αυτό το ποσό θα προέρχεται από τα παγωμένα κεφάλαιά της! Την ίδια στιγμή, το κόστος του πολέμου στον Περσικό και η αντοχή του Ιράν φαίνεται ότι οδηγούν ακόμη και τους πλέον στενούς συμμάχους των ΗΠΑ, να εξετάζουν συμφωνίες μη επίθεσης με την Τεχεράνη, κάτι που θα περιορίσει την στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή.
Κατόπιν, οι απειλές το Τραμπ ότι «θα ανατινάξουμε το Ομάν, εάν δεν συμπεριληφθεί όπως οι άλλοι», δηλαδή εάν προσπαθήσει να ελέγξει τα Στενά με το Ιράν, οδήγησαν ξανά στην άνοδο της τιμής του πετρελαίου. Το Ομάν είναι η 15η χώρα που έχει απειλήσει ότι θα της επιτεθεί ο Τραμπ, που κινδυνεύει να οδηγηθεί σε μια συμφωνία με το Ιράν χειρότερη από αυτή που υπέγραψε ο Ομπάμα έχοντας μετατρέψει την Τεχεράνη σε μια αδιαμφισβήτητη περιφερειακή υπερδύναμη και μάλιστα στο πεδίο της μάχης.
Η υποκριτική επανεμφάνιση του Εργατικού Τόνι Μπλερ, ενός από τους πλέον πολεμοχαρείς πρωταγωνιστές της εισβολής στο Ιράκ, αποτυχημένος πρώην «διαπραγματευτής» για το Παλαιστινιακό και επιφανές μέλος του τραμπικού «Συμβουλίου της Ειρήνης», δημιούργησε προβλήματα στο αφήγημα των «προοδευτικών» Προθύμων στην Βρετανία και την Ευρώπη. Όσο για τη διαπίστωσή του ότι το Εργατικό Κόμμα πρέπει να μετατραπεί στο «Ριζοσπαστικό Κέντρο», αποτελεί στην πράξη ήδη μια συνταγή που εφαρμόζεται, καλώς ή καλώς ανεπιτυχώς, σε μια σειρά ευρωπαϊκές και μη χώρες από προοδευτικά κόμματα και ομάδες.
Η Ρωσία, εκμεταλλευόμενη τις δύο επιθέσεις της Ουκρανίας σε σχολικά συγκροτήματα του Λουχάνσκ, ξεκίνησε μαζικούς βομβαρδισμούς με άξονα το Κίεβο, προειδοποιώντας μάλιστα τις δυτικές χώρες να εκκενώσουν τις πρεσβείες και τους οργανισμούς τους, ενώ στο πεδίο της μάχης με υπομονή και μεθοδικότητα κατέλαβε 101 οικισμούς από τις αρχές του έτους.
Η ηττημένη Ευρώπη, έχοντας αποκτήσει την ψυχολογία του επίσης ηττημένου Ισραήλ, απαντά με την κλιμάκωση της αντιπαράθεσης με τη Ρωσία. Η Γαλλία, από την πλευρά της, αναθεωρεί το εθνικό πυρηνικό δόγμα προκεχωρημένης αποτροπής της. Η γονατισμένη οικονομικά Γερμανία βλέπει μόνο τον ορίζοντα πολυδάπανων στρατιωτικών εξοπλισμών, ξεπερνώντας σε πολεμική υστερία τις λιλιπούτειες χώρες της Βαλτικής, που θα λάβουν άλλα 12 δισ. για εξοπλισμούς από την ΕΕ. Η δε Πολωνία σχεδιάζει αρμάδα 500.000 στρατιωτών, που φαντάζονται συλλογικά ότι θα καταλάβουν το Καλίνινγκραντ, θα επιτεθούν ακόμη και στη Λευκορωσία και θα εξαπλώσουν τις επιχειρήσεις στη Βαλτική με τη βοήθεια των σκανδιναβικών χωρών και της σκιάς του ΝΑΤΟ. Σε δεύτερη φάση μάλιστα οι αρμάδες αυτές φιλοδοξούν να φθάσουν στην Αρκτική. Η αναμενόμενη μείωση ή απομάκρυνση των αμερικανικών δυνάμεων από την Ευρώπη κινδυνεύει να δρομολογήσει ανάμεσα στους ευρωπαίους ηγέτες ένα «ισραηλινό σύνδρομο» παίζοντας το επικίνδυνο και πολλές φορές ανεξέλεγκτο παιχνίδι του πολέμου εναντίον της Ρωσίας. Πόσους ακόμη πολέμους θα πρέπει να χάσει η συλλογική Δύση για να εγκαταλείψει τα WarGames που καταστρέφουν και φτωχοποιούν τις κοινωνίες της;
Φωτο: U.S. Department of State / Flickr
