Δεν έχουν τελειωμό τα περιστατικά κακοποίησης και θανάτωσης όλων των ειδών ζώων, οικόσιτων και άγριων. Γεμάτες καθημερινά οι φιλοζωικές σελίδες με ζώα νεκρά από φόλες, ακρωτηριασμένα, δεμένα και σκελετωμένα, κλεισμένα ζωντανά σε σακούλες και πεταμένα στα σκουπίδια, σε ρέματα και χαντάκια. Αν η συμπεριφορά προς τα ζώα είναι δείκτης ενσυναίσθησης και πολιτισμού, η ελληνική κοινωνία βρίσκεται χαμηλά στην κατάταξη.
Η αποτυχία κυβέρνησης και δήμων να μειώσουν τον αριθμό των άστεγων ζώων συντροφιάς, το ατελές θεσμικό πλαίσιο που μεταξύ άλλων αφήνει ακάλυπτα τα ιπποειδή, τα δικαστήρια που αθωώνουν ή ρίχνουν στα μαλακά τους ελάχιστους κακοποιητές που οδηγούνται στη Δικαιοσύνη, καθώς και μια κοινωνία που συσσωρεύει οργή και ξεσπά βίαια απέναντι στους πιο ευάλωτους, είναι το εκρηκτικό μείγμα που λειτουργεί ενάντια στα ζώα. Τα ΜΜΕ συμβάλλουν συχνά σε ένα κλίμα υστερίας μεταδίδοντας μεγεθυμένα μηνύματα για επιθέσεις σκύλων, για προσέγγιση άγριων ζώων σε κατοικημένες περιοχές, για μετάδοση ασθενειών κλπ.
Μόλις τον περασμένο Μάρτιο σημειώθηκε ένα από τα πιο σοβαρά περιστατικά μαζικής δηλητηρίασης άγριων ζώων με φόλες, στο Δάσος της Δαδιάς στον Έβρο, με θύματα γεράκια, αλεπούδες, λύκους, κουνάβια και Μαυρόγυπες, ένα από τα πλέον απειλούμενα είδη στην Ευρώπη. Η πολιτεία αντί να εφαρμόσει πρωτόκολλα για την προστασία των ειδών, τη μείωση ζημιών στην κτηνοτροφία και τη διασφάλιση της ανθρώπινης ασφάλειας, συχνά αναθέτει στους κυνηγούς τη «ρύθμιση» της ισορροπίας, μιας ισορροπίας που ταυτόχρονα διαταράσσουν αφού απελευθερώνουν θηράματα όπως αγριογούρουνα, φασιανούς, ορτύκια κλπ., ενώ παράλληλα πολλοί επιδίδονται σε λαθροθηρία. Όμως, τόσο το ίδιο το κυνήγι όσο και η έλλειψη ορθής διαχείρισης οδηγούν σε υποτίμηση της φυσικής ρύθμισης και στην αυτοδικία μέσω θανατώσεων.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, δεν λείπουν οι δηλώσεις εκπροσώπων της αυτοδιοίκησης όπως αυτές του Μπέου, δημάρχου Βόλου, που δήλωσε ότι όσα ζώα συντροφιάς περισυλλέγονται και δεν υιοθετούνται πρέπει να οδηγούνται σε ευθανασία. Δηλώσεις που προσπάθησε να ανασκευάσει, συκοφαντώντας συλλήβδην τον φιλοζωϊκό κόσμο.
Δυστυχώς, είναι πολύ συχνή η στοχοποίηση φιλόζωων όχι μόνο από αιρετούς, αλλά και από απαίδευτους πολίτες που θεωρούν ύποπτους ή ακόμη και επικίνδυνους όσους συμπονούν τα ζώα. Πρόσφατο παράδειγμα ο εμπρησμός του αυτοκινήτου ενός νέου ανθρώπου που έχει κάνει εκστρατεία για να σταματήσει η κακοποίηση αλόγων στα πανηγύρια της Λέσβου. Σε ένα από αυτά τα πανηγύρια στην Αγία Παρασκευή, γίνεται και τελετουργική περιφορά έντρομου ταύρου με τη συνοδεία πλήθους και μουσικής πριν από τη σφαγή του. Ο νόμος επιτρέπει τη χρήση ζώων στα πλαίσια λατρευτικών ή τοπικών «παραδόσεων», αφήνοντας ένα παράθυρο νόμιμης κακοποίησης εκατοντάδων ζώων κάθε χρόνο.
Ωστόσο, αν για τα υπόλοιπα είδη ζώων υπάρχει κάποιος βαθμός ευαισθητοποίησης σε ένα τμήμα της κοινωνίας, για τα λεγόμενα «παραγωγικά» ζώα, η κατάσταση είναι πραγματικά τραγική. Οι συνθήκες διαβίωσης, μεταφοράς και θανάτωσης είναι πέρα από κάθε περιγραφή για τα γουρούνια (ένα από τα πιο έξυπνα ζώα του πλανήτη), τις κότες, τις αγελάδες αλλά ακόμη και για τα αμνοερίφια. Η πρόσφατη μαζική θανάτωση εκατοντάδων χιλιάδων προβάτων λόγω της ευλογιάς είναι πρωτοφανής ως προς τον αριθμό αλλά όχι ως προς τη βαρβαρότητα. Κάθε φορά που ξεσπάει κάποια μεταδοτική νόσος, οι θανατώσεις γίνονται με ειδεχθείς τρόπους, με σκοπό τη μείωση του κόστους και του χρόνου. Αντίστοιχα κάθε μαζική σφαγή, όπως π.χ. το Πάσχα και τα Χριστούγεννα, συνεπάγεται εξαντλητικές μεταφορές συνωστισμένων ζώων, πολυήμερη αναμονή χωρίς τροφή και νερό, σφαγές όπου τα ζώα είναι ανεπαρκώς ή και καθόλου αναισθητοποιημένα, ενώ τα επόμενα μάταια προσπαθούν να ξεφύγουν πριν οδηγηθούν και αυτά στη σφαγή. Αρκεί να σκεφτούμε πως μόνο για το Πάσχα καταναλώνονται περί τα δύο εκατομμύρια αιγοπρόβατα στην Ελλάδα, για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό για τις συνθήκες θανάτωσης τους. Σε μια χώρα που η ζωή των ανθρώπων είναι τόσο υποτιμημένη καθημερινά στα τρένα, στους δρόμους, στα νοσοκομεία, στις απωθήσεις των προσφύγων, θα ήταν παράλογο να φανταστούμε ότι παίρνουν υπόψη τους τα ζώα. Τα ζώα που συναισθάνονται, υποφέρουν και φοβούνται. Ανίσχυρα και αβοήθητα, φωνάζουν αλλά δεν τα ακούμε, διαιωνίζοντας την εκμετάλλευση και την απανθρωπιά που εφαρμόζεται τόσο στα ζώα όσο και στους ανθρώπους.
Φώτο: Γιώργος Κωνσταντινίδης/Eurokinissi
