Είναι Παρασκευή πρωί. Εχθές έβρεχε. Αλλά η απλή αυτή διατύπωση δεν περιγράφει τίποτα. Τα σχολεία έκλεισαν, παραστάσεις ακυρώθηκαν, εκδηλώσεις ακυρώθηκαν. Λόγω βροχής. Η ζωή σταματά, οι άνθρωποι κρύβονται στα λαγούμια τους, κάθε δραστηριότητα απαγορεύεται. Απειλητικά μηνύματα μας προειδοποιούν στα κινητά που αναβοσβήνουν επιθετικά. Όλα σταματούν. Όλοι συντάσσονται με το έκτακτο μιας συνθήκης. Είναι απλώς μια βροχή. Μια δυνατή βροχή. Που ξεπερνά την δυνατότητα μιας κοινωνίας να υπάρχει.
Την ώρα αυτή που γράφω έξω είναι πρωί. Ψιχαλίζει. Μια ελάχιστη, φλεγματική σταγόνα. Μια ελάχιστη, μελαγχολική ψιχάλα. Και οι δρόμοι είναι άδειοι. Ενώ όλοι περιμένουν την αποκάλυψη. Δεν είναι φοβικότητα. Είναι η εμπέδωση του τρόμου ως μοναδικό μέσο προστασίας. Είναι η κατανόηση του κόσμου ως ένα εχθρικό έδαφος όπου κάθε τί μπορεί να στραφεί εναντίον μας. Είναι μια κοινωνία που παραιτείται με την πρώτη σταγόνα της βροχής.
Αυτή δεν είναι μια κοινωνία που καταρρέει, αυτή είναι μια κοινωνία μετά την κατάρρευση. Ένας κόσμος όπου τίποτα δεν λειτουργεί, μια συνθήκη όπου δεν έχεις να περιμένεις τίποτα από κανένα. Ένα απλό καιρικό φαινόμενο μοιάζει αρκετό για να την σβήσει από τον χάρτη. Ακριβώς γιατί δεν πιάνεται από πουθενά. Ακριβώς γιατί το κράτος απέχει εκκωφαντικά. Αυτό το κλείσιμο, αυτό το μάγκωμα, αυτό το αίσθημα ανημποριάς είναι η σχέση μας με το κράτος σήμερα. Ένα αίσθημα βιωματικό και βιωμένο, ένα αίσθημα που έρχεται σε παραλλαγές. Είναι η αδυναμία σου να επισκεφτείς νοσοκομείο λόγω ουρών, αναμονής, έλλειψης προσωπικού, έλλειψης μηχανημάτων. Είναι αυτό το συναίσθημα να μετράς τα χρήματά σου στο σούπερ μάρκετ για να δεις αν φτάνουν, ο φόβος πως το μήνυμα στο κινητό μπορεί να είναι από την ΔΕΗ την οποία δεν έχεις να πληρώσεις. Το αίσθημα που σου έρχεται όταν φτάνεις τρέχοντας στην στάση του λεωφορείου και η αναμονή είναι 80 λεπτά. Το αίσθημα που έχεις όταν διαβάζεις για την κατάσταση στο μετρό. Το τσίμπημα που σε πιάνει όταν φυσάει ή βρέχει και σταματάνε να πιάνουν οι γραμμές του τηλεφώνου ή η σύνδεση στο ίντερνετ. Ένα συναίσθημα που εξειδικεύεται ανάλογα με την ηλικία σου, το επάγγελμά σου, τον τόπο κατοικίας σου. Ένα συναίσθημα που προσαρμόζεται. Ένα κράτος που λείπει απειλητικά.
Και ταυτόχρονα βλέπεις τα νέα από τις επιτροπές για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τους νεδημοκράτες που κερδίζουν επίμονα το Τζόκερ, την επίδειξη του πλούτου, τη ληστρική επιθυμία για παραπάνω. Τον εξευτελισμό όλων το θεσμών σε χίλιες διαφορετικές παραλλαγές σε βάθος οκταετίας. Μια συνθήκη όπου οι πιο γελοίοι θριαμβεύουν. Με τρόπο εκδικητικό απέναντι στην υπόλοιπη κοινωνία.
Το κακό που έκανε η κυβέρνηση Μητσοτάκη σε αυτό τον τόπο θα το θυμόμαστε. Όπως θυμόμαστε τις μεγάλες καταστροφές τις χώρας. Πιο πολύ ως μια φυσική καταστροφή παρά ως μια πολιτική επιλογή. Είναι η εποχή της θλιβερής ανοχής και της μεγάλης παραίτησης. Όχι μια εποχή που ένα πλειοψηφικό κομμάτι επέλεξε την χειρότερη δυνατή διακυβέρνηση, αλλά μια εποχή που ένα άλλο συντριπτικό κομμάτι αποφάσισε να μην ασχοληθεί. Ένα έπος συλλογικής αδυναμίας. Μια συνθήκη όπου όλοι υποκλιθήκαμε στην συντριπτική κυριαρχία του τυχαίου. Δεν είναι η παρακμή μας. Είναι αυτό που έρχεται μετά από αυτή. Όχι ένας τόπος που καταρρέει. Η συνθήκη μετά την κατάρρευση.
