Αν και δεν έχουμε ξεμπλέξει ακόμα με τον κορωνοϊό, η πρώτη χαλάρωση των περιοριστικών μέτρων προωθεί στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος του κόσμου τη δευτερογενή οικονομική κρίση, που μπορεί να μην αφορά την υγεία ή και τη ζωή, βιώνεται, όμως, από πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού σαν εξίσου σημαντική απειλή.
Και καθώς στο τελευταίο του «διάγγελμα» ο πρωθυπουργός δεν αναφέρθηκε στο καυτό ζήτημα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μας είχε προϊδεάσει ότι το κενό θα καλυπτόταν από την ομιλία του στη Βουλή. Μάταιη προσδοκία. Ο κ. Μητσοτάκης προτίμησε να αφήσει αναπάντητα τα δικαιολογημένα ερωτήματα που του έθεσαν όλοι οι πρόεδροι των κοινοβουλευτικών κομμάτων.
Έτσι, δεν μάθαμε πώς σκέφτεται η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει την ύφεση που επέρχεται και αναγνωρίζει και η ίδια ότι θα είναι μεγάλη. Υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες στο σχεδιασμό μιας πολιτικής για την αντιμετώπισή της, αλλά εκείνο που πρυτάνευσε, φαίνεται πως είναι ο πολιτικός υπολογισμός. Θεωρείται προτιμότερο να ξεδιπλώνεται σταδιακά ο νεοφιλελεύθερος σχεδιασμός, με την ελπίδα ότι θα συναντήσει μικρότερες αντιστάσεις στην κοινωνία και θα μπορέσει να παρουσιαστεί σαν αναγκαστική επιλογή λόγω των διεθνών συνθηκών.
Ωστόσο, παίρνοντας μια γεύση από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε η κυβέρνηση της ΝΔ την οικονομική και εργασιακή πλευρά της υγειονομικής κρίσης, οι άμεσα και έμμεσα ενδιαφερόμενοι, κυρίως μισθωτοί, αυτοαπασχολούμενοι, μικροί και μεσαίοι επιχειρηματίες, απασχολούμενοι στον τουριστικό τομέα και αγρότες, φροντίζουν ήδη να δείξουν –και με ευκαιρία τις απεργιακές και άλλες εκδηλώσεις για την Εργατική Πρωτομαγιά– ότι δεν πρόκειται να μείνουν βουβοί κάτω από την προστατευτική μάσκα που μας συνιστούν.
Όπως αρχίζει να φαίνεται και στις δημοσκοπήσεις, σε αυτό το έδαφος της αντιπαράθεσης αντιθετικών σχεδίων για την αντιμετώπιση της ύφεσης πρόκειται να εξελιχθεί η κύρια πολιτική –γιατί όχι και ιδεολογική– σύγκρουση της επόμενης περιόδου. Οπότε, ο καθείς και τα όπλα του.
•
