Το Σάββατο 31 Οκτωβρίου, η πόλη του Λαυρίου ύψωσε αγωνιστικό ανάχωμα απέναντι στα σχέδια εκποίησης και στρατιωτικοποίησης της περιοχής. Μπροστά στο ιστορικό Μνημείο Εργατών Μεταλλωρύχων,έναν τόπο που κουβαλά τη βαριά μνήμη της εργατικής τάξης και της σκληρής εκμετάλλευσης στα μεταλλεία, λίγα μέτρα μακριά από το δημαρχείο Λαυρεωτικής, συγκεντρώθηκε ένα μαχητικό πλήθος κατοίκων, εργαζομένων και συλλογικοτήτων.
Η κινητοποίηση οργανώθηκε από ένα ευρύ μέτωπο της τοπικής κοινωνίας και των κινημάτων. Στη διαμαρτυρία και την πορεία συμμετείχαν ενεργά το Εργατικό Κέντρο Λαυρίου – Ανατολικής Αττικής, το Κίνημα Ειρήνης Ανατολικής Αττικής, το March to Gaza Greece, το BDS Greece, η Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας, το Porto Rafti for Palestine, η Ομάδα για τα Παιδιά της Παλαιστίνης, οι Μητέρες κατά της Γενοκτονίας, καθώς και οργανώσεις και δυνάμεις της ευρύτερης Αριστεράς (Νέα Αριστερά, Μέρα25, ΑΝΤΑΡΣΥΑ).
Στο επίκεντρο της διαμαρτυρίας βρέθηκε η μεθοδευμένη κυβερνητική απόφαση για την εκχώρηση του πλειοψηφικού πακέτου (51%) του Οργανισμού Λιμένος Λαυρίου (ΟΛΛ ΑΕ) μέσω του Υπερταμείου. Το δεύτερο πιο κερδοφόρο κρατικό λιμάνι της χώρας παραδίδεται σε ιδιωτικά συμφέροντα και συγκεκριμένα στην ισραηλινών συμφερόντων εταιρεία «Israeli Shipyards», η οποία διεκδικεί τον έλεγχο,παρά τις προσφυγές και τις αιτήσεις ακύρωσης στο Συμβούλιο της Επικρατείας, από κοινού με ελληνικά σχήματα (όπως η Jet Plan Shipping).
Όπως επισημάνθηκε στις ανακοινώσεις των σωματείων και των φορέων, το ζήτημα του λιμανιού δεν είναι αποκομμένο, αλλά αποτελεί κρίκο μιας ευρύτερης στρατηγικής μετατροπής ολόκληρης της Ανατολικής Αττικής σε έναν κόμβο πολεμικής υποστήριξης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η αναβίωση και επέκταση της πολεμικής βιομηχανίας στα γειτονικά Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ) στο Λαύριο, όπου η κοινοπραξία «Ελληνικά Πυρομαχικά Α.Ε. – Hellenic Ammunition» (με συμμετοχή των ΕΑΣ κατά 51% και της MSM, θυγατρικής του τσεχικού πολεμικού ομίλου CSG, κατά 49%, με εκχώρηση της διοικητικής διαχείρισης για 25 χρόνια) συνδέεται άμεσα με τα σχέδια τροφοδοσίας. Στο ίδιο επικίνδυνο κάδρο προστίθενται η παρουσία και η δραστηριότητα εταιρειών στην ευρύτερη ζώνη των Μεσογείων (όπως η Intracom Defense, ισραηλινών συμφερόντων, και η ΘΕΩΝ), συνθέτοντας ένα πλέγμα πολεμικής προπαρασκευής.
Μια εταιρεία με «ματωμένο» μητρώο
Η εμπλοκή της «Israeli Shipyards» προκαλεί την έντονη αντίδραση της τοπικής κοινωνίας. Πρόκειται για έναν όμιλο με στενότατες σχέσεις με το πολεμικό ναυτικό και τη στρατιωτική μηχανή του Ισραήλ, κατασκευαστή πολεμικών σκαφών, πυραυλάκατων και οπλικών συστημάτων που αξιοποιούνται καθημερινά στις επιχειρήσεις και τη γενοκτονία εναντίον του παλαιστινιακού λαού στη Λωρίδα της Γάζας και τη Δυτική Όχθη. Είναι η ίδια εταιρεία και οι ίδιες πρακτικές που έχουν σημαδευτεί από τις επιθέσεις απέναντι σε διεθνείς αποστολές αλληλεγγύης, όπως οι βίαιες επεμβάσεις εναντίον των στολίσκων του Global Sumud Flotilla, γεγονότα που έχουν καταδικαστεί από τη διεθνή κοινότητα.
Η παράδοση του λιμανιού σε έναν τέτοιο όμιλο συνεπάγεται μια σοβαρή, διττή αρνητική επίπτωση για την περιοχή: αφενός, αποκόπτεται οριστικά η δυνατότητα αξιοποίησης της δημόσιας υποδομής προς όφελος των κοινωνικών αναγκών των κατοίκων και των νησιών (όπως φθηνές και ασφαλείς μεταφορές), μετατρέποντας ένα δημόσιο αγαθό σε πεδίο κερδοσκοπίας· αφετέρου, η περιοχή κινδυνεύει να μετατραπεί σε πολεμικό ορμητήριο και βάση διαμετακόμισης εκρηκτικών υλικών, πυρομαχικών και στρατιωτικού εξοπλισμού με κατεύθυνση προς το Ισραήλ, καθιστώντας το Λαύριο άμεσο στόχο γεωπολιτικών αντιποίνων και απειλώντας ευθέως την ασφάλεια, την υγεία και το περιβάλλον της τοπικής κοινωνίας (ενώ παραμένουν ανοιχτά και τα ζητήματα περιβαλλοντικής ρύπανσης από παλιότερες χρήσεις, όπως η ύπαρξη κατάλοιπων TNT στο έδαφος).
Η κυβερνητική πολιτική της ευθυγράμμισης
Όλα αυτά συμβαίνουν στο πλαίσιο της γενικότερης πολιτικής της κυβέρνησης, η οποία —στο όνομα των ευρωατλαντικών σχεδιασμών και της λεγόμενης «διπλής χρήσης» των υποδομών-διοχετεύει τεράστια κονδύλια σε πολεμικά προγράμματα. Ενδεικτική είναι η κατεύθυνση δισεκατομμυρίων ευρώ μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του «ταμείου άμυνας» σε δομές όπως η αποκαλούμενη «ασπίδα του Αχιλλέα» προς όφελος του Ισραήλ, τη στιγμή που οι κοινωνικές δαπάνες καταρρέουν και η ακρίβεια γονατίζει τα λαϊκά νοικοκυριά. Η πρόσδεση του ελληνικού κράτους στο άρμα του Τελ Αβίβ μετατρέπει τη χώρα σε συνένοχο σε εγκλήματα πολέμου. Χαρακτηριστικό της κυβερνητικής νευρικότητας απέναντι στις αντιδράσεις ήταν άλλωστε και η έντονη παρουσία και κινητοποίηση των αστυνομικών δυνάμεων γύρω από τον χώρο της συγκέντρωσης, οι οποίες επιχείρησαν να επιβάλουν κλίμα τρομοκρατίας και επιτήρησης σε μια απολύτως ειρηνική και λαϊκή διαμαρτυρία.
Η πορεία που ακολούθησε τη συγκέντρωση στο Δημαρχείο Λαυρίου απέδειξε ότι οι πολίτες δεν είναι διατεθειμένοι να δεχτούν το μέλλον που ετοιμάζεται για την περιοχή τους. Με συνθήματα όπως «Λιμάνια της ειρήνης και των λαών, όχι των πολέμων και των εξοπλισμών», τα σωματεία και τα κινήματα έστειλαν σαφές μήνυμα πως ο αγωνιστικός δρόμος είναι ο μόνος τρόπος να αποτραπεί η εκχώρηση του λιμανιού, να σταματήσει η στρατιωτικοποίηση της Ανατολικής Αττικής και να εκφραστεί η έμπρακτη αλληλεγγύη στον λαό της Παλαιστίνης.
Κοιτάζοντας την ευρύτερη εικόνα αυτής της επικίνδυνης εμπλοκής, έρχονται στο νου τα λόγια του αμερικανού ιστορικού Χάουαρντ Ζιν: «Δεν υπάρχει σημαία αρκετά μεγάλη για να καλύψει την ντροπή να σκοτώνεις αθώους ανθρώπους.»
