Η εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, με κεντρικό ομιλητή τον Τάκη Πολίτη για την εμπειρία της πρόσφατης αποστολής αλληλεγγύης του Freedom Flotilla Coalition και της επίθεσης που δέχθηκε, δεν ήταν απλώς μία από τις πολλές συζητήσεις για το Παλαιστινιακό. Ήταν ιστορική γιατί λειτούργησε σαν πυκνωτής νοήματος και συνάντησης, συγκεντρώνοντας ανθρώπους από διαφορετικές διαδρομές, με κοινή επιθυμία: να αναπτυχθεί περαίτερω, μαζικά, διεθνιστικά και με την ένταση που αντιστοιχεί σε αυτή τη συνθήκη, η υπόθεση της Παλαιστίνης. Παράπλευρα, βοήθησε στο να γίνει η πορεία προς τη Γάζα πραγματικότητα και να ακουστεί παντού.
Εκεί, μέσα σε ένα αμφιθέατρο που δεν χώραγε πια άλλους/ες, ανακοινώθηκε επίσημα η ελληνική συμμετοχή στη διεθνή αποστολή March to Gaza. Και σχεδόν αμέσως, η πρωτοβουλία άρχισε να εξαπλώνεται. Μέσα σε λίγες μόνο μέρες, εκατοντάδες άτομα συγκεντρώθηκαν στο κανάλι επικοινωνίας, οργανώθηκαν συναντήσεις, αναπτύχθηκαν περισσότερες ομάδες εργασίας, έγιναν δημόσιες παρεμβάσεις και συγκεντρώθηκε υλικό και υποστήριξη. Η ανακοίνωση αποτέλεσμα ένα κάλεσμα που άγγιξε νεύρο.
Η «Πορεία προς τη Γάζα» δεν είναι απλώς μια δράση διαμαρτυρίας αλλά ταυτόχρονα είναι και μέσο πολιτικής πίεσης και συγκρότησης. Το αίτημα για το άνοιγμα του περάσματος της Ράφα, ώστε να περάσει η ανθρωπιστική βοήθεια στους Παλαιστίνιους που λιμοκτονούν, είναι απολύτως κρίσιμο. Όμως, παράλληλα με αυτό, η πορεία στοχεύει και σε κάτι βαθύτερο: στην αναζωπύρωση του φιλοπαλαιστινιακού αισθήματος μέσα στην ελληνική κοινωνία, στη ριζοσπαστικοποίηση της συζήτησης, στην πολιτικοποίηση της αλληλεγγύης.
Γιατί η ελληνική κυβέρνηση έχει διαλέξει στρατόπεδο — και δεν είναι αυτό των καταπιεσμένων. Ενώ ο πρωθυπουργός δηλώνει πως «πρέπει να περάσει η βοήθεια», την ίδια στιγμή υπογράφει νέες στρατιωτικές και οικονομικές συμφωνίες με το Ισραήλ. Η Ελλάδα διατηρεί σχέσεις στρατηγικού εταίρου με ένα κράτος που βομβαρδίζει νοσοκομεία και σκοτώνει παιδιά. Η χώρα μας παραχωρεί λιμάνια και βάσεις, διευκολύνει μεταφορές οπλισμού, και δίνει πολιτική κάλυψη σε ένα καθεστώς κατοχής και γενοκτονίας.
Και ενώ αυτόν τον μήνα προεδρεύει του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, αντί να χρησιμοποιήσει τη θέση αυτή για να ασκήσει πίεση, να καλέσει για κατάπαυση του πυρός, να ανοίξει τις διαύλους ανθρωπιστικής βοήθειας, επιλέγει τη σιωπή, την αδράνεια, την ευθυγράμμιση με τους ισχυρούς.
Αυτή η σιωπή δεν είναι αθώα. Είναι συνενοχή. Και σε αυτή τη συνενοχή, η κοινωνία πρέπει να αντισταθεί.
Μαζί με το Freedom Flotilla, το κονβόι Sumud και άλλες διεθνείς αποστολές, το March to Gaza δείχνει πως υπάρχει ακόμη παγκόσμιος διεθνισμός από τα κάτω, που ενώνει ανθρώπους διαφορετικούς με κοινή φωνή: Όχι άλλος θάνατος. Όχι άλλη σιωπή. Όχι στο ξεπούλημα της ηθικής για λόγους realpolitik.
Ας μην χαθεί αυτή η δυναμική. Ας πυκνώσουμε κι άλλο τις γραμμές μας. Ας οργανωθούμε σε κάθε σχολή, σε κάθε πόλη, σε κάθε γειτονιά. Να φτάσει η φωνή μας ως τη Ράφα — και η πίεση ως το Μαξίμου.
Η πορεία ξεκίνησε ήδη. Και αν συνεχίσουμε να βαδίζουμε, τίποτα δεν είναι χαμένο.
(όλα τα γραφιστικά είναι από τη σελίδα facebook March to Gaza Greece)
