Η βουλεύτρια Ελένη Σταματάκη επισκέφθηκε το χώρο της Ειδομένης στις 4 του μηνός, μαζί με τις Βασιλική Κατριβάνου, Κατερίνα Κνήτου, Λένα Κουγέα, Κλειώ Παπαπαντολέων, και περιγράφει στην Εποχή τις εικόνες που αντίκρισε.
Όταν φτάσαμε το πρωί στην περιοχή υπήρχε μια σχετική ηρεμία. Παρόλα αυτά, ο κόσμος που περίμενε στα σύνορα ήταν πάρα πολύς. Διμοιρίες των ΜΑΤ ήταν παρατεταγμένες στο χώρο, όπως επίσης και αστυνομικές δυνάμεις των Σκοπίων από τη δική τους πλευρά, σε όλο το μήκος του φράχτη. Ο κόσμος παρέμενε μπροστά στα σύνορα στριμωγμένος και παγωμένος. Η είσοδος άνοιγε με μεγάλη καθυστέρηση, ανά 20 λεπτά ή μισή ώρα. Κάθε φορά άφηναν να περάσουν μόλις 5-6 άτομα. Τουλάχιστον στις περιπτώσεις των πολυμελών οικογενειών, διαφορετικά επέτρεπαν την είσοδο σε ακόμα λιγότερους.
Αυτή η κατάσταση όπως είναι λογικό προκαλούσε πολύ άσχημο κλίμα στους ανθρώπους που βρίσκονταν να περιμένουν μες στο κρύο από το προηγούμενο βράδυ. Οι δυνάμεις των ΜΑΤ, προσπαθούσαν να τους διατηρήσουν σε τάξη και ηρεμία, ώστε να μην σημειωθεί κάποιο επεισόδιο στα σύνορα. Το απόγευμα ο καταμερισμός έγινε καλύτερος και η είσοδος στην ΠΓΔΜ άρχισε να γίνεται με γρηγορότερους ρυθμούς. Πάνω που υποθέσαμε ότι θα υπήρχε αποσυμφόρηση άρχιζαν να φθάνουν νέα πούλμαν γεμάτα με κόσμο.
Αυτή η εικόνα που αντικρίσαμε, νομίζω δυστυχώς ότι αποτελεί καθημερινότητα στην Ειδομένη. Δεν υπάρχει καμία ενημέρωση σε αυτούς τους ανθρώπους από κάποιον υπεύθυνο για το αν μπορούν να περάσουν και πότε. Ενώ κυκλοφορούσαν και κάποια κείμενα στα αραβικά που έλεγαν ότι στη 13:00 θα ανοίξουν τα σύνορα και θα περάσουν όλοι, γεγονός που προκαλούσε ακόμα μεγαλύτερο συνωστισμό. Ή αντίθετα ότι δεν πρόκειται να περάσει κανείς και άρα δημιουργούταν ένταση. Λόγω αυτής της ανασφάλειας, της έλλειψης συντονισμού και ενημέρωσης το προηγούμενο βράδυ είχαν ξεσπάσει κάποια επεισόδια και καταστράφηκαν τα κιόσκια των ΜΚΟ, οι οποίες και αποχώρησαν.
Oι πρόσφυγες που κατάφερναν να περάσουν τα σύνορα, άφηναν και από κάτι δικό τους πάνω στο συρμάτινο φράχτη. Οι μεγάλοι άφηναν σημειώματα, ενώ τα παιδιά έβαζαν τα κουκλάκια τους και παιχνίδια πάνω στο φράχτη, ώστε να τα πάρουν τα υπόλοιπα που έμεναν πίσω.
Παρόλα αυτά υπήρχαν πολλές αλληλέγγυες ομάδες που προσέφεραν ένα ζεστό πιάτο φαγητό και οι πρόσφυγες φάνηκε να τους έχουν εμπιστοσύνη. Κάθε εικόνα ήταν μπουνιά στο στομάχι. Οι οικογένειες που περνούσαν χαμογελούσαν και έκαναν το σήμα της νίκης, παρά το γεγονός ότι αναγκάζονταν από τους αστυνομικούς της ΠΓΔΜ να αφήσουν σχεδόν όλα τους τα πράγματα πίσω. Το ίδιο είχαμε αντικρύσει και όταν έφθαναν στον Πειραιά. Κάθε επόμενο μικρό βήμα που καταφέρνουν και κάνουν σε αυτό το ταξίδι προκαλεί την έκδηλη χαρά τους.
Από τις πιο συγκινητικές στιγμές και εικόνες ήταν όταν οι πρόσφυγες που κατάφερναν να περάσουν τα σύνορα, άφηναν και από κάτι δικό τους πάνω στο συρμάτινο φράχτη. Οι μεγάλοι άφηναν σημειώματα, ενώ τα παιδιά έβαζαν τα κουκλάκια τους και παιχνίδια πάνω στο φράχτη, ώστε να τα πάρουν τα υπόλοιπα που έμεναν πίσω.
Απ’ την άλλη υπήρχαν οι πρόσφυγες που δεν είχαν τα κατάλληλα χαρτιά και τους επέστρεφαν πίσω. Τότε έβλεπες τα θλιμμένα πρόσωπα σε αντιδιαστολή με των άλλων. Αυτοί ήταν οι οικονομικοί πρόσφυγες από την Αφρική μέχρι το Νεπάλ, που έμεναν στους πρόχειρους καταυλισμούς. Αυτοί είναι οι πιο απελπισμένοι από τους απελπισμένους, γιατί δεν ξέρουν τι πρόκειται να απογίνουν, απλά ήταν αφημένοι εκεί.
Από όλη την εικόνα που είχαμε φάνηκε ότι δεν υπήρχε η μέριμνα τους κράτους, ούτε έστω στον καθησυχασμό των κατοίκων ότι πρόκειται για ανθρώπους βασανισμένους που θέλουν να φύγουν και δεν αποτελούν κίνδυνο. Πρέπει να παλέψουμε να φροντίσουμε αυτούς τους ανθρώπους. Πρέπει να παλέψουμε για να είναι ανοιχτά τα σύνορα, χωρίς φράχτες και να γίνει ένα μεγάλο κίνημα ειρήνης κατά του πολέμου , που δημιουργεί την προσφυγιά. Αυτό το συναίσθημα πρέπει να κυριαρχήσει και όχι ο φόβος.
