Image by Peggy und Marco Lachmann-Anke from Pixabay
Η Αριστερά, σχεδόν σε όλες τις εκδοχές και εκφράσεις της, είχε διαχρονικά ένα πλεονέκτημα: δεν ήταν οι μικρές ή μεγάλες εξουσίες αυτοσκοπός, δεν αναζητούσε με κάθε τρόπο και κόστος την αναρρίχηση στελεχών της προκειμένου να βρεθούν σε θέσεις με ισχύ και δύναμη. Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία τα χρόνια 2015-2019 έδειξε πως αυτός ο άτυπος κανόνας στο πεδίο μπορεί να έχει αρκετές εξαιρέσεις. Η συνέχεια του ΣΥΡΙΖΑ μετά την εκλογική ήττα του 2019 επιβεβαίωσε πως οι εξαιρέσεις μπορεί να είναι εξαιρετικά πολλές. Ένα μεγάλο κομμάτι αυτού που αυτοχαρακτηρίζεται Αριστερά στις μέρες μας έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά πολιτικής συμπεριφοράς στα οποία η πολιτική, ακόμα και προσωπική, αξιοπρέπεια μπορεί να είναι και ζητούμενα. Και δυστυχώς αυτό δεν περιορίζεται σε στάσεις προσώπων αλλά εκτείνεται σε συλλογικές προσπάθειες, αν βέβαια δεχτούμε ότι ένα κόμμα με απόλυτα αρχηγικά χαρακτηριστικά συνιστά συλλογική προσπάθεια.
Στη χώρα που κυβερνάται από το 2019 από μια βαθιά συντηρητική παράταξη και η διοίκησή της έχει αποκτήσει καθεστωτικά χαρακτηριστικά έχοντας αποδυναμώσει όσα θεσμικά αντίβαρα θα μπορούσαν να λειτουργήσουν εξισορροπητικά στον αυταρχισμό και τον περιορισμό των ελευθεριών, σε μια κοινωνία η οποία αντιμετωπίζει ουσιαστικά προβλήματα τα οποία συχνά αγγίζουν τα όρια οικονομικής επιβίωσης, σε έναν κόσμο που λόγω της εξασθένισης του συλλογικού ως ενιαία έκφραση έχει μετατραπεί σε αδύναμο παρατηρητή συνεχών φαινομένων διαφθοράς που αφορούν το δημόσιο χρήμα, στη σύγχρονη Ελλάδα όπου η διαπλοκή εκτελεστικής, δικαστικής και μιντιακής εξουσίας έχει πια πάγια χαρακτηριστικά, πολλοί αναρωτιούνται ποιες είναι οι απαντήσεις της όποιας εναπομείνασας Αριστεράς.
Τέτοιες απαντήσεις σίγουρα δεν μπορούν να έρθουν από έναν σχηματισμό με χαρακτηριστικά μεσσιανισμού όπως αυτός του Αλέξη Τσίπρα, από ένα ΙΧ κόμμα που δεν έρχεται να εκφράσει συλλογικές ανάγκες αλλά να καλύψει με επικοινωνιακό τρόπο το κενό μιας ουσιαστικής εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης, και όπου ένας προβεβλημένος πολιτικός με πρωθυπουργική θητεία επιχειρεί την επάνοδό του στην εξουσία αυτή την φορά για τον εαυτό του και με τις ευλογίες μεγάλου μέρους της διαπλοκής και γενικότερα ενός συστήματος που θεωρεί σχεδόν αυτοδίκαια ότι πρέπει να ορίζει τις τύχες μας.
Τέτοιες απαντήσεις δεν μπορούν να δοθούν ούτε από μικρότερους πολιτικούς Μεσσίες που μονοπωλούν τις απόλυτες αλήθειες και θεωρούν εαυτούς συνεχιστές της παλιάς Αριστεράς από την οποία πήραν τη σκυτάλη και θεωρούν ότι τους ανήκει.
Πολύ περισσότερο απαντήσεις στην κοινωνία δεν μπορούν να δοθούν από πρόσωπα που βρέθηκαν σε θέσεις εξουσίας τα προηγούμενα χρόνια και, μπροστά στο ενδεχόμενο πολιτικού αφανισμού τους, οικτίρουν, παρακαλούν, ικετεύουν για να χωθούν στον σχηματισμό του μεγάλου Μεσσία αφήνοντας στην άκρη την πολιτική αξιοπρέπεια του αριστερού φορτίου που δηλώνουν ότι εκπροσωπούν, ή ακόμα και την προσωπική τους αξιοπρέπεια την οποία επικαλέστηκαν όταν μπήκαν στον δημόσιο βίο. Αυτοί αποτελούν απλά τους πρωταγωνιστές σε ένα θλιβερό θέαμα.
Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, και ιδιαίτερα του αριστερού κόσμου, το όποιο τουλάχιστον δεν υποκύπτει στις σειρήνες του ακροδεξιού λαϊκισμού κάθε μορφής, παρατηρεί, λυπάται, οργίζεται και τελικά σε μεγάλο βαθμό οδηγείται σε παραίτηση και αποχή από πολιτικές διεργασίες και εκλογικές διαδικασίες γιατί απλά απογοητεύεται από όσα συμβαίνουν. Τα πρόσωπα που θεωρούσαν εκφραστές τους αυτοαπαξιώνονται και εξευτελίζονται. Τα τεράστια ποσοστά αποχής που έφτασαν στο πρωτόγνωρο 60% στις ευρωπαϊκές εκλογές συζητήθηκαν για λίγο και ξεχάστηκαν.
Το μεγάλο πρόβλημα αντιπροσώπευσης απουσιάζει από τον δημόσιο διάλογο. Η Αριστερά που κάποτε έψαχνε πολιτικές απαντήσεις στην επέλαση των αγορών και προσπαθούσε να παραγάγει πολιτικές αποτελεί ζητούμενο. Μοιάζει μια εντελώς απροστάτευτη κοινωνία να έχει παραδοθεί και να παρακολουθεί αμέτοχη τον αγώνα αυτών που διεκδικούν την εξουσία υπο τις ευλογίες εκείνων που κάποτε αποτελούσαν το απόλυτο κακό, δηλαδή της διαπλοκής.
