Οι σοσιαλιστές επιχειρούν να παγιδεύσουν την Αριστερά
Η Γαλλία διέρχεται μια πολύπλευρη κρίση οικονομική, κοινωνική και ηθική. Τα αποτελέσματα των πρόσφατων νομαρχιακών εκλογών επιβεβαιώνουν αυτή τη διαπίστωση. Μπορεί το Εθνικό Μέτωπο (FN) της Λεπέν να μην κατέκτησε την πρώτη θέση, όπως προέβλεπαν και πρόβαλλαν τα μίντια και έγκυροι αναλυτές. Οι ψηφοφόροι, όμως, κατευθύνθηκαν προς το κόμμα του Νικολά Σαρκοζί και τους συμμάχους του της κεντροδεξιάς. Έτσι, ο πρώην πρόεδρος τη στιγμή που πήγαινε στον εισαγγελέα να καταθέσει για τα σκάνδαλά του κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, εξέφρασε τη βεβαιότητά του ότι θα βρεθεί και πάλι στο ανώτατο αξίωμα της χώρας.
Το Σοσιαλιστικό Κόμμα υπέστη μια ακόμα βαριά ήττα, μετά τις δημοτικές και τις ευρωεκλογές και χωρίς αμφιβολία προβλέπεται μια νέα πανωλεθρία του τον Δεκέμβριο του 2015, στις περιφερειακές. Η ήττα, όμως, αυτή χρεώνεται από τα μίντια σ’ ολόκληρη την Αριστερά και έτσι δεν έγιναν γνωστά τα εκλογικά αποτελέσματα της άλλης αριστεράς πέρα από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, με πρώτη δύναμη το Μέτωπο της Αριστεράς, το οποίο με τις συμμαχίες του σε αυτές τις εκλογές κατόρθωσε, σε συνθήκες πόλωσης και μιντιακής χειραγώγησης, να αντισταθεί και να συγκεντρώσει ένα ποσοστό από 9-11%. Δεν κατόρθωσε, όμως, να γίνει ο πόλος συσπείρωσης και έκφρασης της μεγάλης λαϊκής δυσαρέσκειας που ψήφισε FN και δεξιά. Ένα άλλο μεγάλο μέρος το 50% των ψηφοφόρων προτίμησε να μείνει μακριά από τις κάλπες. Αξίζει ακόμα να αναφέρουμε ότι το 5% των ψηφοφόρων έριξε λευκό!
Ρήξη των σχέσεων του ΣΚ με τους ψηφοφόρους του
Είναι παράδοση τα τελευταία χρόνια το κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία να χάνει τις ενδιάμεσες εκλογές. Με τον Φρανσουά Ολάντ που βρίσκεται στα μισά της θητείας του, οι ήττες που έχει υποστεί φαίνεται να μην είναι αναστρέψιμες. Οι αιτίες δεν είναι πρόσκαιρες, δεν περιορίζονται σε ένα απλό ζήτημα του εκλογικού κύκλου, δεν έχουν σχέση με το πρόσωπο που είναι στην κυβέρνηση ή στην αντιπολίτευση. Πρόκειται για κάτι σοβαρότερο, για την κρίση εμπιστοσύνης των λαϊκών στρωμάτων προς τις πολιτικές ελίτ που εναλλάσσονται στην εξουσία τις τελευταίες δεκαετίες.
Ιδιαίτερα για το ΣΚ πρόκειται για ρήξη των σχέσεών του με το παραδοσιακό του εκλογικό σώμα, από τη στιγμή που αυτό εγκατέλειψε τις αρχές που υιοθέτησε «στη νέα του εκδοχή» το 1971, στο συνέδριο του Επινέ. Με βάση την ανάλυση των τελευταίων αποτελεσμάτων των νομαρχιακών εκλογών, μόνο το 15% των εργαζομένων ψήφισε το ΣΚ, ενώ το 49% ψήφισε FN. Το ίδιο συμβαίνει και με τα υπαλληλικά στρώματα, το 30% ψήφισε το FN ενώ το 18% πήγε στο ΣΚ. Αντίθετα, το 28% των ελεύθερων επαγγελματιών και των ανωτέρων στελεχών ψήφισαν ΣΚ έναντι μόνο του 13% που ψήφισε FN.
Η συμπεριφορά αυτή του εκλογικού σώματος θα έπρεπε να απασχολήσει το ΣΚ τώρα και στο συνέδριό του, που θα γίνει στις 5, 6 και 7 Ιουνίου. Ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι έλαβε το μήνυμα των εκλογών, κάλεσε τις αριστερές δυνάμεις να συσπειρωθούν γύρω από την κυβέρνηση, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει η αριστερά να αποφύγει τον κίνδυνο της αυτοχειρίας της! Εννοούσε προφανώς τις προεδρικές εκλογές του 2017. Τέλος, απέδωσε την ήττα του, ένα χρόνο μετά την πρωθυπουργοποίηση του, στη διάσπαση της Αριστεράς. Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκονται και τα μίντια, που καλούν εν χορώ τους πάντες να ομονοήσουν. «Αλλά σε τι; Σε ποια πολιτική; Σ’ αυτή που οδήγησε σε αυτά τα αποτελέσματα» αναρωτιέται ένας βουλευτής από τους διαφωνούντες του ΣΚ.
Η επιμένει στην ίδια πολιτική
Η κυβέρνηση όχι μόνο δεν συζητάει αυτό το ζήτημα, αλλά προτίθεται να συνεχίσει ακριβώς την ίδια πολιτική. Μάλιστα, έγινε γνωστό ότι σε σύσκεψη υπουργών και συμβούλων αποφασίστηκε να προχωρήσει σύντομα και στην κατάργηση του 35ωρου που ζητάει επίμονα ο γαλλικός ΣΕΒ. Ένα νόμο της σοσιαλιστικής κυβέρνησης Ζοσπέν μαζί με το γαλλικό ΚΚ, εμβληματικό για την αριστερά. Ο Φρ. Ολάντ δήλωσε μετά τα αποτελέσματα ότι μόνη του έγνοια είναι «να δημιουργήσει θέσεις απασχόλησης, απασχόλησης, απασχόλησης».
Στο Βερολίνο όπου βρέθηκε για τη γαλλο-γερμανική κοινοβουλευτική συνεργασία, υποσχέθηκε στην καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ ότι θα προχωρήσει στο δρόμο που έχουν χαράξει… Παρεμπιπτόντως, μίλησαν και για την Ελλάδα, την οποία κάλεσαν να βιαστεί, γιατί χρόνος δεν υπάρχει.
Ο πρωθυπουργός του έμεινε πίσω στο Παρίσι, για να βρεθεί στο κοινοβούλιο με τους βουλευτές του κόμματός του ένα χρόνο από την πρωθυπουργοποίηση του. Αυτό ισχυρίστηκε. Ο πραγματικός λόγος ήταν να τους καθησυχάσει. Δεν τα κατάφερε. Οι βουλευτές βέβαια παρέμειναν σιωπηλοί. Ο πρωθυπουργός θα πρέπει να αισθάνθηκε «μεγάλη μοναξιά», ανέφερε χαρακτηριστικά βουλευτής από την αριστερή πτέρυγα.
Ο πρόεδρος της βουλής, στέλεχος του Σοσιαλιστικού Κόμματος επεσήμανε τον κίνδυνο ότι με αυτό το κλίμα, δύο μήνες «πριν το συνέδριο υπάρχει ο κίνδυνος να δώσουμε την εικόνα διάσπασης… Έτσι δεν επιτρέπεται να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη».
Το ΣΚ χωρίς συμμαχίες;
Μετά τον κλονισμό της εμπιστοσύνης με το εκλογικό σώμα έρχεται η διαταραχή των σχέσεων με τις συνεργαζόμενες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις. Σ’ αυτές απευθύνεται τώρα ο πρωθυπουργός και επιχειρεί να προχωρήσει σε μια νέα συνεργασία με τους Οικολόγους στη βάση ενός «συμφώνου μεταξύ σοσιαλιστών και οικολόγων», για να επιστρέψουν έτσι στην κυβέρνηση εφαρμόζοντας «μια πολιτική για τις μεταρρυθμίσεις που αφορούν την ενεργειακή μετάβαση και τη συνέχιση του αγώνα κατά των ανισοτήτων». Η απάντηση στην πρόσκληση αυτή δεν άργησε να δοθεί από τη Σεσίλ Ντιφλό, πρώην γραμματέα των Ευρωπαίων Οικολόγων-Πράσινων, πρώην υπουργό στην κυβέρνηση Ζαν-Μαρκ Ερό, η οποία σε συνέντευξή της στη «Λε Μοντ» είπε πως δεν βλέπει το λόγο να ευθυγραμμιστούμε με την πολιτική των σοσιαλιστών. Η προσφορά του Μανουέλ Βαλς δεν φαίνεται να βρίσκει μέχρι στιγμής αποδέκτες.
Πέρα όμως από τις ενέργειες του πρωθυπουργού, το ΣΚ έχει μπει, έστω και άτυπα, σε προσυνεδριακές διεργασίες. Η Μαρτίν Ομπρί επιχειρεί να συσπειρώσει τους δικούς της και όχι μόνο. Να παίξει ένα ρόλο εξισορροπητικό για μια μελλοντική πλειοψηφία στο ΣΚ.
Οι διαφωνούντες στα αριστερά του ΣΚ δεν φαίνεται να δείχνουν ενδιαφέρον για μια συνάντηση όλων, όπως προτείνει η Μαρτίν Ομπρί. Με κείμενο τους δείχνουν ότι είναι αποφασισμένοι να ανοίξουν το διάλογο για «την επανεξέταση και την επαναχάραξη μιας διαφορετικής πολιτικής». Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι εάν αυτές οι ανησυχίες που εκφράζονται τώρα θα καταλήξουν σε μια πραγματική και σε βάθος συζήτηση των ιδεολογικών και πολιτικών προβλημάτων. Διαφορετικά παραμονεύει ο κίνδυνος, χωρίς αμφιβολία σε πολύ σύντομο χρόνο, της έκρηξης του Σοσιαλιστικού Κόμματος, αναφέρει αναλυτής της «Λα Τριμπιούν».
Μ. Κ.
Νομαρχιακές εκλογές – Ποσοστά κομμάτων, με βάση επίσημα στοιχεία
Δεξιά: UMP, UDI και συνεργαζόμενοι 34,46%
Αριστερά: ΣΚ – συνεργαζόμενοι 22,12%
Μέτωπο της Αριστεράς: 9,4%
“ ” με Οικολόγους 14%
“ ” Νουβέλ Ντον
Οικολόγοι –Πράσινοι 2%
Εθνικό Μέτωπο FN (Λεπέν) 24,5%
Νομαρχίες που κέρδισε η δεξιά: (UMP, UDI, Modem) από 40 έφτασε στις 67 (+37)
Αριστερά – συνεργαζόμενοι από 59 έπεσε στις 33
Μέτωπο της Αριστεράς, από 2 κράτησε τη 1 (έχασε τη δεύτερη νομαρχία για 47 ψήφους)
Νομαρχιακοί σύμβουλοι
Δεξιά – UMP εξέλεξαν 2.488
ΣΚ 1.435 (και όχι 1.592 όπως πέρασε σε όλο τον Τύπο)
Μέτωπο της Αριστεράς 176. Έβγαλε λιγότερους από τις προηγούμενη φορά λόγω ενός πολύπλοκου πλειοψηφικο-αναλογικού συστήματος.
