Αυτό που παρακολουθούμε στην Ελλάδα είναι μια μετωπική επίθεση εκ μέρους της Τρόικα και των συντηρητικών, φιλελεύθερων και σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων υπέρμαχων στις πολιτικές λιτότητας, κατά της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ με στόχο να την εξωθήσουν να εγκαταλείψει τις πολιτικές της κατά της λιτότητας με τη σημαία των οποίων κέρδισε τις τελευταίες εκλογές. Βεβαίως, υπάρχουν διαφορές ως προς το πώς οι διάφορες κυβερνήσεις και οι συνιστώσες της Τρόικα προσπάθησαν να πιέσουν την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για να εγκαταλείψει το προεκλογικό του πρόγραμμα. Όμως, παρά τις διαφορές αυτές, η επίθεση της οποίας ηγείται η Τρόικα – και πιο συγκεκριμένα η ΕΚΤ – ήταν ανηλεής και κακοήθης. Η σφοδρότητα των παρεμβάσεών της υπερέβαινε τα εσκαμμένα εκδηλώνοντας, έτσι, την πρόθεσή της να καταστρέψει αυτόν που θεωρεί εχθρό της, δηλαδή την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και τις αντι-νεοφιλελεύθερες πολιτικές του που αντίκεινται σ’ αυτές που εφαρμόζουν οι προαναφερθείσες κυβερνήσεις.
Η πρώτη «πολεμική» ενέργεια (έτσι ακριβώς πρέπει να χαρακτηρισθεί) έγινε δέκα μέρες μετά τις εκλογές, όταν η ΕΚΤ διέκοψε βίαια και αμείλικτα την ρευστότητα προς τις ελληνικές τράπεζες, παρά το γεγονός ότι υπό τις ίδιες συνθήκες την παρείχε στην προηγούμενη κυβέρνηση. Ήταν μια απόφαση ωμή, έντονης και απολύτως ανωφελούς εχθρότητας, διότι η συμφωνία που είχε κάνει αποδεκτή η προηγούμενη κυβέρνηση επέτρεπε την παροχή ρευστότητας μέχρι τρεις εβδομάδες αργότερα. Η πρόθεση ήταν να προκαλέσει την φυγή κεφαλαίων από την Ελλάδα αποσταθεροποιώντας, κατ΄ αυτό τον τρόπο, την οικονομία και προκαλώντας χρηματοοικονομική κατάρρευση. Η ΕΚΤ επεδίωκε την ταχεία παράδοση της ελληνικής κυβέρνησης.
Η κυβέρνηση της Ελλάδας αναγκάστηκε να υποχωρήσει σε κάποια σημαντικά σημεία, όπως για παράδειγμα να παραιτηθεί από τη θέση περί αναδιάρθρωσης του χρέους. Όμως, -κι αυτό είναι το σημαντικό- δεν αποκήρυξε ούτε εγκατέλειψε την πλειοψηφία των μέτρων κατά της λιτότητας, γεγονός που αποκρύπτεται στα μεγαλύτερα ισπανικά ΜΜΕ. Κι όχι μόνο αυτό. Τον περασμένο Φεβρουάριο, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ συμφώνησε σε τετράμηνη παράταση στη λήξη του κακώς αποκαλούμενου «προγράμματος διάσωσης» που είχε υπογράψει η Τρόικα με την προηγούμενη κυβέρνηση. Εντός εισαγωγικών το «πρόγραμμα διάσωσης» διότι δεν έσωσε τον ελληνικό λαό αλλά τις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, μεταξύ άλλων, προτάσσοντας για μια ακόμη φορά τη διάσωση των τραπεζών παρά των πολιτών και, στην προκειμένη περίπτωση, των ελληνικών λαϊκών στρωμάτων.
Βεβαίως, η τρόικα απαίτησε από την ελληνική κυβέρνηση να συγκεκριμενοποιήσει τις αλλαγές προκειμένου να της εκταμιευτεί η δόση. Της έδωσαν, μάλιστα, προθεσμία μέχρι τέλη Απριλίου με την υπόσχεση ότι θα της έδιναν 7,2 δις ευρώ. Τη στιγμή, όμως, που γινόταν αυτή η πρόταση, η ΕΚΤ προχώρησε σε νέα κίνηση που επιδείνωσε περαιτέρω την ελληνική οικονομία: αρνήθηκε στις ελληνικές τράπεζες την πρόσβασή τους στις πιστώσεις υπό τις συνθήκες που είχαν συμφωνηθεί με την προηγούμενη κυβέρνηση, δημιουργώντας τεράστιο πρόβλημα και στην ελληνική κυβέρνηση αλλά και στη χώρα. Επιδίωξή τους ήταν η ασφυξία της ελληνικής κυβέρνησης.
H κάλυψη αυτής της επίθεσης από τα ισπανικά ΜΜΕ
Αυτά, λοιπόν, συμβαίνουν στην Ελλάδα. Είναι σημαντικό να υπογραμμισθεί ότι τα ποσά για τα οποία μιλάμε είναι άκρως ασήμαντα για την ΕΚΤ. Όμως, αυτό που θέλει η ΕΚΤ είναι να σωφρονίσει και να τιμωρήσει την ελληνική κυβέρνηση και, ούτε λίγο ούτε πολύ, να την καταστρέψει με την βοήθεια της κυβέρνησης Ραχόι (και, δυστυχώς, με τη συνδρομή και ορισμένων σημαντικών φωνών του σοσιαλιστικού κόμματος αλλά και οικονομολόγων και δημοσιογράφων προσκείμενων σ΄αυτό, οι οποίοι βλέπουν την ελληνική εκδοχή του Podemos ως εχθρό). Για παράδειγμα, το άρθρο του οικονομολόγου Χοσέ Κάρλος Ντίεθ, συμβούλου του Θαπατέρο (El Pais 27.03.15), o οποίος κάνει λόγο για κατάρρευση των πιστώσεων και της ελληνικής οικονομίας, χωρίς πουθενά να αναφέρει τα εχθρικά και αρνητικά μέτρα της ΕΚΤ και της Τρόικας, αποδίδοντάς την στην υποτιθέμενη ανεπάρκεια της ελληνικής Κυβέρνησης. Άλλο παράδειγμα είναι το άρθρο του Χοσέ Ιγνάθιο Τορρεμπλάνκα (El Pais 27.03.15), ο οποίος φθάνει στο σημείο να ισχυρισθεί ότι η κυβέρνηση Ραχόι ήταν διατεθειμένη να βοηθήσει την ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να καταρριφθούν οι δογματικές θέσεις της Γερμανίας που στραγγαλίζουν την οικονομική ανάπτυξη, μεταξύ των οποίων και οι πολιτικές της λιτότητας. Οφείλω να ομολογήσω ότι χρειάστηκε να διαβάσω την παράγραφο αυτή δυο φορές, διότι καταδεικνύει την απύθμενη άγνοια για τις θέσεις που υιοθέτησε η ισπανική κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα. Όπως τεκμηρίωσαν κάποιοι απ΄ τους συμμετέχοντας στις διαπραγματεύσεις μεταξύ των δανειστών και του ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση Ραχόι υπήρξε ο πιο διαπρύσιος υποστηρικτής των πολιτικών λιτότητας της Γερμανίας και αντιπαρατέθηκε με σθένος στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Πώς είναι δυνατόν η άγνοια ή η στρέβλωση να φθάνει σε τέτοια επίπεδα;
Μια τελευταία παρατήρηση ως προς την κάλυψη της ελληνικής κατάστασης από τα ισπανικά ΜΜΕ. Δημοσιεύτηκαν πάρα πολλά άρθρα επικριτικά για την ελληνική κυβέρνηση, ορισμένα μάλιστα υιοθετώντας έναν άκρως εχθρικό τόνο. Όμως, ήταν ελάχιστα αυτά που προσπάθησαν να κατανοήσουν ή να παρουσιάσουν μια διαφορετική εκδοχή προς υπεράσπιση της ελληνικής κυβέρνησης. Καλώ τους αναγνώστες να προβληματισθούν πάνω σ΄αυτή την πραγματικότητα και να αναρωτηθούν: Υπάρχει ελευθερία τύπου σ’ αυτή τη χώρα; Έχουμε παρακολουθήσει μια καταιγιστική αρθρογραφία κατά του πολιτικού συστήματος της Βενεζουέλας που παρουσιάζεται συστηματικά από τα δύο μεγάλα κόμματα ως μια δικτατορία. Και όμως, στη χώρα αυτή υπάρχουν ΜΜΕ όλων των πολιτικών αποχρώσεων, καίτοι η πλειοψηφία είναι δεξιού προσανατολισμού. Ο κάθε αναγνώστης μπορεί να το διαπιστώσει αυτό και, στη συνέχεια, να κάνει τη σύγκριση με την Ισπανία. Μόνο δύο άρθρα θετικά για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στις πέντε μεγαλύτερες εφημερίδες της χώρας. Γι΄αυτό, λοιπόν, καλώ τους αναγνώστες να αναρωτηθούν: Τι είδους δημοκρατία έχουμε στην Ισπανία; Δεν θεωρούν ότι η Δημοκρατία αυτή είναι συρρικνωμένη και ανεπαρκής; Τους προτείνω, λοιπόν, να κινητοποιηθούν και να διαμαρτυρηθούν καταγγέλλοντας την κατάσταση αυτή που επικρατεί στα ΜΜΕ. Σήμερα ένας λαός, ο ελληνικός, δέχεται μια άνευ προηγουμένου επίθεση από την ίδια την ισπανική κυβέρνηση με την οποία συστρατεύονται και όλα τα ΜΜΕ. Παρακαλώ, διαμαρτυρηθείτε».
Μετάφραση: Μαργαρίτα Αδάμου
