Του Νίκου Σερβετά
Είναι παράξενο ποιός μπορεί να θεωρείται νικητής και ποιός ηττημένος σε μία εκλογική αναμέτρηση. Για παράδειγμα, στις βουλευτικές εκλογές που έγιναν την Πέμπτη στη Δανία, οι Σοσιαλδημοκράτες που ήρθαν πρώτοι, αυξάνοντας μάλιστα τα εκλογικά ποσοστά τους θεωρούνται ηττημένοι, σε σημείο που η επικεφαλής τους και απερχόμενη πρωθυπουργός, Χέλε Τόρνινγκ Σμιτ, παραιτήθηκε το ίδιο βράδυ από την ηγεσία του κόμματος. Ενώ ο αρχηγός του κόμματος που ήρθε τρίτο στην προτίμηση των ψηφοφόρων χάνοντας τον ένα στους τρεις ψηφοφόρους του, πανηγυρίζει και είναι έτοιμος να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας.
Η πολιτική των κυβερνήσεων συνασπισμού είναι αυτή που κάνει τον κύριο Ράσμουσεν, αρχηγό του κόμματος των Φιλελευθέρων, να υπολογίζει ως «δικές του» όλες τις ψήφους των συντηρητικών κομμάτων, που συνολικά παίρνουν το 51,5% της προτίμησης των Δανών και, έως την Παρασκευή το απόγευμα τουλάχιστον, να απειλεί τους νικητές Σοσιαλδημοκράτες ότι αν δεν τον στηρίξουν στη Βουλή για πρωθυπουργό –όπως έκανε αυτός κατά την προηγούμενη περίοδο όταν το κόμμα του ήταν πρώτο- θα ζητήσει την ψήφο των ακροδεξιών ξενόφοβων αντιευρωπαϊστών του Λαϊκού Κόμματος της Δανίας. Το αστείο στην περίπτωση του κυρίου Ράσμουσεν είναι ότι στη δανική γλώσσα το κόμμα του ονομάζεται Αριστερά (Venstre), τίτλο που κρατάει για λόγους παράδοσης από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα όταν οι τότε Φιλελεύθεροι διασπάστηκαν σε «Συντηρητικούς» και «Προοδευτικούς».
Για την πραγματική Αριστερά, δηλαδή το «Ενωτικό Ψηφοδέλτιο», όπου συμμετέχει και η Κοκκινο-Πράσινη Συμμαχία, και τους πρωτοεμφανιζόμενους και όχι με σαφές ακόμα στίγμα «Εναλλακτικούς», τα αποτελέσματα ήταν καλύτερα από τα αναμενόμενα και αν δεν είχαν συντριβεί τα δύο κεντροαριστερά κόμματα, τα ονομαζόμενα αστικά κόμματα θα ήταν αδύνατον να σχηματίσουν κυβέρνηση.
Ακροδεξιοί, οι μεγάλοι νικητές
Τώρα, η κυρία Τόρνινγκ Σμιτ απαλλάσσει από το (συντηρητικό) βάρος της τους Σοσιαλδημοκράτες, για να ετοιμάσει τη «διεθνή καριέρα της» και τους αφήνει να αποφασίσουν αν θα προσαρμοστούν στις απαιτήσεις των Φιλελευθέρων προκειμένου να τους «φέρουν προς το Κέντρο» ή αν θα τους αφήσουν να ακολουθήσουν το δρόμο της Νορβηγίας και της Φιλανδίας, όπου τα ακροδεξιά κόμματα συμμετέχουν στις κυβερνήσεις των χωρών τους. Οι δανοί ακροδεξιοί είναι, ουσιαστικά, οι μεγάλοι νικητές των εκλογών αυξάνοντας κατά πολύ τη δύναμη τους, ειδικά στην περιφέρεια και στις μικρές κοινωνίες όπου σχεδόν τα διπλασίασαν.
Οι συνέπειες της πολιτικής που επιβάλλουν οι ακροδεξιοί, σε όποια κυβέρνηση συμμετέχουν, δεν έχει αλλοιώσει μόνο το κράτος πρόνοιας και ίσων ευκαιριών, αλλά αρχίζει να αναφέρεται και ως παράδειγμα διακυβέρνησης καθώς «ούτε σκοτώνουν στους δρόμους», «ούτε βασανίζουν», απλώς «είναι κύριοι που φροντίζουν να ανταμείβεται όποιος πραγματικά δουλεύει και να μην πληρώνουν οι εργατικοί τους τεμπέληδες», «δέχονται στα καλά σχολεία τους μαθητές που μπορούν να αναδειχθούν αύριο σε ηγέτες και όχι τον καθένα», επιβάλλουν ως αντίληψη τη λογική: «όσα χρήματα πληρώσεις τόση ασφαλιστική κάλυψη θα έχεις όταν αρρωστήσεις». Απλοποιημένη λογική η οποία εύκολα εισπράττεται, ειδικά στην περιφέρεια, και που μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς για την κυρία Λε Πεν και αργότερα για ολλανδούς και γερμανούς ομοϊδεάτες της.
