Ο –θα έπρεπε να είναι απολογούμενος– πρωθυπουργός προσήλθε στην αρένα –λέγε με και Βουλή– με σκοπό να καταφέρει πρώτος και γρήγορα το νοκ άουτ. Θεσμικά, η συζήτηση προ ημερησίας διατάξεως προβλέπεται από τον Κανονισμό της Βουλής (άρ. 143), προκειμένου ο πρωθυπουργός να ενημερώνει τη Βουλή για εθνικά θέματα ή θέματα γενικότερου ενδιαφέροντος και να ακολουθεί συζήτηση. Για μια ακόμα φορά, έφερε τον Κανονισμό στα μέτρα του (sur mesure) και στάθηκε στο βήμα της Βουλής, ώστε όχι μόνο να μην συνδράμει στον κοινοβουλευτικό έλεγχο, αλλά να τον σταματήσει, κάνοντας λόγο για «τοξικότητα».
Τοξικότητα… a la carte
Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση, λέει ο σοφός λαός και αυτό είναι το μότο αυτής της κυβέρνησης. Ενώ η συζήτηση ήταν για το κράτος δικαίου, τις υποκλοπές, τα σκάνδαλα, την κατάρρευση των θεσμικών αντίβαρων, ο Κ. Μητσοτάκης –με περισσή αλαζονεία– κατηγόρησε την αντιπολίτευση για τοξικότητα και ήταν πιο τοξικός και από αέριο Σαρίν. «Υπάρχει ένας δολοφονικός βούρκος που πνίγει την αξιοπρέπεια (…) Δημιουργείται μια ζούγκλα αθλιότητας που απωθεί τον καθένα από το να ασχοληθεί με την πολιτική, που εμποδίζει την κοινή γνώμη να σκέφτεται και να κρίνει», κατέληξε στην πρωτολογία του ο πρωθυπουργός, ο οποίος κατηγόρησε την αντιπολίτευση για τοξικότητα στη δημόσια ζωή. Έφτασε στο σημείο να συνδέσει την κατάσταση υγείας του υφυπουργού παρά τω πρωθυπουργώ Γ. Μυλωνάκη με την πολιτική αντιπαράθεση: «Σπιλώνονται οι πολιτικοί αντίπαλοι και οι οικογένειές τους και έχει φτάσει αυτός ο άνθρωπος σήμερα να παλεύει για τη ζωή του», είπε απευθυνόμενος στους αρχηγούς της αντιπολίτευσης ο πρωθυπουργός. Πρόσθεσε δε: «έχετε αναλογιστεί ποτέ εσείς –και αναφέρομαι σε συγκεκριμένους πολιτικούς αρχηγούς– που με τόση άνεση επιτίθεστε με απαράδεκτους προσωπικούς χαρακτηρισμούς, το βάρος το ψυχολογικό στο οποίο υποβάλλετε τους πολιτικούς σας αντιπάλους και τις οικογένειές τους, για να φτάσει αυτός ο άνθρωπος σήμερα να παλεύει για τη ζωή του, με αυτές τις αθλιότητες;». Και κατέληξε: «Ναι, κ. Φάμελλε το ίδιο το Documento, το οποίο “πυροβολούσε” τη γυναίκα μου, με έναν σκοπό: να διαλύσει την οικογένειά μου, για να μπορέσετε εσείς να έχετε πολιτικό όφελος. Αυτοί είστε». Τέτοιου είδους τοποθετήσεις όχι μόνο απέχουν παρασάγγας από τον πολιτικό πολιτισμό, αλλά είναι τακτική εξόντωσης του αντιπάλου, για προσωπική επιβίωση.
Εξανίσταται
Ο πρωθυπουργός δεν αναφέρθηκε καν στα πολιτικά του ατοπήματα και τα σκάνδαλα που τον σκεπάζουν, και θέλησε να κάνει –όπως ρητά δήλωσε– «θεσμική φυγή προς τα εμπρός». Έφτιαξε ένα αφήγημα πως στα τραπέζια του Πάσχα ο κόσμος δεν συζητούσε για το κράτος δικαίου αλλά «για τα παιδιά που είναι κολλημένα στα κινητά», σε μια δεύτερη προσπάθεια να κερδίσει ο θεσμικός αντιπερισπασμός που επιχείρησε την προηγούμενη βδομάδα, ώστε να θάψει το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, βάζοντας ως ασπίδα τα παιδιά, που πρέπει να τα προστατεύσουμε από το «κακό» ίντερνετ. Χρησιμοποίησε για πολλοστή φορά το «όλοι ίδιοι είναι» [«Λες και πρώτη φορά ανακαλύψατε αυτά τα ρουσφέτια. Ξεκίνησαν τα ρουσφέτια στην Ελλάδα πρώτη φορά το 2019. Ας γελάσω»] επιχειρώντας να κανονικοποιήσει τη διαπλοκή και τη διαφθορά, το πελατειακό κράτος και τη συγκάλυψη, για τα οποία θα έπρεπε να είναι πολιτικά και ποινικά υπόλογος. Έκανε τον άσχετο στο σκάνδαλο των υποκλοπών [«Για τον Ντίλιαν – Ντίλαν πώς τον λένε (!), αυτή η κυβέρνηση και εγώ προσωπικά δεν εκβιαζόμαστε από κανέναν πρωτόδικα καταδικασμένο, που έχει δικαίωμα να λέει ό,τι θέλει, ούτε από συμφέροντα»], σπεύδοντας ξανά να ρίξει πρώτος τη μπουνιά [«Ως πρωθυπουργός δεν πρόκειται να επιτρέψω να υπονομευθεί το έργο της ΕΥΠ. Όχι μόνο γιατί βοηθά στη διασφάλιση της εθνικής ασφάλειας. Ούτε γιατί μέρα-νύχτα συνέδραμε στην εξωτερική και αμυντική πολιτική. Όσο γιατί ειδικά σήμερα η δράση της αποκτά κρίσιμη σημασία στο ταραγμένο περιβάλλον γύρω μας»]. Το ρεπορτάζ του Β. Λαμπρόπουλου στο Βημα αποκάλυψε μνημόνιο συνεργασίας ανάμεσα στην κοινοπραξία στην οποία συμμετείχε η Intellexa και το Κέντρο Τεχνολογικής Υποστήριξης, Ανάπτυξης και Καινοτομίας (ΚΕΤΥΑΚ), υπηρεσία της ΕΥΠ, το οποίο εξασφάλιζε με έμμεσο τρόπο κρατική χρηματοδότηση στην Intellexa αλλά και τη νομιμοποιούσε. Αντί να απαντήσει στο ρεπορτάζ, εξανέστη ο πολιτικός προϊστάμενος της ΕΥΠ, Κ. Μητσοτάκης: «Επιτέλους, κάποιοι σε αυτή την αίθουσα να αντιληφθούν ότι οι μυστικές υπηρεσίες μπορεί να έχουν πολλές επιτυχίες που μένουν κρυφές».
Πτυχίο στη ρεμούλα
Σε καμία από τις τρεις τοποθετήσεις του δεν βρήκε κάτι να πει για τον Β. Λαζαρίδη, ο οποίος έσπευσε πριν αρχίσει η συζήτηση να μαζέψει την περισσή αλαζονεία που επέδειξε… με ολίγον αντικομμουνισμό [«Με προσέλαβαν επειδή ήμουν ωραίος, δεν είμαι τεμπέλης όπως οι Αριστεροί»] και να δηλώσει πως θα επιστρέψει –εντόκως κιόλας– όσα (υπό διαπραγμάτευση και αυτό) χρήματα έλαβε παρανόμως. Έκανε λόγο και εκείνος για «άδικη επίθεση», «σπίλωση» και «δολοφονία χαρακτήρα», παρότι βρέθηκε δύο φορές σε έμμισθη θέση που προαπαιτούσε πτυχίο πανεπιστημίου ως κύριο προσόν, ενώ δεν είχε –που πώς μπορεί να σου διαφύγει μια τέτοια πληροφορία, αναρωτιέμαι– και μία φορά παρέδωσε –σαν σκυτάλη– τη θέση στη σύζυγό του, όταν παραιτήθηκε από τη γενική γραμματεία Ισότητας για να προσληφθεί στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, με υπουργό τον Κ. Μητσοτάκη. Έχουν πτυχίο στη ρεμούλα και αντί να απολογηθούν για αυτό, επιτίθενται αμφότεροι. Όσο και αν εγκαλεί η αντιπολίτευση τον πρωθυπουργό να πάρει θέση απέναντι σε ένα ακόμα σκάνδαλο, εκείνος αποδεικνύει πως έχει πάρει θέση, αυτή που τηρούν υπουργοί και κυβερνητικά στελέχη. Τον κάλυψε τον κ. Λαζαρίδη, ο οποίος παραμένει υφυπουργός, παρά τις αποκαλύψεις.
Θεσμική φυγή προς τα εμπρός
Αντίστοιχα, κάλυψε και τον υπουργό Υγείας, Α. Γεωργιάδη, ο οποίος καταφέρθηκε εναντίον της ευρωπαϊκής εισαγγελίας, που λίγο ή πολύ υπονόησε πως είναι διαπλεκόμενη και τόνισε πως «δεν είναι κανένας σοβαρός θεσμός». Παρότι η δήλωση αυτή προκάλεσε την έντονη αντίδραση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, που «υπενθύμισε» στον υπουργό ότι «η ευρωπαϊκή εισαγγελία είναι θεσμός του κράτους δικαίου και διέπεται από υπερνομοθετικής ισχύος διατάξεις, που σημαίνει ότι δεν καταργείται με νόμο», ο πρωθυπουργός από το βήμα της βουλής άφησε υπονοούμενα για την ακεραιότητα της ευρωπαϊκής εισαγγελίας [«η ευρωπαϊκή εισαγγελία είναι σεβαστή, αλλά τίποτε δεν δικαιολογεί επιλεκτικές διαρροές στα ΜΜΕ, ούτε ελέγχους σε δόσεις, ούτε επιπόλαιες διαπιστώσεις που αμαυρώνουν πρόσωπα»] εγκαλώντας τη να «δείξει έμπρακτα την ουδετερότητά της». Όσο επομένως η αντιπολίτευση απαιτεί από τον πρωθυπουργό να φέρει κάθαρση στην κυβέρνησή του –αλλιώς να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές– τόσο ο ίδιος προσφέρει πλήρη κάλυψη, καθώς είναι αναπόσπαστο κομμάτι αυτής, ο αρχηγός της. Άφησε στο παρελθόν τα «δεν ήξερα» και πλέον βγαίνει μπροστά, για να βγει από πάνω.
Ενώ στις 22 Απριλίου θα κληθούν οι βουλευτές της ΝΔ να ψηφίσουν για την άρση της βουλευτικής ασυλίας 11+2 βουλευτών για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ (λέγεται πως διψήφιος αριθμός βουλευτών θα καταψηφίσει), ο Κ. Μητσοτάκης επιχειρεί να αλλάξει την ατζέντα, εργαλειοποιώντας –για μια ακόμα φορά– το μεταρρυθμιστικό πρόταγμα της κυβέρνησής του, επιχειρώντας μια φυγή… προς τον Μάιο, όταν θα εκκινήσει η συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση. Εικοσιπέντε άρθρα θα επιχειρήσει να ενεργοποιήσει η κυβέρνηση, ανάμεσά τους το εκλογικό σύστημα (για το οποίο επιζητά διευρυμένη πλειοψηφία!), για να το φέρει και αυτό sur mesure, όπως και το πολύπαθο άρθρο 16, η επιλογή ηγεσίας δικαιοσύνης χωρίς κυβερνητική παρέμβαση, η άρση της μονιμότητας δημοσίων υπαλλήλων. Στις 30 Απριλίου θα συνεδριάσει, έπειτα από μήνες, η ΚΟ της ΝΔ, για να μπουν με ορμή στη συνταγματική αναθεώρηση, και από τον Μάιο θα συνεχίσουν την επίθεση στην «αντιπολίτευση της απελπισίας», όπως τη χαρακτήρισε ο Π. Μαρινάκης, διευκρινίζοντας πως το κάνουν «γιατί δεν μπορούν να παράξουν οι ίδιοι πολιτική».
Απαλλακτικούς θεσμούς παράγει αυτή η κυβέρνηση και ουδόλως πολιτική. Αν δεχτούμε –που δεν– ότι στα τραπέζια του Πάσχα δεν συζητιόντουσαν τα σκάνδαλα της κυβέρνησης, μήπως συζητιόταν η καθημερινότητα; Η ακρίβεια, οι συνέπειες του πολέμου, η βενζίνη, ο αφθώδης πυρετός; Εκεί τι είδους πολιτική παράγει η κυβέρνηση; Διακοσμητική.
Στην απέξω
* Την ανανέωση της θητείας του στην Τράπεζα της Ελλάδος ως κεντρικός τραπεζίτης ανακοίνωσε ο Γ. Στουρνάρας, ο οποίος σπάει έτσι το ρεκόρ των δύο θητειών και μπαίνει με φόρα στην τρίτη, με επιλογή της κυβέρνησης. Ισόβιος ο κεντρικός τεχνοκράτης της κυβέρνησης και έτσι εξαργυρώνει το ότι επέλεξε να δώσει συνέντευξη στην Ομάδα Αλήθειας, έναν –και νομικά ελεγχόμενο– μηχανισμό προπαγάνδας της Νέας Δημοκρατίας. Good job.
* «Έτοιμη να συνδράμει όπου απαιτηθεί», είναι σύμφωνα με τον πρωθυπουργό η χώρα, εννοώντας να συνδράμει το Ισραήλ στον πόλεμο που έχει εξαπολύσει κατά του Ιράν, κατά παράβαση κάθε κανόνα διεθνούς δικαίου. Εντάσσει τη χώρα στο δίκαιο του ισχυρού, για μια ακόμα φορά, ο Κ. Μητσοτάκης, οποίος υπενθύμισε ότι διατηρεί στρατηγική σχέση με το Ισραήλ και χαρακτήρισε τις σχέσεις «εξαιρετικές». Εν τω μεταξύ, δεν βρήκε μια λέξη να αρθρώσει για τη σφαγή στον Λίβανο που κόστισε τη ζωή σε τουλάχιστον 2.000 ανθρώπους.
* Η Καθημερινή είδε και άκουσε με άλλον τρόπο τη συζήτηση στη Βουλή για το κράτος δικαίου, που θυμίζουμε ότι είναι οι συνταγματικές εγγυήσεις, οι οποίες αποτρέπουν την αυθαιρεσία των κυβερνώντων και εξασφαλίζουν την άσκηση εξουσίας σύμφωνα με το σύνταγμα και τους νόμους. Με τίτλο «Πλειοδοσία επιθετικών χαρακτηρισμών στη συνεδρίαση της Βουλής», που υπογράφει ο Γ. Μπουρδάρας κατέγραψε 20 φορές τις λέξεις «άθλιος» – «αθλιότητες», 10 φορές οι «απατεώνας» – «απατεώνες», 28 οι «διαφθορά» – «διεφθαρμένος», 13 το «επικίνδυνος», 15 οι λέξεις «καθεστώς» – «καθεστωτικός», 14 οι «παρακράτος» – «παρακρατικός», 16 το «ρουσφέτι», 56 ο όρος «σκάνδαλο», πέντε το «κλέφτες» και από τέσσερις φορές λέξεις όπως «λαμόγια» και «ατιμία». Αυτές οι φράσεις είναι ενδεικτικές της ποιότητας του πολιτικού διαλόγου, σύμφωνα με τον Γ. Μπουρδάρα, ανάγοντας τη διαφθορά, το ρουσφέτι, το σκάνδαλο σε βρισιές, που υποτιμούν τον πολιτικό αντίπαλο. Εύγε.
Σκίτσο του Βαγγέλη Χερουβείμ
