Κανένας δεν τιμωρήθηκε για τους 21 νεκρούς της Θύρας 7 του γηπέδου Καραϊσκάκη
Ήταν 8 Φεβρουαρίου του 1981. Σαράντα τέσσερα χρόνια από την τραγωδία της θύρας 7: 21 νεκροί. Κανένας υπεύθυνος. Καμία τιμωρία. Η μνήμη γυρίζει πίσω. Λίγο πριν το σφύριγμα της λήξης του αγώνα του Ολυμπιακού με την ΑΕΚ και ενώ οι “ερυθρόλευκοι” νικούσαν 6-0, οι οπαδοί των γηπεδούχων που βρίσκονταν στη θύρα 7 προσπάθησαν να φτάσουν στη θύρα 1 του γηπέδου Καραϊσκάκη για να αποθεώσουν τους ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού για τη μεγάλη τους νίκη. Με την ξαφνική μετακίνηση τόσο μεγάλου αριθμού φιλάθλων, το κακό δεν άργησε να συμβεί. Κάποιος από τους προπορευόμενους γλίστρησε στα σκαλοπάτια, παρασύροντας και άλλους. Οι υπεύθυνοι δεν είχαν ανοίξει τις πόρτες και όσοι ακολουθούσαν δεν γνώριζαν τι συνέβαινε μπροστά τους, καταπατώντας τους μπροστινούς και προκαλώντας ένα φαινόμενο ντόμινο. Τότε άρχισε να επικρατεί συνωστισμός και ασφυξία, με μόνη διέξοδο κάποιο τουρνικέ που ξήλωσε επειγόντως η αστυνομία. Δεκαεννιά άτομα δεν τα κατάφεραν, καθώς είχαν ήδη χάσει τη ζωή τους. Λίγο αργότερα θα υποκύψει ακόμη ένας στο «Τζάνειο» Νοσοκομείο του Πειραιά, όπου μεταφέρονταν οι σοβαρά τραυματισμένοι. Έξι μήνες αργότερα θα προστεθεί ακόμη ένας άνθρωπος στον τραγικό κατάλογο των νεκρών, καθώς δεν κατόρθωσε να ξυπνήσει ποτέ από το κώμα στο οποίο έπεσε. Ο αριθμός των θυμάτων σταματά στους 21, ενώ οι τραυματίες έφτασαν τους 55.
Τα δικαστήρια
Το πρώτο δικαστήριο έγινε τρία χρόνια μετά την τραγωδία. Κατηγορούμενοι ήταν πέντε φύλακες του γηπέδου και πέντε αστυνομικοί. Το δικαστήριο ξεκινά τον Ιανουάριο του 1984. Οι διακοπές είναι συνεχείς από την αγωνία των οικογενειών των θυμάτων και τις οργισμένες εκρήξεις όταν οι κατηγορούμενοι και οι δικηγόροι τους υποστηρίζουν ότι οι πύλες του σταδίου ήταν ανοιχτές και τα τουρνικέ είχαν αφαιρεθεί 20 λεπτά νωρίτερα, όπως απαιτούσαν οι κανόνες ασφαλείας. Οι μαρτυρίες των επιζώντων τούς αντικρούουν. “Τα κάγκελα ήταν στη θέση τους και η αριστερή πόρτα ήταν ανοιχτή 80 πόντους. Τα τουρνικέ ήταν στη θέση τους στην πόρτα. Τα αιτία του δυστυχήματος ήταν ότι η πόρτα ήταν κλειστή”, καταθέτει ένας μάρτυρας. Ένας υπάλληλος του σταδίου θα υποστηρίξει ότι απολύθηκε όταν έδωσε μια κατάθεση με αυτό που είδε και επιβεβαίωσε ότι η πόρτα δεν ήταν εντελώς ανοικτή και τα τουρνικέ ελεύθερα. Την Τρίτη, 6 Μαρτίου 1984, οι δικαστές αποφάσισαν να διενεργήσουν αυτοψία στη Θύρα 7, υπό το βλέμμα του προέδρου του δικαστηρίου, Ιωάννη Πριάμου. Η αυτοψία διαρκεί περίπου 40 λεπτά και η δήλωση του προέδρου είναι: “πράγματι, αυτά τα σκαλοπάτια είναι εξαιρετικά επικίνδυνα” δείχνει ότι αποδέχεται την αφήγηση ότι η τραγωδία προκλήθηκε από κακή εργασία στο στάδιο (ένα αδίκημα που είχε παρέλθει ο χρόνος και ήταν αδύνατο να διωχθεί κάποιος για αυτό). Σε 28 ημέρες, με 100 μάρτυρες που εξετάστηκαν και συνολικά 16 δικηγόρους που εμφανίστηκαν, η διαδικασία διακόπτεται. Το απόγευμα της 15ης Μαρτίου 1984, ανακοινώνεται η αρχική απόφαση του δικαστηρίου. Σύμφωνα με αυτήν, οι πέντε φύλακες της Θύρας 7 καταδικάζονται σε 10 χρόνια φυλάκιση. Όλοι οι αστυνομικοί αθωώνονται λόγω αμφιβολιών. Οι πέντε φύλακες άσκησαν έφεση και αφέθηκαν ελεύθεροι.
Ο τότε Αττικάρχης, Γιώργος Παντελάκης, είχε επισημάνει κατασκευαστικά λάθη του γηπέδου, αλλά τα λεγόμενά του δεν απασχόλησαν το δικαστήριο. Πρακτικά, αυτό συνέβη γιατί τα κατασκευαστικά αδικήματα, θεωρήθηκαν πλημμελήματα και έτσι παραγράφηκαν λόγω πενταετίας από την κατασκευή του γηπέδου. Μάλιστα, τα κατασκευαστικά προβλήματα είχαν δώσει προειδοποιήσεις, καθώς πριν από το συμβάν του 1981, υπήρξαν δύο συμβάντα με τραυματίες, αλλά χωρίς θανάτους, το 1973 και το 1980.
Στο εφετείο
Δύο χρόνια μετά στις 13 Φεβρουαρίου 1986, άρχισε στο τριμελές εφετείο του Πειραιά η δίκη σε δεύτερο βαθμό. Οι διαδικασίες διακόπηκαν επανειλημμένα με οργισμένους συγγενείς να εκρήγνυνται και να απειλούν τους πέντε καταδικασθέντες. Εξετάστηκαν περίπου 40 μάρτυρες και στις 21 Φεβρουαρίου ο εισαγγελέας, κ. Παϊζής, πρότεινε την αθώωση και των πέντε θυρωρών. Υποστηρίζει ότι “δεν είναι υπεύθυνοι για την τραγωδία αλλά η κατασκευή της σκάλας ”. Στις 22 Φεβρουαρίου η υπόθεση κλείνει οριστικά. Οι πέντε θυρωροί, οι μόνοι καταδικασθέντες για την τραγωδία, αθωώνονται. Η απόφαση προκαλεί οργή με τους συγγενείς των θυμάτων να κραυγάζουν: “Θα πνιγείτε από το αίμα των παιδιών μας”. Σύμφωνα με τις αποφάσεις του δικαστηρίου, οι θάνατοι των 21 νέων ήταν αποκλειστικά ευθύνη της κακής κατασκευής στη Θύρα 7. Οι στενές σκάλες, η απουσία κάγκελου ανάμεσα στις σκάλες, ο κακός φωτισμός και το γεγονός ότι λόγω της κατασκευής η συνωστισμένη ομάδα, που βρισκόταν πίσω και πιεζόταν, δεν μπορούσε να δει τι συνέβαινε μπροστά. Η κακή κατασκευή δεν εξετάστηκε ως παράβαση από το δικαστήριο, αφού όπως έχουμε προαναφέρει, η πράξη είχε ήδη παρέλθει.
