Παίκτες που αρνήθηκαν να αγωνιστούν στη «Φούρια Ρόχα»
Ο Κορταμπαρία (αριστερά) κρατάει με τον Ιρίμπαρ τη βασκική σημαία.
Από τη περασμένη Κυριακή η Ισπανία είναι παγκόσμια πρωταθλήτρια. Απόλυτα δίκαια καθώς παρουσίασε την καλύτερη ομάδα, παίζοντας κατά διαστήματα και ωραίο ποδόσφαιρο. Όμως, στην ιστορία της «Φούρια Ρόχα» έχουν υπάρξει ποδοσφαιριστές που αρνήθηκαν για ιδεολογικοπολιτικούς λόγους να φορέσουν την κόκκινη φανέλα της Εθνικής Ισπανίας.
Ο πρώτος παίκτης ήταν ο Ινάξιο Κορταμπάρια, ένας θρύλος της Βασικής Ρεάλ Σοσιεδάδ, που πέρασε όλη του την καριέρα εκεί και ήταν βασικός παίκτης κατά τη διάρκεια των χρυσών χρόνων του, μεταξύ 1980 και 1983. Γεννημένος στο Μοντραγκόν της Γκιπουζκόα, ο Κορταμπάρια ήταν αρχηγός του Txuri-Urdin (παρατσούκλι της Σοσιεδάδ) κατά τη διάρκεια του διάσημου βασκικού ντέρμπι στις 5 Δεκεμβρίου 1976, στο στάδιο Atotxa στο Σαν Σεμπαστιάν. Ο Ινάξιο Κορταμπάρια είναι γνωστός για τη συμπάθειά του προς το βασκικό εθνικιστικό κίνημα γενικότερα και τη φιλία του με τον Τσομίν Ιτούρμπε, μέλος της ETA επίσης από το Μοντραγκόν. Το 1977, έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που αρνήθηκε να αγωνιστεί για την εθνική ομάδα της Ισπανίας για πολιτικούς λόγους. Ο Κορταμπάρια, ο οποίος είχε ήδη επιλεγεί τέσσερις φορές, ήταν παίκτης πρώτης επιλογής για τον τότε ομοσπονδιακό προπονητή Λάσλο Κουμπάλα για το Μουντιάλ του 1978. Ο Κορταμπάρια είχε δυο συμμετοχές στην άτυχη εθνική ομάδα των Βάσκων.
Ένας άλλος παίκτης που έγινε πρωτοσέλιδο για την επανειλημμένη άρνησή του να παίξει για την Ισπανία ήταν ο Ολεγκουέρ Πρέσας. Προϊόν της La Masia, φόρεσε τη φανέλα της Μπαρτσελόνα από το 2001 έως το 2008. Γεννημένος στο Σαμπαντέλ, ένα προάστιο της Βαρκελώνης, ο Ολεγκουέρ δεν έκρυψε ποτέ τις αντιφασιστικές του ιδέες και τη στάση του υπέρ της καταλανικής ανεξαρτησίας. Συμπεριλήφθηκε ακόμη και στις λίστες της Καταλανικής CUP (Λαϊκή Ενότητα) το 2015. Ωστόσο, στα τέλη του 2005, δέχτηκε κλήση από την εθνική ομάδα της Ισπανίας, την οποία τότε προπονούσε ο Λουίς Αραγονές, στον οποίο είχε προηγουμένως εκφράσει την επιθυμία του να μην ενταχθεί στη La Roja. «Αν δεν έχεις την απαραίτητη δέσμευση ή το αίσθημα του ανήκειν, είναι καλύτερο να επιλεγούν άλλοι. Αυτό μου έλεγε η συνείδησή μου». Παρά την απροθυμία του, φέρεται να υπέκυψε στις πιέσεις της RFEF (Βασιλικής Ισπανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας), αναγκάζοντάς τον να ανταποκριθεί στην κλήση υπό την απειλή προστίμου ή αποκλεισμού. Δεν κλήθηκε ποτέ ξανά μετά από αυτό το επεισόδιο. «Είναι παράλογο να μπορείς να σου επιβάλλονται κυρώσεις επειδή αρνείσαι να ενταχθείς στην εθνική ομάδα. Πήγα σε εκείνη τη συγκέντρωση επειδή ήμουν αναγκασμένος. Ήξεραν πολύ καλά ότι δεν ήθελα να είμαι εκεί», είχε δηλώσει στη La Soltana. Ο Ολεγκουέρ είναι ίσως ο ποδοσφαιριστής που έχει δικαιολογήσει με τον πιο ριζικό τρόπο την άρνησή του να παίξει για την εθνική ομάδα, όπως αποτυπώθηκε σε συνέντευξή του το 2018 στο περιοδικό Panenka: «Δεν ένιωθα ότι είχα την απαραίτητη δέσμευση να εκπροσωπήσω μια εθνική ομάδα που δεν με αντιπροσωπεύει με κανέναν τρόπο. Αντίθετα, μου εμπνέει απόρριψη και αποστροφή εξαιτίας αυτού που αντιπροσωπεύει». Τα τελευταία χρόνια, έχει επίσης υποστηρίξει ένα νομοσχέδιο που στοχεύει στην άρση της υποχρέωσης εκπροσώπησης της ισπανικής εθνικής ομάδας σε όλα τα αθλητικά αγωνίσματα.
Ο Χοσέ Ιγνάσιο Φερνάντες Παλάσιος, γνωστός ως Νάτσο, αναδείχθηκε στη Θέλτα Βίγκο πριν ενταχθεί στην Κομποστέλα το 1992, όπου οι εμφανίσεις του τράβηξαν την προσοχή του προπονητή της εθνικής ομάδας Χαβιέ Κλεμέντε, ο οποίος πίστευε ότι είχε βρει τον παίκτη που θα μπορούσε να λύσει το δίλημμά του ως αριστερός μπακ. Στα μάτια του Κλεμέντε φαινόταν ο ιδανικός αντικαταστάτης του Σέρχι Μπαρχουάν για το Euro 1996 στην Αγγλία. Αλλά ο Νάτσο θα έσπαγε τον άρρητο κανόνα ότι κάθε ποδοσφαιριστής ονειρεύεται να φορέσει τη φανέλα της χώρας του. Το πρόβλημα ήταν ότι ο παίκτης από το Λούγκο δεν ταυτιζόταν καθόλου με την εθνική ομάδα της Ισπανίας. Αρνήθηκε την πρόσκληση, εξηγώντας ότι δεν ενδιαφερόταν. Όπως είχε δηλώσει σε συνέντευξή του στο περιοδικό TGV: «Νομίζω ότι υπάρχουν παίκτες σε αυτό το ισπανικό κράτος που μπορούν κάλλιστα να εκπροσωπήσουν την εθνική ομάδα και που ταυτίζονται με αυτήν, κάτι που μου φαίνεται απολύτως φυσιολογικό. Από την πλευρά μου, δεν είναι η φιλοδοξία μου. Προτιμώ να μείνω όπως είμαι». Ο Χαβιέ Κλεμέντε φέρεται να επικοινώνησε μαζί του τηλεφωνικά για να προσπαθήσει να τον πείσει. Ο αθλητικός νόμος που ίσχυε στην Ισπανία προέβλεπε σημαντικές κυρώσεις για τους αθλητές που αρνούνταν να τιμήσουν την κλήση τους στην εθνική ομάδα. Αλλά ο προπονητής τελικά αποδέχτηκε την απόφαση αυτού του αντισυμβατικού ποδοσφαιριστή, γνωστού για τη συμμετοχή του σε διαδηλώσεις και για το ότι μιλούσε γαλικιανά με τους συμπαίκτες του. To 2005 (29/12) o Νάτσο θα πραγματοποιούσε ένα από τα όνειρά του καθώς αγωνίστηκε στην άτυπη Εθνική Γαλικίας στον αγώνα κόντρα στην Ουρουγουάη στο στάδιο Σαν Λαζάρο, σε ένα ματς όπου η Γαλικία νίκησε 3-2.
