Μια κοκκινόμαυρη ομάδα!

Αναζητώντας τις ρίζες της Stade Rennais στα κινήματα της γαλλικής πόλης
 
Ιδρύθηκε στις 10 Μαρτίου 1901, από φοιτητές με πάθος για τον αθλητισμό, η Stade Rennais, ενω τρία χρόνια αργότερα συγχωνεύτηκε με την FC Rennais. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αλλάξει χρώματα και από γαλάζιο άσπρο φόρεσε κόκκινα-μαύρα. Η νέα ποδοσφαιρική ομάδα διατήρησε τα χρώματα της τελευταίας και πήρε το όνομα Stade Rennais Université Club (SRUC), το οποίο χρησιμοποίησε μέχρι το 1972. Ωστόσο, οι λόγοι για την αρχική επιλογή του κόκκινου και του μαύρου από τους ιδρυτές της FC Rennais παραμένουν καλυμμένοι με μυστήριο, με ορισμένους ιστορικούς να κάνουν λόγο για…αναρχοσυνδικαλιστικές επιρροές. Αν και πρωτοπόρος του βρετονικού ποδοσφαίρου, η FC Rennais είχε σύντομη αθλητική ζωή. Από τα τέλη του 19ου αιώνα, σε μια εποχή που δεν υπήρχαν επίσημες διοργανώσεις στη Βρετάνη, ο τύπος ανέφερε τους «προπονητικούς αγώνες» της εναντίον της Saint-Servan ή της Avranches. Το γήπεδό της βρισκόταν σε ένα από τα λιβάδια στο Βιλνέβ. Στις εφημερίδες αναφερόταν ως «ο σύλλογος που φορούσε φανέλα σε κόκκινο και μαύρο χρώμα».
Στην Εγκυκλοπαίδεια του Stade Rennais, ο Claude Loire – ένας ερασιτέχνης ιστορικός που έχει κάνει εκτεταμένη αρχειακή εργασία για τον σύλλογο – προσέφερε μια πιθανή εξήγηση ότι η επιλογή των χρωμάτων κόκκινο και μαύρο πηγάζει από τη σύνδεση μεταξύ της FC Rennais και των αναρχοσυνδικαλιστών. Στην ιστοσελίδα Stade Rennais Online, επανέλαβε αυτή την ιδέα, προσθέτοντας ότι «η Ρεν είχε το παρατσούκλι «κόκκινη πόλη» κατά τον Μεσαίωνα, αναφερόμενη στον κόκκινο σχιστόλιθο της «μωβ χώρας». Το κόκκινο και το μαύρο υιοθετήθηκαν επειδή η FC Rennais, που ιδρύθηκε από φοιτητές του αναρχοσυνδικαλιστικού κινήματος, ήταν παλαιότερη».
Περίπου πενήντα παίκτες αγωνίστηκαν τα χρώματα της FC Rennais από την ίδρυσή της, που σημαδεύτηκε από μερικούς φιλικούς αγώνες, μέχρι την επίσημη έναρξη του πρώτου πρωταθλήματος της Breton το 1903. Στο μεταξύ, η FCR μετονομάστηκε για λίγο σε FC Armoricain πριν επιστρέψει στο αρχικό της όνομα. Οι παίκτες της ήταν κυρίως φοιτητές νομικής, ιατρικής και περιστασιακά γεωπονικής.
Ο σύλλογος διατηρούσε στενούς δεσμούς με τον παλαιότερο αθλητικό σύλλογο της πόλης: την Société des Régates Rennaises (έτος ίδρυσης 1867). Απολάμβανε επίσης την υποστήριξη του Δρ. Ρενέ Πατέ και Αλμπέρ Παβέ, δικηγόροι στο Εφετείο. Μεταξύ των βασικών προσωπικοτήτων του συλλόγου ήταν οι αδελφοί Ανρί και Μορίς Φο, ο Αλμπέρ Ντιροσέ, ο Μορίς Μόι –ο οποίος θα γινόταν επίσης γνωστός ως ζωγράφος– και ο πολυτάλαντος αθλητής, Αλεξάντρ Κουσουρέν. Όλοι τους μελλοντικοί γιατροί, δικηγόροι ή φαρμακοποιοί!
Ο αναρχοσυνδικαλισμός δεν είχε ακόμη εμφανιστεί κατά την περίοδο που υπήρχε η FC Rennais (από το 1896 έως το 1904), ενώ και η στενή σύνδεση με την ελίτ της πόλης καθιστά οποιαδήποτε σύνδεση με το αναρχικό ή φιλελεύθερο κίνημα, μάλλον απίθανη. Σίγουρα όμως δεν ήταν ομάδα της εργατικής τάξης.
Στα χαρτιά, η ιστορία ακούγεται σχεδόν γοητευτική και ρομαντική, αλλά αντέχει στον ιστορικό έλεγχο; Επιπλέον, οι πλήρεις παρατηρήσεις του Claude Loire, που αναφέρθηκαν από την Ouest-France, θολώνουν περαιτέρω τα νερά αποδίδοντας συγκεκριμένα στη φανέλα «μια κοσμική ταυτότητα, με το κόκκινο χρώμα της Δημοκρατίας, και μια καθολική, με το μαύρο των ράσου των ιερέων». Αυτό ισοδυναμεί με την πρόταση μιας πολύ σύγχρονης ερμηνείας του κοσμικού χαρακτήρα που δεν ταιριάζει απόλυτα στο πολιτικό πλαίσιο της Τρίτης Δημοκρατίας. Οι κοσμικοί των αρχών του 20ού αιώνα ήταν πράγματι ένθερμοι αντικληρικοί και δεν υποστήριζαν την ειρηνική συνύπαρξη με τον κλήρο.
Ωστόσο, η υπόθεση μιας σύνδεσης μεταξύ των χρωμάτων του συλλόγου και μιας κοσμικής δέσμευσης των ιδρυτών δεν μπορεί να αποκλειστεί. Αυτή η σύνδεση, για παράδειγμα, έχει σε μεγάλο βαθμό τεκμηριωθεί στην περίπτωση της En Avant Guingamp (ομάδα Β’ κατηγορίας), που ιδρύθηκε το 1912. Τα αρχεία Τύπου που συμβουλεύτηκαν απλώς δεν επέτρεψαν μια άμεση σύνδεση μεταξύ του FCR και των ιδρυτικών μελών του και του κοσμικού κινήματος. Ας μην ξεχνάμε ότι η πρωτεύουσα της Βρετάνης είχε τότε τη φήμη, ιδιαίτερα μεταξύ των φοιτητών, ότι κυριαρχούνταν από καθολικά, συντηρητικά και μιλιταριστικά ρεύματα.
Οι σοσιαλιστές και οι κοσμικοί της πόλης έπρεπε να αντιμετωπίσουν ένα εχθρικό κλίμα και μια συντριπτικά αντι-Ντρέιφους κοινή γνώμη. Καθώς πλησίαζε η επανάληψη της δίκης του Λοχαγού Ντρέιφους, που είχε προγραμματιστεί για τη Ρεν το 1899, οι κακόβουλες και αντισημιτικές πράξεις πολλαπλασιάστηκαν. Ενώ οι συνδικαλισμένοι εργάτες ήταν σε μεγάλο βαθμό οπαδοί του Ντρέιφους, οι φοιτητές οργάνωσαν διαδηλώσεις εναντίον του και τον αποκαλούσαν «προδότη του έθνους». Μάλιστα στοχοποιούσαν συστηματικά το σπίτι του Βίκτορ Μπας, καθηγητή φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Ρεν και ιδρυτή του τοπικού παραρτήματος της Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Το ερώτημα γιατί ο Claude Loire συνέδεσε την FC Rennais με το αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα παραμένει και σίγουρα χρειάζεται περαιτέρω έρευνα. Πάντως τα κόκκινα και μαύρα χρώματα έχουν αντέξει σε όλες τις εποχές της Σταντ Ρεν, επιμένοντας σε μια ποδοσφαιρική επιχείρηση όπου η ταυτότητα είναι πρωτίστως ένα εργαλείο μάρκετινγκ.