Μια μέρα στο «Λα Μπομπονέρα»

Ο Θάνος Αλεξόπουλος μεταφέρει την εμπειρία του από τα γήπεδα του κόσμου

Το βιβλίο Ιστορίες από 47 γωνίες του Πλανήτη (εκδόσεις Κουλτούρα) γεννήθηκε μέσα από την επιθυμία του Θάνου Αλεξόπουλου να μεταφέρει τις εμπειρίες του από τα ταξίδια που έχει πραγματοποιήσει μέχρι τώρα στον πλανήτη Γη.  Ιστορίες σε 47 χώρες από τις 65 που έχει επισκεφτεί μέχρι τώρα, με την Ωκεανία να είναι η μόνη Ήπειρος που απουσιάζει.
Το ποδόσφαιρο δεν θα μπορούσε να λείπει από αυτές τις περιπέτειες αφού σχεδόν πάντοτε πριν κλειστεί το αεροπορικό εισιτήριο, γινόταν ο απαραίτητος έλεγχος για την πορεία του πρωταθλήματος της χώρας και ποιο παιχνίδι θα μπορούσε να παρακολουθήσει στη διάρκεια της παραμονής του.  Αναμετρήσεις σε Αγγλία, Σκωτία, Ιταλία, Πορτογαλία, Μεξικό, Χιλή και Αργεντινή, με αυτές της Λατινικής Αμερικής να είναι ως συνέχεια του πρώτου του βιβλίου 70 μέρες στη Νότια Αμερική. Μία από αυτές, λοιπόν, διαδραματίστηκε στην πρώτη  επίσκεψη στη Λατινική Αμερική, το 2007, που περιελάμβανε την Αργεντινή, την Ουρουγουάη και την Χιλή, με βάση το Μπουένος Άιρες.
«Λα Μπομπονέρα, γήπεδο της Μπόκα Τζούνιορς, για πολλούς ο ναός του ποδοσφαίρου. Παιχνίδι κόντρα στη Χιμνάσια ντελ Πλάτα. Φτάνουμε έξω από το γήπεδο, χωρίς εισιτήρια. Γυρίζοντας από εδώ και από εκεί στα γκισέ αντιλαμβανόμαστε ότι δεν υπάρχει entrada ούτε για δείγμα, είναι sold out… Αρχίζουμε προσπάθειες με τους σεκιουριτάδες που είναι στις πόρτες, σαν και αυτές που έχουμε μάθει εδώ. Ρε παιδιά, έχουμε έρθει από την Ελλάδα, είναι το όνειρό μας να δούμε ένα τέτοιο ματς, ήμαστε Μπόκα από μικροί, και τα λοιπά και τα λοιπά!  
Αυτοί γελάνε, με την καλή έννοια, θέλουν να βοηθήσουν αλλά είναι αδύνατον, θα τους βάζουν “χέρι” οι ανώτεροι… Εκεί που καθόμαστε έξω από την puerta απογοητευμένοι, σκάει ένας τύπος, που προφανώς μας έχει ακούσει και μας βγάζει δύο εισιτήρια που του έχουν μείνει αλλά είναι στην πλευρά των φιλοξενουμένων. “Τα θέλετε;”, μας λέει. “Πλάκα κάνεις, ρε φίλε; Φέρτα εδώ γρήγορα”. 20 ευρώ το ένα, με την κανονική τιμή στα 6, τότε η Αργεντινή ήταν πολύ φτηνή, τώρα έχει ακριβύνει πολύ.
Μπαίνουμε λοιπόν στους φανατικούς της Χιμνάσια, ο ένας πάνω στον άλλον. Δέος, είμαστε στο Μπομπονέρα, το στάδιο επιβλητικό, καθόμαστε και τέρμα Θεού, στο πιο ψηλό διάζωμα, η ατμόσφαιρα τρελή. Ο αγώνας δεν πηγαίνει καλά για τη Λα Πλάτα (θα χάσουν τελικά 5-1, με ιστορικό ρεκόρ για τον σέντερ φορ της Μπόκα, τον Παλέρμο, να σκοράρει 4 γκολ), λήγει το ημίχρονο. Ο Γιάννης είναι ανήσυχος, προβληματισμένος, γυρίζει και μου λέει ότι αφού έχουμε έρθει έως εδώ κάτω, πρέπει να δούμε το ματς μέσα από τους φιλάθλους της Μπόκα, πάμε να την “κάνουμε”, να μπούμε στις θύρες τους. “Πάμε”, του απαντάω, με την κλασική παρορμητικότητά μου. Η κίνηση αυτή αποδεικνύεται μεγάλη μαλακία αρχικά… Πρώτον δεν μπορείς να προχωρήσεις ούτε βήμα από την πολυκοσμία και πατάς πάνω τους και δεύτερον γιατί φεύγετε στο ημίχρονο, δεν στηρίζετε την ομάδα, μήπως δεν είστε Χιμνάσια;
Μας κοιτάνε καλά καλά, καταφέρνουμε και φτάνουμε στην έξοδο, φεύγουν και ένα δυο μπουκάλια προς το μέρος μας, βγαίνουμε με τα χίλια ζόρια έξω, το γλιτώσαμε το ξύλο… Οι μπάτσοι έχουν τοποθετήσει πρόχειρα κάγκελα κατά μήκος του δρόμου για να χωρίζουν τις θύρες των οπαδών, που φτάνουν αρκετά μακριά, σχεδόν μέχρι κάτι πολυκατοικίες… Πρέπει να κάνουμε έναν μεγάλο κύκλο για να βρεθούμε στην απέναντι πλευρά και να προσπαθήσουμε να μπούμε…
Αφού φτάνουμε μετά από μπόλικο περπάτημα, βλέπουμε ότι έχουν βγει αρκετοί έξω, τρώνε βρώμικο, συζητάνε, τραγουδάνε. Δίνεται το σήμα και ξεκινάνε να μπουν όλοι μέσα. Τα εισιτήρια μας βέβαια γράφουν διαφορετική θύρα. Πάμε μαζί με το μπούγιο και τα κρατάμε με τρόπο έτσι ώστε να μην φαίνεται ο αριθμός της… Ο σεκιουριτάς σχεδόν ούτε κοιτάει, απλά να επιβεβαιώσει ότι υπάρχει κάτι για να μπεις (μέσα σε τέτοιο πανικό πού να ασχοληθεί), είμαστε στο πέταλο της Μπόκα! Έχει κάτι φάτσες…τατουάζ Μαραντόνα αρκετοί στο χέρι και πήγαινε έλα συχνά στην τουαλέτα για τους προφανείς λόγους… Καθόμαστε κάτω κάτω, γυμνοί από τη μέση και πάνω, δεν μιλάμε καθόλου, θέλετε επειδή φοβόμαστε, θέλετε γιατί χαζεύουμε την ατμόσφαιρα, πάντως δεν βγάλαμε κιχ σε ένα ολόκληρο ημίχρονο… Πραγματοποιήσαμε νομίζω το όνειρο του κάθε οπαδού, παιχνίδι στο Μπομπονέρα και από το πέταλό τους κιόλας. Και δεν “φάγαμε” και φάπες… Α! Ήταν και ο Μαραντόνα μέσα! Στα επίσημα, εκεί που καθόταν πάντα, με γυαλί ηλίου να τραγουδάει εκστασιασμένος. Μου το είπε ένας φίλος που είδε το ματς όταν γύρισα».