Στην Κολομβία “μπερδεύτηκαν” τα καρτέλ της κοκαΐνης με ποδόσφαιρο και ροκ μουσική
Ο Τσούτσο Μερτσάν ήταν ένας διεθνούς φήμης μπασίστας, από την Κολομβία, με σπουδές καλών τεχνών και μουσικής στην Καλιφόρνια και το Λονδίνο. Ξεκίνησε ως τζαζίστας πριν μεταπηδήσει στο ροκ στις αρχές των ‘80s. Το 1992 βρισκόταν στο Λονδίνο, όταν δέχθηκε μια πρόταση να διοργανωθεί μια συναυλία στην Κολομβία για την προστασία του περιβάλλοντος. Οι διοργανωτές αποφάσισαν η συναυλία να μη γίνει στην πρωτεύουσα Μποκοτά, αλλά στο Κάλι ώστε «να δείξουμε στον κόσμο ότι στην Κολομβία υπάρχουν και όμορφα πράγματα και όχι μόνο ναρκέμποροι».
Η συναυλία είχε προγραμματιστεί για τις 4 Δεκεμβρίου του 1992 στο Ολυμπιακό Στάδιο Πασκουάλ Γκερέρο το οποίο χρησιμοποιεί σαν έδρα και η Αμέρικα Κάλι, που εκείνη την εποχή ήταν πρωτοπόρος στο πρωτάθλημα Κολομβίας. Ο Μερτσάν είχε πείσει να εμφανιστούν μεταξύ άλλων ο Ντέιβιντ Γκίλμουρ των Pink Floyd, ο Ρότζερ Ντάρτλεϊ των Who, ο Φιλ Μανζαρίνα από τους Roxy Music και το σοουλ γκρουπ Kool & the Gang. Σημειώστε ότι μια μέρα μετά, στις 5/12 η Αμέρικα Κάλι έπαιζε εντός έδρας καθοριστικό ντέρμπι με τη Νασιονάλ, με τη συναυλία να μην κάθεται πολύ καλά στους ιδιοκτήτες της. Ποιοι ήταν αυτοί; Τα αδέρφια Ροδρίγκες Ορεχουέλα, αρχηγοί του καρτέλ του Κάλι. Το 1992 στη Κολομβία ο Εσκομπάρ είναι ο “βασιλιάς” της κοκαΐνης και οι Πάτσο Ερέρα και Ροδρίγκες Ορεχουέλα έχουν ανοιχτό πόλεμο μαζί του. Όπως έλεγε ο Μερτσάν οι δρόμοι του Κάλι «μύριζαν αίμα, μολύβι και φόβο». Η πόλη ήταν στο έλεος του καρτέλ και ένα τέτοιο γεγονός όπως μια συναυλία για θέματα οικολογίας ακουγόταν κάπως παράδοξο. Από την πρώτη στιγμή που οι καλεσμένοι προσγειώθηκαν στο Κάλι, τα πράγματα ήταν ζόρικα. Οι διοργανωτές άφαντοι, μαζί και τα χρήματα που είχαν υποσχεθεί για τα μεταφορικά και το ξενοδοχείο. Τα 25 άτομα που είχε φέρει ο Μερτσάν από την Αγγλία, όλοι τους μουσικοί, πήγαν στο ξενοδοχείο και βρήκαν στην είσοδο να τους περιμένουν 4 εκτελεστές του καρτέλ. Ο Μερτσάν κατάλαβε τι παιζόταν αλλά έκανε στους φίλους του τον Ρομπέρτο Μπενίνι στο «Η ζωή είναι ωραία», λέγοντάς τους ότι είναι θαυμαστές που ήρθαν να τους δουν από κοντά. Φυσικά ο ίδιος έπαθε σοκ όταν πήγε στο δωμάτιο και είδε αιμόφυρτο έναν από τους διοργανωτές. Αργότερα έμαθε ότι ένας άλλος διέφυγε μετά από τις απειλές του καρτέλ.
Παρ’ όλα αυτά ο Μερτσάν αποφάσισε να προχωρήσει με κάθε κόστος ώστε να γίνει κανονικά η εκδήλωση. Παράλληλα, τα τσιράκια του καρτέλ φροντίζουν να μην υπάρχουν αναφορές στα τοπικά Μέσα για τη συναυλία, και πηγαίνουν με πιστόλια και μανσέτες στο γήπεδο παρενοχλώντας τους μουσικούς που κάνουν πρόβες, ενώ την ίδια ώρα ο Μερτσάν είναι γενικά άφαντος διότι προσπαθεί να κάνει τον διαπραγματευτή με τους μπράβους του καρτέλ ώστε να φύγουν όλοι ζωντανοί από εκεί.
Η μέρα της συναυλίας φτάνει. Στο γήπεδο -χωρητικότητας 30.000 θεατών- βρίσκονται λιγότεροι από 5.000 άνθρωποι. Οι προσπάθειες δυσφήμισης του καρτέλ έπιασαν τόπο, καθώς οι περισσότεροι κάτοικοι του Κάλι πίστεψαν ότι η συναυλία ήταν φάρσα. Ο ήχος είναι απαράδεκτος και οι πρώτοι που βγαίνουν στη σκηνή, οι Αργεντίνοι Ράτα Μπλάνκα, δέχονται μπουκάλια από το κοινό. Το ίδιο θα συμβεί και με τον Φιλ Μανζανέρα (του οποίου η μητέρα ήταν Κολομβιανή). Η μεγάλη στιγμή έρχεται λίγο μετά όταν βγαίνει ο Ντέιβιντ Γκίλμουρ. Ο Μερτσάν εμφανίζεται, τον αγκαλιάζει και του λέει «Δε θα προσπαθούσα να σε εξαπατήσω ποτέ εγώ». Παίζουν κανονικά, λίγο μετά βγαίνει και ο Ντάρλεΰ των Who λέγοντας «καλησπέρα στο χάος του Κάλι» και τα δυο μεγάλα ονόματα της βραδιάς παίζουν και μαζί.
Όταν η συναυλία ολοκληρώνεται οι μουσικοί χαρούμενοι που επιβίωσαν πάνε στο ξενοδοχείο. Στη ρεσεψιόν τα 25 άτομα της αποστολής βρίσκουν την αστυνομία να τους έχει κλείσει με κορδέλα την έξοδο και να τους λέει ότι αν δεν αποπληρωθούν πλήρως τα χρωστούμενα στο ξενοδοχείο δε φεύγουν. Ο Μερτσάν έβαλε ξανά το χέρι στην τσέπη και πλήρωσε αρχικά την αστυνομία, ώστε να τους αφήσει να φύγουν και μετά το ξενοδοχείο. Ο ίδιος δήλωσε ότι το Εκομούνδο 1992 τού κόστισε προσωπικά περίπου 40 εκατομμύρια δολάρια. Αφού κατάφεραν να φύγουν σώοι και αβλαβείς, ο Γκίλμουρ επέστρεψε στο Λονδίνο και έβαλε όρο στο μάνατζέρ του να μην κανονίσει άλλη συναυλία στην Κολομβία, διότι δεν ήταν διατεθειμένος να ξαναπάει.
Την επομένη της συναυλίας, στο ίδιο γήπεδο η Αμέρικα Κάλι νίκησε 2-0 τη Νασιονάλ και στη συνέχεια επικράτησε 2-1 την Ντεπορτίβο Κάλι στον τελικό και κατέκτησε τον τίτλο της σεζόν 1992.
Πηγή: El Sombrero
