«Με τα δημοψηφίσματα για τα εργασιακά και την ιθαγένεια σαν συνδικάτο δίνουμε μια δύσκολη μάχη επαναφέροντας το θέμα της εργασίας στην κεντρική πολιτική σκηνή, ενώνοντας την κοινωνία των πολιτών και τον προοδευτικό και δημοκρατικό κόσμο. Με το ίδιο ενωτικό πλαίσιο δίνουμε μια μάχη για τα δικαιώματα και τη δημοκρατία εναντίον του αυταρχισμού και του διατάγματος για την ασφάλεια, φθάνοντας να διεκδικήσουμε και το αυτονόητο δικαίωμα της ψήφου, το οποίο αμφισβητούν καλώντας τους πολίτες να απέχουν από τη δημοκρατία. Δίνουμε επίσης μια μεγάλη μάχη για την ειρήνη», τόνισε στην «Εποχή» ο γενικός γραμματέας του μεγαλύτερου ιταλικού συνδικάτου Εργατών μετάλλου FIOM CGIL Μικέλε ντε Πάλμα, που αποτέλεσε από τους πρωταγωνιστές στην αλληλεγγύη του στον ελληνικό λαό στα χρόνια των μνημονίων. Με τα δημοψηφίσματα αυτά, η CGIL ζητά στην πράξη την κατάργηση των νόμων του Ματέο Ρέντσι για τις άδικες και αδικαιολόγητες απολύσεις και την επιστροφή των εργαζόμενων στις θέσεις εργασίας τους, την πλήρη αποζημίωση του εργαζόμενου που απολύεται με βάση τις αποφάσεις των δικαστηρίων, την κατάργηση του πρεκαριάτου με την αιτιολόγηση της κάθε σύμβασης περιορισμένου χρόνου, την παγίωση των συμβάσεων αορίστου χρόνου, την ευθύνη των εργολάβων και τους υποεργολάβους και τη μείωση της απόκτησης ιθαγένειας στα 5 από το 10 χρόνια.
Με τα δημοψηφίσματα που προτείνει η CGIL, και συνεπώς η FIOM CGIL, επαναφέρατε το κεντρικό θέμα της εργασίας στο επίκεντρο της πολιτικής.
Το γεγονός ότι η εργασία πρέπει να παραμένει πάντα στο επίκεντρο της πολιτικής και της κοινωνίας είχε χαθεί, είχε ξεχαστεί. Ένα συνδικάτο σαν το δικό μας έχει δύο εργαλεία για να αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων που εργάζονται. Το πρώτο εργαλείο είναι η συλλογική διαπραγμάτευση, η ανανέωση των εθνικών συμβάσεων εργασίας, η υπεράσπιση των θέσεων εργασίας και η διευκόλυνση της αύξησης των βιομηχανικών υπενδύσεων. Το δεύτερο είναι η παρέμβαση στη νομοθεσία που μετέτρεψε τη σταθερή σε επισφαλή εργασία, που ακόμη χειρότερα κατέστησε για πολλούς εργαζόμενους επικίνδυνο να εργάζονται σε απαξιωτικές εργασιακές συνθήκες. Από τη μία, αγωνιζόμαστε και διαπραγματεύομαστε μέσα και έξω από τους εργασιακούς χώρους καλύτερες συνθήκες για τους εργαζόμενους και, από την άλλη, προσπαθούμε να νομοθετήσουμε, ακόμη και με τη δημοκρατική αμεσότητα των δημοψηφισμάτων, συγκεντρώνοντας τις απαραίτητες 500.000 υπογραφές στους χώρους εργασίας και κινητοποιώντας την κοινωνία στις πλατείες και τους δρόμους. Ζητάμε από τους πολίτες να ψηφίσουν για να αλλάξουμε την εργασιακή νομοθεσία.
Τα δημοψηφίσματα που προτείνετε φαίνεται ότι αφύπνισαν και την πολιτική, τα δημοκρατικά και προοδευτικά κόμματα.
Αυτό είναι απόλυτα αληθές. Για πολλά χρόνια ο πολιτικός δημοκρατικός και προοδευτικός χώρος είχε σταματήσει να θεωρεί την εργασία κεντρικό πυρήνα των πολιτικών του. Ακόμη και οι πολιτικές της Κεντροαριστεράς έπληξαν και μείωσαν τα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας. Αυτό ήταν προφανές με την κεντροαριστερή κυβέρνηση του Ματέο Ρέντσι.
Τότε είχε επιτεθεί μετωπικά στα συνδικάτα και κυρίως στην CGIL, όταν ήταν γραμματέας η Σουζάνα Καμούσο.
Η CGIL είχε δεχθεί μια πρωτοφανή επίθεση. Επιτέθηκε στα συνδικάτα και κυρίως στη CGIL γιατί δεν θεωρούσε ότι εκπροσωπούσαν τους εργαζόμενους. Η CGIL και η FIOM είχαμε δεχθεί μια μεγάλη επίθεση, παρόλο που είμαστε τα μεγαλύτερα συνδικάτα στην Ιταλία, τόσο ανάμεσα στους εργαζόμενους όσο και ανάμεσα στους Εργάτες Μετάλλου, στη βαριά βιομηχανία. Σήμερα είμαστε ακόμη πιο δυνατοί και αγωνιζόμαστε για να καταργήσουμε τη νομοθεσία Jobs Acts που ψήφισε ο Ρέντσι, ενώ ο ίδιος δεν βρίσκεται εκεί που βρισκόταν και είναι ηγέτης ενός κόμματος με μηδαμινά ποσοστά. Το ουσιαστικό είναι ότι οι δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις πείστηκαν ότι τα δικαιώματα των εργαζομένων πρέπει να έχουν μια κεντρική θέση στην καθημερινή πολιτική για την αξιοπρέπεια των εργαζομένων. Ο δημοκρατικός και προοδευτικός χώρος, από το Δημοκρατικό Κόμμα, το Κίνημα Πέντε Αστέρων, τη Συμμαχία Πρασίνων Αριστεράς έως και τα κόμματα εκτός βουλής, όπως η Κομμουνιστική Επανίδρυση, καλούν τους πολίτες να πάνε να ψηφίσουν τις προτάσεις της CGIL στις κάλπες.
Οι θεματοφύλακες των θεσμών, με επικεφαλής την πρωθυπουργό της χώρας και τον πρόεδρο της Γερουσίας, καλούν τους πολίτες να μην πάνε να ψηφίσουν.
Αυτό συμβαίνει γιατί έχουν ακόμη μια κουλτούρα που προέρχεται από την εποχή πριν από το σύνταγμα, μια προσυνταγματική κουλτούρα…
Συγγνώμη, γυρίζοντας πίσω πριν από το δημοκρατικό σύνταγμα σας ήταν ο φασισμός…
Ακριβώς, έχουν αυτή την κουλτούρα, την οποία οι δημοκρατικές δυνάμεις που ψήφισαν το σύνταγμα μας την είχαν περιθωριοποιήσει. Σήμερα αυτοί κυβερνούν τη χώρα μας και έχουν μια αντισυνταγματική συμπεριφορά, γιατί για αυτές τις δυνάμεις η ψήφος του κάθε πολίτη αντιπροσωπεύει έναν κίνδυνο. Η ελευθερία της έκφρασης της ψήφου και η συμμετοχή στις δημοκρατικές διαδικασίες αποτελεί για αυτούς έναν κίνδυνο, γιατί έχουν την κουλτούρα του ενός και μόνο αρχηγού στην ηγεσία, που σήμερα είναι γυναίκα. Ο πρόεδρος της Γερουσίας Ινιάτσιο Λα Ρουσα δήλωσε ότι στο σπίτι του έχει μια προτομή του Μουσολίνι. Ευτυχώς στις 8 Ιουνίου οι πολίτες θα βγουν από το σπίτι τους για να πάνε να ψηφίσουν και όχι να ξεσκονίζουν την προτομή αυτού που μας επέβαλε μια εικοσάχρονη δικτατορία και έναν καταστροφικό πόλεμο, όπως θα κάνει ο πρόεδρος της Γερουσίας, που καλύπτει μαζί με τον πρόεδρο της βουλής και τον πρόεδρο της δημοκρατίας της υψηλότερες βαθμίδες των δημοκρατικών θεσμών μας. Η πρόεδρος της κυβέρνησης δήλωσε ότι θα πάει στο εκλογικό τμήμα, αλλά δεν θα ψηφίσει. Η πρόεδρος της κυβέρνησης, δηλαδή, θα προσποιηθεί ότι θα πάει να ψηφίσει, αλλά δεν θα ψηφίσει, δεν θα συμμετέχει στην πλέον δημοκρατική διαδικασία για τους πολίτες, αλλά θα συμμετέχει σε μια γραφειοκρατική πράξη για να αδειάσει το περιεχόμενο της δημοκρατίας, να μην βάλει το δημοκρατικό ψηφοδέλτιο της επιλογής του κάθε πολίτη. Γιατί δεν θέλει τα δημοψηφίσματα να ξεπεράσουν το όριο του 50% της συμμετοχής, γιατί ίσως γνωρίζει προκαταβολικά ποια θα είναι η ετυμηγορία των πολιτών. Αυτή η συμπεριφορά της προέδρου της κυβέρνησης αποδεικνύει ότι έχει μια αντισυνταγματική κουλτούρα.
Συμμετείχες και πήρες τον λόγο στη μεγάλη διαδήλωση στη Ρώμη κατά του διατάγματος ασφάλειας που πρότεινε η Μελόνι.
Υπάρχει ένα τεράστιο θέμα. Στην Ιταλία, στην Ευρώπη και στον κόσμο περιορίζουν τα δικαιώματα και τη δημοκρατία. Μην πηγαίνετε να ψηφίσετε, λένε στους ψηφοφόρους, μην απεργείτε, λένε στους εργαζόμενους, μη συμμετέχετε στις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις, λένε στους πολίτες. Όλα αυτά συγκλίνουν σε μια λέξη: ασφάλεια. Στην Ιταλία και αλλού έχουμε πράγματι ανάγκη την ασφάλεια. Την ασφάλεια να έχουμε μια αξιοπρεπή εργασία, να μην πεθαίνουμε στη θέση εργασίας μας, να έχουμε έναν αξιοπρεπή μισθό. Για να έχουμε αυτού του είδους την ασφάλεια σε πολλές περιπτώσεις είμαστε αναγκασμένοι να κατεβούμε σε απεργίες. Να διαδηλώσουμε. Αυτή είναι η δημοκρατία. Για αυτό κατεβήκαμε στους δρόμους και διαδηλώσαμε στη Ρώμη με πολλούς άλλους συλλόγους και οργανώσεις, με κινήματα, τα κινήματα για την αξιοπρεπή κατοικία, τη Διεθνή Αμνηστία. Είμαστε κατά της προσπάθεια της κυβέρνησης να ποινικοποιήσει κάθε δημοκρατική έκφραση.
Γιατί η FIOM, όπως και η CGIL, είσαστε εναντίον των σχεδίων επανεξοπλισμού της Ευρώπης;
Η ιστορία της FIOM και η ιστορία της CGIL είναι φτιαγμένες στη βάση μιας κουλτούρας της εργασίας που δημιουργεί. Ο πόλεμος βασίζεται στην κουλτούρα της καταστροφής. Η εργασία δημιουργεί, ο πόλεμος καταστρέφει. Το συνδικάτο βρίσκεται πάντα με την εργασία και τη δημιουργία, δεν μπορεί να ταυτιστεί με την καταστροφή. Το συνδικάτο θέλει η εργασία να δημιουργήσει μια καλύτερη κοινωνία για να ζουν οι άνθρωποι. Οι εργάτες μετάλλου, οι εργαζόμενοι στη βιομηχανία, διαδηλώσαμε στις 5 Φεβρουαρίου στις Βρυξέλλες για να ζητήσουμε επενδύσεις στην πολιτική βιομηχανία. Αντίθετα, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν αποφάσισε να επενδύσει στην πολεμική βιομηχανία, στους επανεξοπλισμούς και στην αγορά όπλων με το ReARM Europe.
Ποιες είναι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι στη βαριά βιομηχανία;
Βρίσκομαι στη Βουδαπέστη στο 4ο συνέδριο των εργαζομένων του ευρωπαϊκού τομέα μετάλλου, της ενέργειας, της χημικής βιομηχανίας, της εξόρυξης και άλλων βιομηχανικών και συναφών κλάδων. H μεγάλη πρόκληση των συνδικάτων μας είναι να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να υπάρξει ένα βιομηχανικό μέλλον, γιατί προσπαθούν να μειώσουν την αντιπαράθεση σε εθνικό επίπεδο, να το περιορίσουν στα σύνορα του καθενός μας. Η ενότητα των εργαζομένων σε διεθνές επίπεδο θα αποτελέσει το συνδικάτο του μέλλοντος και πρέπει να προετοιμαζόμαστε να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις.
