Φωτογραφία: Μart Production
Η ζωή προχωρά με την ταχύτητα αμαξοστοιχίας. Είναι τα γεγονότα όπως κωδικοποιούνται μέσα στη ρουτίνα και μέσα από την επιτελεστική τους επανάληψη. Οι συνήθειες, οι περιοδικές υποχρεώσεις, τα ραντεβού από εδώ και από εκεί, το τρέξιμο, η απόσταση ανάμεσα σε δύο σημεία. Ξανά και ξανά. Είναι τα έκτακτα γεγονότα που θα καλύψουν τον χρόνο που απομένει. Μια έκτακτη ανάγκη, μια αναπάντεχη στροφή, ένα ατύχημα. Η ζωή εδώ έχει συνέχεια και έχει ροή. Είναι ροή. Για αυτό και οι δρόμοι της πόλης μας χτίστηκαν πάνω από τα ποτάμια. Γιατί οι ζωές μας έπρεπε να είναι πλωτές.
Μέσα στο τρέξιμο δεν υπάρχει χρόνος. Μόνο σημεία που τον καθορίζουν. Πινέζες στην επιφάνεια της διάρκειας που σηματοδοτούν ένα τέλος ή μια αρχή. Πέρα από αυτά ο χρόνος είναι ενιαίος. Ένα συμπαγές σώμα που μας καθορίζει και ταυτιζόμαστε μαζί του. Και οι ζωές μας γεμίζουν. Με ανθρώπους, πρόσωπα, γεγονότα. Μαθαίνουμε σε αυτό. Τόσο που όσο περισσότερο τρέχουμε, τόσο πιο ζωντανοί αισθανόμαστε. Οι ζωές μας δεν έχουν απλώς θεατές. Μετριούνται με βάση αυτούς. Τόσο που όταν κάποιος μοναχικός πεθαίνει, πεθαίνει λιγότερο. Είναι πολλοί λίγοι αυτοί που επιβεβαιώνουν τον θάνατό του, πολλοί λίγοι αυτοί που στη συνέχεια τον κουβαλούν μαζί τους. Όλοι οι υπόλοιποι θα πεθάνουμε υπερθετικά. Κάτω από γνώριμα μάτια, μέσα σε αναμνήσεις που δεν γνωρίζουν φθορά. Έτσι, ακόμη και αν εμείς έχουμε φύγει ο χρόνος μας μένει. Συνεχίζει και χωρίς εμάς μέσα σε άλλους. Ένας χρόνος ενιαίος, τώρα πια επιμερισμένος σε δοχεία κοινής επιβεβαίωσης.
Μα δεν θέλω να μιλήσω εδώ για όλα αυτά. Εδώ θέλω να μιλήσω για τον άλλο χρόνο, τον μικρό χρόνο, τη ρωγμή ανάμεσα στα γεγονότα. Για τα λίγα δευτερόλεπτα, για τις μικρές παύσεις, για τις στιγμές αυτές που σταματάς και αφιερώνεις τον εαυτό στον εαυτό σου. Για ένα βραδινό τσιγάρο πριν απ’ τον ύπνο, για μια σύντομη στάση στο περπάτημα, για μια στιγμή που ενώ μιλάς ενστικτωδώς σταματάς και αντιλαμβάνεσαι πως μιλάς, για λίγο αντιλαμβάνεσαι πως ζεις, πως είσαι εσύ εκεί και άλλοι γύρω σου που σε ακούν με περισσότερο ή λιγότερο ενδιαφέρον. Οι μικρές παύσεις. Αυτές που χαρίζουν στη ζωή την αυτοσυνείδησή της. Τα κενά. Όχι χάσματα ανάμεσα στα γεγονότα. Αλλά γέφυρες που ενώνουν, σημεία που αποδεικνύουν, στοιχεία που επιβεβαιώνουν. Μια ανάσα. Και αργότερα άλλη μία. Είναι οι στιγμές αυτές που ο χρόνος γίνεται κατανοητός ως έχει. Είναι οι στιγμές που ο χρόνος υπάρχει με τους όρους με τους οποίους πρέπει να υπάρχει. Σε βρίσκει κατακέφαλα. Τότε συνειδητοποιείς τον υπόλοιπο χρόνο σου, τις άλλες στιγμές της μέρας, το συνεχές της ζωής σου, το πως την καταναλώνεις και πως την επιμερίζεις.
Ίσως γι’ αυτό τόσοι πολλοί να αποφεύγουνε τις παύσεις. (παύση) Δεν είναι πως δεν έχουν χρόνο για αυτές (παύση) είναι που δεν θέλουν αυτές να τους υπενθυμίζουν τον χρόνο (παύση). Έναν χρόνο που επιτρέπεται (παύση) να σταματά μόνο με τον ύπνο. Αλλά είναι φορές (παύση) που δεν το επιλέγεις (παύση). Ασυναίσθητες (παύση), ακαριαίες (παύση), τυχαίες φορές (παύση), τυχαίες στιγμές (παύση). Και τότε (παύση) μπροστά στην παύση (παύση), σιωπάς (παύση). Αυτό είναι άλλωστε:
Η ζωή, μια σιωπή ανάμεσα σε δύο παύσεις.
