Φωτογραφία: PoolPhoto / Ευρωπαϊκή Ένωση / Eurokinissi
Παρατηρούμε πλέον ευδιάκριτα τη βαθιά κουλτουραλική δύναμη του τραμπισμού που αναδεικνύεται και στη Μ. Ανατολή με τις υποσχέσεις του προέδρου των ΗΠΑ για ειρήνη να εξαϋλώνονται, και ο πόλεμος ως συνέχεια της πολιτικής της δύναμης να στερεοποιείται. Όλες οι αντιφάσεις του δυτικού κόσμου, από την οικονομική βάση, μέχρι την ολική (ανα)προσαρμογή κάθε στοιβάδας του βίου, έτσι όπως εκδηλώνεται και μέσα από τις κουλτουραλικές συγκρούσεις, βρήκαν καταφυγή στην ισχύ. Σε αυτό ακριβώς που συνθλίβει τις ζωές των πολιτών. Είναι κι ετούτος ένας τρόπος να μην ομολογηθεί το γεγονός ότι δεν υφίσταται πια το μεταπολεμικό κοινωνικό συμβόλαιο, με το δυτικό υποκείμενο να ιδώνεται ως αναλώσιμο, αδιάφορο, πειθήνιο και σκλαβωμένο.
Αυτή η δύναμη, ασφαλώς κι η έλξη της, δείχνουν το πώς επιτελούνται οι ανταγωνιστικές κινήσεις, και σαφώς ότι δεν υφίσταται ανταγωνιστικό όραμα στο φασιστικό φαντασιακό. Και για τις προσπάθειες αναδιάταξης των δυνάμεων στη Μ. Ανατολή, λοιπόν, το δυτικό βλέμμα θα έπρεπε να είναι στραμμένο στις ΗΠΑ (σ.σ. όπως δεν είναι τόσο καιρό με τη δέουσα ένταση για το γεγονός της μετατροπής των ΗΠΑ σε κάτι αγνώριστο και πρωτοφασιστικό, όπως ομολογούν ιστορικοί ειδικοί στα αυταρχικά καθεστώτα που εγκαταλείπουν τη χώρα). Καταλαβαίνει, βέβαια, κανείς, το πόσο απωθητικό έχει γίνει το Ισραήλ (σ.σ. οριακά pariah state), όμως το Ισραήλ και οι ΗΠΑ έχουν χτίσει μια μοναδική σχέση στη σύνολη ιστορία. Οι ΗΠΑ είναι η πραγματική παγκόσμια υπερδύναμη, όχι το Ισραήλ. Κι όμως, ο κόσμος αρνείται να κοιτάξει εκεί. Ακόμα και σε μια χώρα έντονων αντι-ιμπεριαλιστικών προδιαθέσεων, όπως η δική μας, που έχει περάσει χούντα.
Όψεις του τραμπισμού μέσω αληθινοτήτων εδώ κι εκεί: «να, να, μα σε αυτό πρέπει να το πούμε, λέει τα αληθή ο Τραμπ», που εκφράζουν υπαρκτά ρήγματα σε ομαδώσεις και επιδιώξεις και ήττες και ματαιώσεις, έχουν βρει ενδιαίτημα σε πάρα πολλούς χώρους. Και της Αριστεράς, και των εχθρικών φεμινισμών. Τα αποτελέσματα είναι αναφλεγμένα, τρομάζουν. Τα πολεμικά μέτωπα από μόνα τους δεν κοπάζουν: «Η Γάζα θα γίνει ριβιέρα»· αυτό εκστομίστηκε –πρώτη– φορά, ρητά, για να το ακούσει όλος ο πλανήτης, από τον Τραμπ. Tα πολεμικά μέτωπα μάς αλλάζουν. Μας αλλοιώνουν.
Χάνεται η αίσθηση της sanctitas της ζωής, η ειρήνη ακούγεται ανέκδοτο, πόσο μάλλον το να μιλάς για την αυτονομία της. Και ο ίδιος ο πόλεμος ορίζει τον ίδιο τον λόγο για αυτόν. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να μιλήσεις μέσα από συνθήκη πολέμων. Παραδείγματος χάριν, όταν έχουν πεθάνει 70.000+ άνθρωποι στη Γάζα, πώς μπορείς να μιλήσεις για το κλιματικό αποτύπωμα της γενοκτονίας; Μοιάζει, ενδεχομένως και απάνθρωπο. Αλλά είναι κι αυτό γεγονός. Και τα μέτωπα έρχονται για να μείνουν, κόντρα στις προβλέψεις κορυφαίων ειδικών γεωπολιτικής της διεθνούς σφαίρας. Ο Πούτιν θα σταματούσε, δήλωναν. Δεν σταματά, όμως. Το Ισραήλ, λένε και πάλι, τώρα, θα σταματήσει· αλλά το ίδιο, δηλώνει το αντίθετο για τη νέα του επίθεση στο Ιράν. Τα οπλικά, επιχειρησιακά κ.α. logistics λυγίζουν μπροστά στον perpetual war.
Τι φαντάζεται κανείς ότι θα μείνει όρθιο; Η Δύση; Είναι ψευδαίσθηση. Η επιθυμία θα πρέπει να είναι επιθυμία για ζωή για να μην οδηγεί πουθενά αλλού παρά σε συντεταγμένη κριτική ενάντια στην παγκόσμια υπερδύναμη και τις υποσχέσεις που έδωσε ο τραμπισμός στα λαϊκά υποκείμενα, που ένιωσαν τελικά συνολικά και ετερόκλιτα πληθυντικά, θιγόμενα από τις πολιτικές των Δημοκρατικών. Ο τραμπισμός εξυπηρετεί τη συνέχεια καταστροφικών υπολογισμών για το πώς θα είναι ο πλανήτης στο μέλλον. Οι ΗΠΑ, εδώ και καιρό, δεν διανοούνται να εξερευνήσουν νέους τρόπους μιας άλλης (soft) ηγεμονίας στο πολυπολικό περιβάλλον. Μένουν προσκολλημένες σε ένα όραμα που δεν έχει να δώσει κάτι άλλο. Αυτό το όραμα, όμως, δεν είναι μόνον δικό τους. Και γι’ αυτό δεν υπάρχει δέον αντίπαλο δέος.
Το δίκαιο της ισχύος είναι το κενό σημαίνον της απουσίας δέοντος αντίπαλου δέους. Ο Σπινόζα είχε διατυπώσει τον οικουμενικό κανόνα που οδηγεί αναπόφευκτα στο τηγάνισμα του πλανήτη μέσα στον υπάρχοντα καπιταλισμό: Δεν υπάρχει τίποτα στη Φύση που δεν ξεπερνιέται σε ισχύ και δύναμη από κάτι άλλο.
