Ο συγγραφέας Μάθιου Γκαμπάρντ γράφει για τις ποδοσφαιρικές ακαδημίες
Ο συγγραφέας Μάθιου Γκαμπάρντ ήταν ποδοσφαιριστής στα νιάτα του. Αρκετά ταλαντούχος έπαιξε με τον Χατέμ Μπεν Αρφά στις Βερσαλλίες πριν ενταχθεί στην ακαδημία νέων της Μονπελιέ. Η εμπειρία γρήγορα τον αποθάρρυνε και τον απέκλεισε από το ποδόσφαιρο. Ο Γκαμπάρντ έγραψε το βιβλίο «Footboys», όπου ασκεί έντονη κριτική στα προπονητικά κέντρα, ιδίως στα οικοτροφεία. Αμφισβητεί αυτό το επιλεκτικό σύστημα όπου τα πάντα γίνονται για να κρύψουν τα τρωτά του σημεία. Καμία επαγγελματική φιλοδοξία δεν δικαιολογεί τη θυσία της ανάπτυξης και της ψυχικής υγείας των νεαρών ποδοσφαιριστών.
«Για περίπου είκοσι χρόνια, από τότε που ήμουν 20 ετών, ήθελα να γράψω για το ποδόσφαιρο. Ήταν πολύ σημαντικό για μένα, αλλά δεν μπορούσα να βρω τη σωστή προσέγγιση. Στην αρχή της συγγραφής αυτού του βιβλίου σκέφτηκα να πω τη δική μου ιστορία. Στη συνέχεια έγινε συλλογική. Καθώς εξέταζα τις αναμνήσεις μου, συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν δυνατόν να είμαι μόνο εγώ. Αυτό που είχαν βιώσει ορισμένοι από τους συναδέλφους μου ήταν, κατά κάποιο τρόπο, πολύ πιο βάναυσο από άποψη βίας. Συνειδητοποίησα ότι η πολλαπλότητα των φωνών και η αντιπαράθεση των αναμνήσεων ήταν απαραίτητες για να προσφέρουν μια συλλογική κριτική σε αυτά τα μέρη», θα υπογραμμίσει με νόημα ο Γκαμπάρντ.
Για τον ρόλο των ποδοσφαιρικών ακαδημιών, που αποτελεί ένα «τυφλό» σημείο στην κριτική της ποδοσφαιρικής βιομηχανίας ανέφερε: «Συχνά, η κριτική περιορίζεται στην καταγγελία καταχρήσεων, όπως η παρενόχληση, αλλά γλιτώνει το σύστημα που τις παράγει. Αυτό είναι που λείπει από τις πρόσφατες έρευνες ορισμένων mainstream μέσων ενημέρωσης. Είναι σοβαρές, διεξοδικές και έχουν το πλεονέκτημα να αντιμετωπίζουν αυτά τα ζητήματα, αλλά η έρευνα πρέπει να προχωρήσει περαιτέρω και να εμβαθύνει στις πρακτικές των ακαδημιών και των προπονητών τους. Αυτό που κάνουν τα παιδιά είναι απλώς συνέπεια του ελαττωματικού συστήματος στο οποίο έχουν τοποθετηθεί. Η ανάλυση πρέπει να είναι ακόμη ευρύτερη και να τοποθετηθεί στο πλαίσιο της καπιταλιστικής και πατριαρχικής βίας. Στα παιδικά μας χρόνια, αλλά και μέσω των οικογενειακών μας ιστοριών, ολόκληρες γενιές έχουν υποστεί εκφοβισμό και ταπείνωση από το σχολικό σύστημα και αργότερα από την εκμετάλλευση στον χώρο εργασίας. Αλλά και από τους πολέμους στους οποίους στάλθηκαν οι παππούδες και οι προπαππούδες μας. Επέστρεψαν με σοβαρή διαταραχή μετατραυματικού στρες, η οποία συμβάλλει στη διαιώνιση της βίαιης αρρενωπότητας. Είμαστε οι κληρονόμοι αυτών των ιστοριών, αυτής της βίας και αυτής της επισφάλειας. Τα κέντρα προπόνησης είναι επίσης μια συνέχεια όλων αυτών».
Ο συγγραφέας του Footboys κάνει λόγο για εκφοβισμούς και παρενοχλήσεις που σχεδόν ποτέ δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας. «Αυτό που προσπαθώ να υποστηρίξω είναι ότι είμαστε ανήλικοι που εργάζονται, συγκαλυμμένα. Στο Μονπελιέ, πληρωνόμουν από τον πρώτο χρόνο. Είχα τριετές συμβόλαιο με διετή “ρήτρα εγγύησης”. Και δεν έχουμε κανέναν να μας υπερασπιστεί. Το UNFP είναι το μόνο σωματείο. Είναι απαράδεκτο! Τους είδαμε στην αρχή της σεζόν. Μας έβαλαν να υπογράψουμε ένα έγγραφο για να πάρουμε τις κάρτες μας. Μετά από αυτό, μου έστειλαν απλώς ένα μήνυμα κειμένου για δέκα χρόνια για να μου ευχηθούν Καλά Χριστούγεννα. Δεν μας βοήθησαν ποτέ. Ενθαρρύνω τα παιδιά να οργανωθούν συλλογικά για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους και το σώμα τους ενάντια στις πολλαπλές αδικίες που υφίστανται, να ανακαλύψουν ξανά την αλληλεγγύη απέναντι σε ένα αδιαφανές εκπαιδευτικό σύστημα που τα απομονώνει, τα χειραγωγεί, τα κακομεταχειρίζεται και τα εκμεταλλεύεται».
Η άποψη του είναι ότι πρέπει να καταργηθούν τα κέντρα προπόνησης και να αντικατασταθούν από χώρους κοινοτικής εκπαίδευσης όπου το ποδόσφαιρο προσεγγίζεται ως μέσο κοινωνικοποίησης και ενδυνάμωσης. «Είναι μια ιδεαλιστική άποψη, δύσκολο να επιτευχθεί αυτή τη στιγμή. Αλλά είναι σημαντικό να μην ξεχνάμε ποτέ τι πρέπει να είναι το θεμέλιο, κάτι λογικό και δίκαιο. Θα ήθελα να δω το ποδόσφαιρο να ξεπερνά τις ανταγωνιστικές σχέσεις, να αλλάζει τις αντιλήψεις. Με επηρέασε βαθιά η εμπειρία μου με τη Foot du Peuple στο Μονπελιέ. Βρέθηκα εκεί, δέκα ή δεκαπέντε χρόνια αφότου σταμάτησα το ποδόσφαιρο, να βιώνω απίστευτες στιγμές χαράς. Το γεγονός ότι δεν κρατούσαμε το σκορ και ότι αλλάζαμε ομάδες για να τις εξισορροπήσουμε. Ότι αυτό που έχει σημασία δεν είναι η νίκη ή η ήττα, αλλά η ένταση και η απόλαυση που καλλιεργούμε με τους συμπαίκτες και τους αντιπάλους μας. Είμαι κατά της ιδέας της εκπαίδευσης των παιδιών, ειδικά για να τα θέσουμε στην υπηρεσία της καπιταλιστικής ποδοσφαιρικής βιομηχανίας. Δεν νομίζω ότι βοηθάς ένα παιδί να ευημερήσει απομακρύνοντάς το από την οικογένειά του, τους φίλους του ή τη γειτονιά του. Εκτός, φυσικά, από εκείνους που βρίσκονται σε εξαιρετικά επισφαλείς ή βίαιες καταστάσεις. Στην πραγματικότητα, τα οικοτροφεία δεν υπήρχαν πάντα. Δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Τρίτης Δημοκρατίας, της ίδιας που συνέτριψε την Παρισινή Κομμούνα και αποίκισε αδιακρίτως. Έμαθα, χάρη στον Γιασίν Αμένα και τη διατριβή του, “Το Όνειρο να γίνω Ποδοσφαιριστής”, ότι πριν από τη νίκη της Γαλλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998, δεν υπήρχαν οικοτροφεία στο γερμανικό ποδόσφαιρο. Οι σύλλογοι άρχισαν να τα ανοίγουν, αλλά με πολύ λίγους νέους. Η αρχή παραμένει να δίνεται προτεραιότητα στη διατήρηση των νέων στο δικό τους περιβάλλον όσο το δυνατόν περισσότερο. Η Γαλλία θα πρέπει να εμπνευστεί από αυτό».
Πηγή: Diallectic Football
