ΝΕΕΣ ΕΠΕΙΓΟΥΣΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ
Η κύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών από την ελληνική Βουλή επισφραγίζει με θετική κατάληξη μια σημαντική πολιτική μάχη απέναντι σε μια αντίληψη, που κρατούσε δέσμιους επί δεκαετίες δύο γειτονικούς λαούς, καλλιεργώντας τούς αλληλοτροφοδοτούμενους εθνικισμούς. Όσοι δώσαμε αυτή τη μάχη, έχουμε κάθε λόγο να νιώθουμε ικανοποίηση. Ξεκίνησε με άνισους όρους και χρειάστηκε πολιτική τόλμη και αγωνιστική επιμονή σχεδόν τριών δεκαετιών, για να εξασφαλιστεί η πλειοψηφία στη Βουλή. Μένουν, όμως, πολλά ακόμα να γίνουν.
Η συμφωνία δεν έρχεται σε συνθήκες εργαστηρίου, αλλά στην ταραγμένη ακόμα περιοχή των δυτικών Βαλκανίων. Εδώ συγκρούονται μικρά και μεγάλα συμφέροντα, που δεν έχουν οποιοδήποτε δισταγμό να μπλέξουν στην εξυπηρέτησή τους κράτη και λαούς. Η εγρήγορση και η αντίκρουση τέτοιων σχεδίων με θετικές πρωτοβουλίες ανάπτυξης ισότιμων και φιλικών σχέσεων ανάμεσα στους λαούς και τα κράτη είναι επείγον και πάντοτε παρόν καθήκον. Αν πιστεύουμε ότι η συμφωνία είναι υπόδειγμα για την επίλυση τέτοιων διαφορών, έχουμε χρέος να διαδώσουμε την πολιτική και κινηματική τεχνογνωσία σε όποιους τη χρειάζονται.
Αλλά και μέσα στη δική μας επικράτεια νέα και επείγοντα καθήκοντα προκύπτουν. Η μικροκομματική στάση της ηγεσίας τής ΝΔ και λιγότερο της υπόλοιπης αντιπολίτευσης διευκόλυνε το εθνικιστικό μίσος, το φόβο και την καχυποψία για τον άλλο, τελικά το ρατσισμό και τους γνήσιους εκφραστές τους να επιχειρήσουν να νομιμοποιηθούν ξανά οι ίδιοι και οι απόψεις τους μέσα στην ελληνική κοινωνία. Με την πολιτικά ανόητη σκέψη ότι μπορούν να αντιμετωπίσουν το τέρας προσπαθώντας να του μοιάσουν, ανακαλύπτουν τώρα ότι η μόνη που ελπίζει βάσιμα να βγει κερδισμένη, είναι η Χρυσή Αυγή. Ο αγώνας για την αποτροπή αυτού του ενδεχόμενου δεν τελειώνει με την κύρωση της συμφωνίας. Μόλις αρχίζει και χρειάζεται να συμπεριλάβει κάθε δημοκράτη που αντιλαμβάνεται τον απειλητικό κίνδυνο.
