Η πρώτη ανάγνωση που κάνουν πολλοί για τις ιδιαίτερα αιχμηρές παρατηρήσεις του Κώστα Καραμανλή για την κυβερνητική πολιτική και τα πεπραγμένα του Κυριάκου Μητσοτάκη γίνεται μάλλον εύκολα.
Ο Μακεδόνας, πρώην πρωθυπουργός, θεωρεί, προφανέστατα, ότι ο νυν πρωθυπουργός και πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας τα έχει κάνει μαντάρα και έχει πάρει έναν δρόμο χωρίς γυρισμό, τον δρόμο που μπορεί να τον οδηγήσει σύντομα ή λιγότερο σύντομα εκτός του Μεγάρου Μαξίμου.
Ανεξάρτητα από τα κίνητρα που έχει ο Καραμανλής για τη διατύπωση δημόσια αυτών των καταδικαστικών, για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, διαπιστώσεων, δύσκολα θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι δεν έχει δίκιο. Και θεσμική κατάπτωση παρατηρείται, και αυξημένες ανισότητες, και ισχυροποίηση των πολύ πλούσιων και ισχυρών. Όλα αυτά, όπως τόνισε ο Καραμανλής, οξύνουν την τάση απαξίας για το πολιτικό σύστημα και την πολιτική γενικότερα.
Όμως, επειδή τα εν λόγω συμπεράσματα αποτελούν κοινό τόπο πλέον για κάποιον που παρατηρεί στοιχειωδώς προσεκτικά την πολιτική και κοινωνική κατάσταση στη χώρα, είναι λογικό να σκεφτεί κανείς ότι οι επιδιώξεις του πρώην πρωθυπουργού δεν είναι δυνατόν να περιορίζονται στην κριτική προς την κυβέρνηση. Υπάρχει κάτι πιο βαθύ.
Αυτό, προσώρας, δεν είναι δυνατόν να αποκωδικοποιηθεί με απόλυτη ακρίβεια. Ο Καραμανλής όμως, σε κάθε περίπτωση, φαίνεται να ανησυχεί για τη ρότα που έχει πάρει η Νέα Δημοκρατία τόσο στο ιδεολογικό όσο και στο καθαρά πολιτικό επίπεδο. Διαπιστώνει, επίσης, ότι η φθορά του Μητσοτάκη μοιάζει αναπόδραστη και γι’ αυτό επιχειρεί να δώσει το παρών στη μάχη για την επόμενη μέρα. Όχι βέβαια από το μετερίζι του υποψήφιου αλλά από αυτό του παράγοντα με το αυξημένο κύρος που μπορεί να επηρεάσει πρόσωπα και καταστάσεις όταν έρθει η ώρα της κρίσης.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας δεν πετούν τη σκούφια τους για τη στάση που κρατά ο πρώην πρωθυπουργός. Θεωρούν μεν σημαντικούς τους ιδεολογικούς προβληματισμούς του Καραμανλή, αλλά γι’ αυτούς σημαντικότερη υπόθεση είναι η επανεκλογή τους στις επόμενες εκλογές. Με τον Καραμανλή να πυροβολά αδιάκοπα και δημοσίως, πολλοί από αυτούς εκτιμούν ότι οι σχετικές πιθανότητές τους μειώνονται. Υπάρχουν όμως και οι ακραιφνείς καραμανλικοί που συμμερίζονται διαχρονικά τις αγωνίες του πολιτικού τους μέντορα. Αλλά μέχρι εκεί.
Σε ό,τι αφορά το πολιτικό φλερτ του Κώστα Καραμανλή με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, όπως αυτό εκφράστηκε στην εκδήλωση της εφημερίδας Δημοκρατία την περασμένη Δευτέρα με εκατέρωθεν φιλοφρονήσεις, ο βαθμός αποκωδικοποίησης δυσκολεύει ακόμη περισσότερο. Όπως και να το δει κανείς όμως, αμφότεροι είχαν τα πυρά τους στραμμένα κατά του πρωθυπουργού, ακόμα και για «ευαίσθητες» υποθέσεις, όπως αυτή των υποκλοπών. Και αυτό δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητο, ειδικά στην εκδήλωση μίας εφημερίδας που αντιπολιτεύεται σταθερά τη νυν κυβέρνηση από δεξιά. Θα παραμείνει πάντως μυστήριο πως ο Βενιζέλος δέχθηκε να δώσει το παρών στην εκδήλωση ενός ΜΜΕ που στο παρελθόν τού έχει ασκήσει δριμεία κριτική για μία σειρά από ζητήματα.
Στο κάδρο των εξελίξεων στην Δεξιά/Κεντροδεξιά υπάρχει, τέλος, και ο Αντώνης Σαμαράς. Μόνο που γι’ αυτόν τα πράγματα μοιάζουν πιο ξεκάθαρα. Είναι εκτός Νέας Δημοκρατίας και με τη βούλα, προσανατολίζεται σε ίδρυση νέου πολιτικού φορέα και για το κυβερνών κόμμα έχει μετατραπεί σε έναν ακόμη αντίπαλο. Ο Μεσσήνιος δεν επιθυμεί να ανατρέψει την κυβέρνηση, όπως έκανε, τρόπον τινά, το 1993, αλλά σε περίπτωση που πράγματι ιδρύσει κόμμα, σίγουρα θα αποσπάσει ένα κρίσιμο κομμάτι ψηφοφόρων. Γι’ αυτό άλλωστε τον τελευταίο καιρό η κυβέρνηση, και προσωπικά ο ίδιος ο πρωθυπουργός, κάνουν ό,τι μπορούν για να περιορίσουν τις εκ δεξιών διαρροές τους υιοθετώντας όλο και πιο αντιδραστικές θέσεις σε υποθέσεις που αφορούν το μεταναστευτικό, τη δικαιοσύνη και την εγκληματικότητα. Kαι αν διαπιστώσουν, στις επόμενες δημοσκοπήσεις, ότι ο Σαμαράς συνεχίζει να κάνει ζημιά, τότε το τιμόνι θα στραφεί ακόμη περισσότερο δεξιά, κάτι όμως που θα έχει ως συνέπεια να πάρει οριστικό διαζύγιο ο Μητσοτάκης από το κεντρώο ακροατήριο.
Φωτο: Χρήστος Μπόνης / Αρχιεπισκοπή Αθηνών
