Φωτογραφία: Γιάννης Παναγόπουλος / Eurokinissi
Η υπόθεση της έκρηξης στους Αμπελοκήπους, η οποία από την πρώτη στιγμή εργαλειοποιήθηκε βάναυσα από την κυβέρνηση και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, επιβεβαιώνεται και από την πρόταση της εισαγγελέως ως μια ακόμη μεθόδευση ποινικοποίησης των πολιτικών φρονημάτων. Η πρόταση της εισαγγελικής λειτουργού, και τελικά η ίδια η απόφαση του δικαστηρίου την Παρασκευή 24 Απριλίου, για την απαλλαγή του Νίκου Ρωμανού και ακόμα δύο συγκατηγορουμένων του αποτελεί ηχηρό ράπισμα στους μηχανισμούς της αντιτρομοκρατικής, που επιχείρησαν να στήσουν ένα βαρύ κατηγορητήριο βασισμένο σε κατασκευασμένα ευρήματα και στην πάγια τακτική της πολιτικής στοχοποίησης. Είναι πλέον σαφές ότι η στοχοποίηση του αντιεξουσιαστικού χώρου δεν στοχεύει στη δήθεν απόδοση δικαιοσύνης, αλλά στην κατασκευή εσωτερικών εχθρών που θα δικαιολογούν την ένταση της καταστολής, την αύξηση των κονδυλίων για τους μηχανισμούς ασφαλείας και την περαιτέρω περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών της κοινωνίας.
Για άλλη μια φορά, το κράτος επέλεξε να κινηθεί με όρους επικοινωνιακού εντυπωσιασμού, ανασύροντας πρόσωπα που έχουν ήδη πληρώσει βαρύ τίμημα για την πολιτική τους ταυτότητα και τη δράση τους. Η προσπάθεια να συνδεθεί ένας άνθρωπος με μια τόσο σοβαρή υπόθεση μέσω ενός αποτυπώματος σε μια κινητή επιφάνεια –μια απλή σακούλα– δεν ήταν τίποτα λιγότερο από μια επίδειξη ισχύος των κατασταλτικών μηχανισμών. Η εισαγγελική πρόταση παραδέχεται το αυτονόητο, ότι δηλαδή η τυχαία παρουσία ενός αποτυπώματος δεν στοιχειοθετεί σε καμία περίπτωση ένταξη σε τρομοκρατική οργάνωση, ούτε συμμετοχή σε εγκληματικές ενέργειες.
Η περίπτωση του Νίκου Ρωμανού αναδεικνύει με τον πιο τραγικό τρόπο το μέγεθος αυτής της κρατικής εμπάθειας και του ρεβανσισμού. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που, μετά από μια οδυνηρή διαδρομή εγκλεισμού, έδωσε μνημειώδεις αγώνες μέσα από τις φυλακές για να κερδίσει το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Παρά τις αντιξοότητες, κατάφερε να ολοκληρώσει τις σπουδές του και να οικοδομήσει μια νέα καθημερινότητα, αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι η θέληση για ζωή και κοινωνική προσφορά υπερβαίνει τα τείχη και τους καταναγκασμούς. Η ξαφνική επανασύλληψή του και η βίαιη επιστροφή του στο κελί, χωρίς κανένα ουσιαστικό στοιχείο που να τον συνδέει με το περιστατικό των Αμπελοκήπων, συνιστά μια ωμή επίθεση στην ίδια την έννοια της κοινωνικής επανένταξης. Το κράτος, μέσω της αντιτρομοκρατικής, έδειξε ότι δεν επιθυμεί την αναμόρφωση, αλλά την παραδειγματική εξόντωση όσων δεν δήλωσαν μετάνοια και δεν αποκήρυξαν τις ιδέες τους. Η νέα του προφυλάκιση δεν ήταν παρά μια προσπάθεια να ακυρωθεί η προσωπική του εξέλιξη και να σταλεί ένα μήνυμα σε ολόκληρο τον κόσμο του αγώνα: ότι η ελευθερία για τους πολιτικούς αντιπάλους είναι πάντα υπό αίρεση και μπορεί να ανακληθεί ανά πάσα στιγμή με μια αστυνομική αναφορά. Η καταστροφή της ζωής που με τόσο κόπο έχτισε ο Ρωμανός, θυσιάστηκε στον βωμό μιας αποτυχημένης επικοινωνιακής φιέστας, επιβεβαιώνοντας πως η καταστολή δεν γνωρίζει ηθικούς φραγμούς όταν πρόκειται να υπηρετήσει την κυρίαρχη προπαγάνδα.
Αυτή η εξέλιξη αναδεικνύει την ανάγκη για διαρκή και ανυποχώρητη επαγρύπνηση απέναντι στη δικαστική και αστυνομική αυθαιρεσία που τείνει να γίνει η νέα κανονικότητα. Ενώ τα κανάλια των ολιγαρχών έσπευσαν από τα πρώτα λεπτά να καταδικάσουν προκαταβολικά τους κατηγορούμενους, στήνοντας τηλεοπτικά «λαϊκά δικαστήρια» και διαπομπεύοντας πρόσωπα, η πραγματικότητα έρχεται να επιβεβαιώσει ότι οι διωκτικοί μηχανισμοί λειτουργούν συχνά ως εργαλεία πειθάρχησης και τρομοκράτησης της κοινωνίας. Η υπόθεση των Αμπελοκήπων χρησιμοποιήθηκε ως ένα βολικό «σκιάχτρο» για να αποπροσανατολιστεί η κοινή γνώμη από τα πραγματικά και φλέγοντα κοινωνικά προβλήματα, όπως η ακρίβεια, η φτώχεια, η διάλυση της δημόσιας υγείας, τα σκάνδαλα και η κρατική βία, επενδύοντας στον φόβο και την ανασφάλεια.
Η απόφαση για απαλλαγή του Ρωμανού και των άλλων δύο ατόμων δεν είναι μια πράξη μεγαλοψυχίας του συστήματος, αλλά το αποτέλεσμα της ολοκληρωτικής κατάρρευσης μιας προαναγγελθείσας σκευωρίας κάτω από το βάρος της κοινωνικής αλληλεγγύης που εκφράστηκε από το κίνημα.
Τέλος, είναι απαραίτητο να τονιστεί ότι η δικαιοσύνη σε μια ταξική κοινωνία δεν είναι ποτέ ουδέτερη, αλλά αποτελεί πεδίο σύγκρουσης. Η στοχοποίηση του Νίκου Ρωμανού, ενός ανθρώπου που έχει βιώσει στο πετσί του τη δολοφονική βία του κράτους από την εφηβεία του, δείχνει ότι το σύστημα δεν ξεχνά και δεν συγχωρεί όσους στέκονται όρθιοι. Η νίκη αυτή, αν και μερική καθώς η υπόθεση παραμένει ανοιχτή για άλλους συντρόφους, αποτελεί μια σημαντική παρακαταθήκη για τους μελλοντικούς αγώνες ενάντια στις κατασκευασμένες κατηγορίες και την αυθαιρεσία του κράτους. Ο αγώνας για την πλήρη αθώωση όλων των διωκόμενων και η προάσπιση των πολιτικών ελευθεριών είναι η μόνη απάντηση στην κρατική βία που προσπαθεί να επιβάλει τη σιωπή μας. Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας και η μόνη εγγύηση ότι κανένας σύντροφος δεν θα μείνει μόνος του στα δίχτυα της κρατικής καταστολής.
