μετάφραση από το ρεπορτάζ του Novara Media:
Ο γιος του φυλακισμένου παλαιστίνιου πολιτικού ηγέτη Μαρουάν Μπαργούτι επαινέθηκε ως «πρότυπο» από τον πρωθυπουργό της Ισπανίας, αφού κάλεσε σε σειρά μεγάλων μουσικών εκδηλώσεων για την απελευθέρωση του πατέρα του.
Ο Άραμπ Μπαργούτι συναντήθηκε με τον Πέδρο Σάντσεθ, επικεφαλής του κυβερνώντος Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος της Ισπανίας (PSOE), μετά την ομιλία του μπροστά σε πλήθος 75.000 ανθρώπων στο φεστιβάλ Primavera Sound στις 6 Ιουνίου.
«Ο πατέρας μου είναι ένας από τους 10.000 Παλαιστίνιους κρατούμενους που κρατούνται από το Ισραήλ, αλλά για εκατομμύρια Παλαιστίνιους εκπροσωπεί κάτι που το Ισραήλ δεν μπορεί να φυλακίσει: την ελπίδα», είπε ο Μπαργούτι.
«Την ελπίδα ότι τα παιδιά της Παλαιστίνης θα μεγαλώσουν με ειρήνη», πρόσθεσε. «Η ελευθερία κερδήθηκε στη Νότια Αφρική, στην Ιρλανδία και στην Αλγερία, επειδή άνθρωποι σαν εσάς αρνήθηκαν να κοιτάξουν αλλού, αρνήθηκαν να τα παρατήσουν. Συνεχίστε λοιπόν να αγωνίζεστε για την Παλαιστίνη, για τη Γάζα και για τη δικαιοσύνη».
Ο Μπαργούτι είχε προσκληθεί στο Primavera από το συγκρότημα Massive Attack και επρόκειτο να μιλήσει πριν από τη συναυλία τους στις 4 Ιουνίου. Η εμφάνιση ακυρώθηκε λόγω κακοκαιρίας, οπότε τελικά παρουσίασε τους Gorillaz στο ίδιο φεστιβάλ δύο μέρες αργότερα.
Μετά τη συναυλία, ο Σάντσεθ μοιράστηκε ένα βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στο οποίο επαίνεσε τον Μπαργούτι για την «έκφρασή του» υπέρ των παλαιστινιακών δικαιωμάτων και τον χαρακτήρισε «πρότυπο».
Ο Άραμπ Μπαργούτι μίλησε επίσης στη συναυλία των Massive Attack στο Φεστιβάλ Citadel του Βερολίνου την Κυριακή, ευχαριστώντας τους για το ότι ήταν «πάντα στη σωστή πλευρά της ιστορίας».
Ο πατέρας του, Μαρουάν, 67 ετών, εκτίει επί του παρόντος πολλαπλές ποινές ισόβιας κάθειρξης, αφού συνελήφθη, καταδικάστηκε και φυλακίστηκε από το Ισραήλ κατά τη διάρκεια της δεύτερης Ιντιφάντα το 2002.
Ο Παλαιστίνιος ηγέτης — που έχει χαρακτηριστεί ως «Παλαιστίνιος Μαντέλα» — κατηγορήθηκε για εμπλοκή σε επίθεση που σκότωσε πέντε Ισραηλινούς πολίτες, αν και η δίκη του και η ποιότητα των αποδεικτικών στοιχείων επικρίθηκαν από νομικούς ειδικούς.
Το 2002, ο Νέλσον Μαντέλα συμφώνησε να συμμετάσχει ως παρατηρητής στη δίκη του Μπαργούτι, λέγοντας: «Αυτό που συμβαίνει στον Μπαργούτι είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό που συνέβη σε εμένα. Η κυβέρνηση προσπάθησε να απονομιμοποιήσει το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο και τον ένοπλο αγώνα του φέρνοντάς με σε δίκη».
Τον Απρίλιο, οι δικηγόροι του ανέφεραν «σαφές μοτίβο κλιμακούμενης κακοποίησης: βία, ιατρική αμέλεια και μεταχείριση που τον θέτει σε άμεσο κίνδυνο», μετά από τρεις διαδοχικές επιθέσεις μέσα σε τρεις εβδομάδες, συμπεριλαμβανομένης μίας στην οποία σωφρονιστικοί υπάλληλοι έβαλαν σκύλο εναντίον του.
Τον ίδιο μήνα, διασημότητες όπως η Κέιτ Μπλάνσετ, ο Μπράιαν Άνταμς και ο Ντον Τσιντλ πρόσθεσαν τα ονόματά τους σε δήλωση που ζητούσε την απελευθέρωσή του «ως σημαντικό βήμα προς την αναβίωση μιας διαρκούς λύσης δύο κρατών στην ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση».
το video που ανάρτησε το Αλ Τζαζίρα:
Μαρουάν Μπαργούτι & Νέλσον Μαντέλα: Ένας κοινός αγώνας ενάντια στο απαρτχάιντ
Πριν από τη φυλάκισή τους, τόσο ο Μαντέλα όσο και ο Μπαργούτι ήταν γνωστοί πολιτικοί οργανωτές, όχι μακρινοί ή συμβολικοί ηγέτες. Δρούσαν μέσα στις ίδιες τους τις κοινωνίες, χτίζοντας μαζικά κινήματα ικανά να μετατρέπουν την αντίσταση σε πολιτική ισχύ.
Ο Μαντέλα ήταν εκπαιδευμένος δικηγόρος και ανώτερο στέλεχος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου, βαθιά εμπλεκόμενος στην οργάνωση από τη βάση, στους εργατικούς αγώνες και στην πολιτική εκπαίδευση. Κατανοούσε ότι η απελευθέρωση απαιτούσε ενότητα, συλλογική πειθαρχία και διεθνή κινητοποίηση κι όχι κατακερματισμό.
Ο Μαρουάν Μπαργούτι ακολούθησε παρόμοια πορεία. Αναδείχθηκε ως οργανωτής των φοιτητών κατά την Πρώτη Ιντιφάντα, έγινε ηγετική φυσιογνωμία μέσω της λαϊκής κινητοποίησης, της νεολαιίστικης οργάνωσης και της κοινοτικής αντίστασης. Αργότερα εισήλθε στην επίσημη πολιτική ως εκλεγμένο μέλος του Παλαιστινιακού Νομοθετικού Συμβουλίου, συνδυάζοντας τη νομιμοποίηση από τη βάση με την θεσμική εξουσία.
Ο Νέλσον Μαντέλα και ο Μαρουάν Μπαργούτι αναγνώρισαν και οι δύο ότι τα κινήματα απελευθέρωσης δεν μπορούν να νικήσουν μόνο με τη βία. Επένδυσαν σε πολιτικές δομές, συλλογική ηγεσία και λαϊκή συμμετοχή, χτίζοντας κινήματα σχεδιασμένα να υπερβαίνουν τα άτομα και να αντέχουν την καταστολή. Ήταν ακριβώς αυτή η ικανότητα ενοποίησης που τους κατέστησε επικίνδυνους για τα συστήματα απαρτχάιντ.
