Υπάρχουν πολλοί σύντροφοι που έχουν δυσαρεστηθεί από την οξεία, πολλές φορές, κριτική της στήλης απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Κι όχι μόνο στην τελευταία μνημονιακή περίοδο, αλλά και πολύ παλιότερα, μιας και τα στραβοπατήματα και οι στρεβλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια παλιά πονεμένη ιστορία. Έτσι, λοιπόν, αυτή τη φορά ο δικηγόρος του διαβόλου θα λειτουργήσει από την ανάποδη, χρησιμοποιώντας τα επιχειρήματα και τους προβληματισμούς συντρόφων που στηρίζουν κριτικά τον ΣΥΡΙΖΑ.
Στο πολιτικό DNA του ΣΥΡΙΖΑ κυρίαρχο ρόλο έπαιξαν οι παραδόσεις του ευρωκομουνισμού. Έτσι προέκυψε και η, σχεδόν θρησκευτική, προσκόλληση στο ευρωπαϊκό μοντέλο ακόμα κι αν αυτό πήρε σκληρές νεοφιλελεύθερες διαστάσεις. Επίσης, σ’ αυτές τις παραδόσεις οφείλεται κι η συνδιαχειριστική αντίληψη κι η μεταρρυθμιστική κατεύθυνση απέναντι στο καπιταλιστικό μοντέλο ανάπτυξης. Συνεπώς οι όποιες προσδοκίες για ρήξη με τον ολοκληρωτισμό της ευρωζώνης ήταν τουλάχιστον ανεδαφικές, λόγω των πολιτικών προδιαγραφών του ΣΥΡΙΖΑ και απλά έτρεφαν το αριστερό μας φαντασιακό. Αφαιρώντας, λοιπόν, από τον ορίζοντα του ΣΥΡΙΖΑ την προοπτική ρήξης με το καπιταλιστικό ευρωπαϊκό μοντέλο και κρίνοντάς τον ως μια τίμια μεταρρυθμιστική δύναμη, δεν μπορούμε να παρασιωπήσουμε μερικά θετικά βήματα της λεγόμενης κυβέρνησης της αριστεράς, όπως:
• Η αποκατάσταση λειτουργίας της ΕΡΤ, παρά τις πολλές της παθογένειες που δυστυχώς συνεχίζουν να υφίστανται.
• Η επαναπρόσληψη απολυμένων ή σε διαθεσιμότητα εργαζομένων στην ΕΡΤ, σχολικών φυλάκων, καθηγητών στα ΕΠΑΛ, δημοτικών αστυνομικών, καθαριστριών.
• Το νομοσχέδιο για τις 100 δόσεις που, παρά τις αλλαγές του επί το δυσμενέστερο, έδωσε μερικές ανάσες.
• Η κάρτα σίτισης αλληλεγγύης και το επίδομα ενοικίου.
• Το νομοσχέδιο για τις τηλεοπτικές συχνότητες, για το οποίο βγήκαν στα κάγκελα όλα τα λαμόγια της στημένης δημοσιογραφίας και των ανεξέλεγκτων καναλαρχών.
• Η αποφυγή των απολύσεων στο δημόσιο, για τις οποίες δεν είχε ιδιαίτερους ενδοιασμούς η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου.
• Το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια που δύσκολα θα ήταν στις προτεραιότητες άλλης κυβέρνησης.
Τέτοιες προσπάθειες, σαν κι αυτές που προαναφέρθηκαν πρέπει να υποστηρίζονται από την αριστερά και το κίνημα ή ο ΣΥΡΙΖΑ, πλέον, πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια εχθρική μνημονιακή κυβέρνηση που ότι κάνει είναι υποθηκευμένο από τις επαχθείς συμφωνίες με τους δανειστές; Τελικά, πρέπει να επιδιώκεται η πτώση μιας κυβέρνησης με το όποιο αριστερό πρόσημο; Κι αν ναι, ποια υπαρκτή εφικτή εναλλακτική λύση προς τα αριστερά μπορεί να προταθεί; Είναι προτιμότερη μια κυβέρνηση αχυρανθρώπων τεχνοκρατών ή μια οικουμενική η οποία θα στρώσει το δρόμο προς την εξουσία μιας σκληρής και ρεβανιστικής νεοφιλελεύθερης δεξιάς του Μητσοτάκη;
Οι δεσμεύσεις του τρίτου μνημονίου κι η ολοένα σκλήρυνση της στάσης των δανειστών, οι οποίοι λειτουργούν πλέον ως στυγνοί εκβιαστές, έβγαλαν πολλές κοινωνικές ομάδες στους δρόμους και μελλοντικά θα κινητοποιήσουν ακόμη περισσότερες. Πώς να νιώθουν κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που ήταν, μέχρι πρότινος, πρωταγωνιστές της ζωντανής ιστορίας του κινήματος και τώρα είναι αναγκασμένοι να απουσιάζουν από λαϊκές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις; Το χάσμα μεταξύ της αγωνιστικής συνδικαλιστικής δράσης και της κυβερνητικής στήριξης είναι αγεφύρωτο. Αλλά το πιο τραγικό απ’ όλα είναι όταν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζουν ήδη τα γιουχαΐσματα και τη χλεύη του κόσμου. Ίσως καταλήξουμε να βλέπουμε εικόνες με προπηλακισμούς και γιαουρτώματα, μόνο που στη θέση του Πάγκαλου θα είναι κάποιο επώνυμο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ…
Ο δικηγόρος του διαβόλου
