ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Η αντιμετώπιση της φασιστικής επίθεσης στα Χανιά γεννά ερωτήματα
Ο χανιώτης γιατρός Δημήτρης Μακρέας.
Ο φασισμός δεν εξοντώθηκε ακόμα. Δεν είναι είδηση στα κανάλια, δεν αποτελεί πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες, επιβιώνει στους δρόμους γύρω μας και προστατεύεται σε αστυνομικά γραφεία. Την Τετάρτη 25 Μαρτίου χτύπησε τον χανιώτη γιατρό Δημήτρη Μακρέα. Οι δράστες απρόκλητα επιτέθηκαν στον ανύποπτο πολίτη, ενώ περπατούσε σε κεντρικό δρόμο της πόλης των Χανίων χτυπώντας τον από πίσω με ρόπαλο και του προκάλεσαν σοβαρά τραύματα στο πρόσωπο και το κεφάλι, που δυνητικά θα μπορούσαν να προκαλέσουν θάνατο. Ο Δ. Μακρέας διέφυγε τον κίνδυνο. Παραμένουν, όμως, οι επικίνδυνες παραλείψεις της αστυνομίας, που καταγγέλλονται αναλυτικά από τους δικηγόρους του και οδήγησαν στην απαγγελία κατηγορίας πλημμεληματικού χαρακτήρα και στο ταχύτατο κλείσιμο της υπόθεσης.
Στη δίκη, που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Πέμπτη στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Χανίων, δύο εκ των τριών κατηγορουμένων καταδικάστηκαν για επικίνδυνη σωματική βλάβη από κοινού, ενώ ο ένας και για οπλοφορία και οπλοχρησία. Οι ποινές που αποδόθηκαν ήταν τέσσερα χρόνια και τέσσερα χρόνια και δέκα μήνες, αντίστοιχα, με μη ανασταλτικό χαρακτήρα. Παρότι ο κανόνας είναι να μετατρέπεται τέτοια ποινή σε χρηματική, στην περίπτωση αυτή δεν συνέβη λόγω της βαρύτητας και των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της διενεργηθείσας πράξης. Αφέθηκαν ελεύθεροι υπό τον όρο καταβολής εγγύησης 5.000 ευρώ ο καθένας, μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. Ο τρίτος κατηγορούμενος αφέθηκε ελεύθερος, αφού δεν αναγνωρίστηκε από κανένα. Σύμφωνα με τη δικηγόρο του Δ. Μακρέα, Βούλα Γιαννακοπούλου, ζητούμενο ήταν να σταματήσει η έρευνα και να κλείσει ταχέως η υπόθεση.
Δυστυχώς, δεν πρόκειται για ένα συμπέρασμα αυθαίρετο ή πρωτοφανές. «Τα φασιστοειδή αυτής της πόλης και αυτής της χώρας δεν είναι μόνα τους» επισημαίνει η δικηγόρος Β. Γιαννακοπούλου. «Πάντα σε τέτοιες υποθέσεις, και το βλέπουμε με τραγικό τρόπο και σε αυτήν την υπόθεση, ο κρατικός μηχανισμός συντάσσεται πίσω τους. Από την υπόθεση του Κουσουρή το 1998 μέχρι σήμερα, υπάρχει το ίδιο μοτίβο στις δικογραφίες, όταν αυτές συντάσσονται βέβαια, γιατί συχνά κανείς δεν ασχολείται με κάποια από αυτά τα περιστατικά, όταν βρίσκεται ένας μετανάστης νεκρός ή τραυματισμένος. Βλέπουμε, δηλαδή, από την πλευρά της αστυνομίας μια ευγενική και διακριτική μεταχείριση απέναντι στους κατηγορούμενους, τη στιγμή που δυστυχώς στην Ελλάδα τα δικαιώματα των κατηγορουμένων είναι σχεδόν ανύπαρκτα».
Αναπάντητα ερωτήματα
Τα ερωτήματα βοούν και είναι πολλά. Δεν πάρθηκε καμία κατάθεση από γιατρό για το μέγεθος της βλάβης στον Δ. Μακρέα από τα χτυπήματα. Τη στιγμή, μάλιστα, που ένας από τους θεράποντες γιατρούς του, ο νευροχειρουργός Αντώνης Κρασουδάκης, δημόσια τόνισε πως εκτός από τα εξωτερικά θλαστικά τραύματα τα πιο σημαντικά «είναι τα εσωτερικά τραύματα, αιμορραγία μέσα στον εγκέφαλο και κάταγμα στο κρανίο, που δυνητικά θα μπορούσαν να προκαλέσουν και το θάνατο. Έχουμε δει ανθρώπους να σκοτώνονται και με πολύ μικρότερης έντασης χτυπήματα».
Παράλληλα και σύμφωνα με την δικηγόρο του Δ. Μακρέα, «σε αυτήν την υπόθεση κανείς δεν έψαξε τους δράστες. Eμφανίζονται να συλλαμβάνονται μέσα στο κτίριο της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Χανίων, χωρίς να γίνεται σαφές στη δικογραφία πώς η αστυνομία κατέληξε στη σύλληψη. Οι δράστες αναγνωρίστηκαν από φωτογραφίες οι οποίες δεν έχουν συμπεριληφθεί στη δικογραφία. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η αστυνομία εν τέλει έκανε τη δουλειά της. Όμως αυτό έγινε για να μη συλληφθούν οι υπόλοιποι δράστες. Γιατί από τα στοιχεία που συγκεντρώνουμε κάνοντας δουλειά πόρτα – πόρτα και βήμα – βήμα στη γειτονιά, δεν είναι τρεις οι δράστες. Μόνο οι φυσικοί αυτουργοί είναι τουλάχιστον τέσσερις – πέντε, οι οποίοι καλύφθηκαν και από άλλους είτε με το ρόλο του τσιλιαδόρου είτε με το ρόλο αυτού που φυγαδεύει. Η αστυνομία, παρόλο που θα μπορούσε να εντοπίσει αυτούς τους δράστες δεν το έχει κάνει».
Χωρίς στοιχεία και μάρτυρες
»Το πιο τραγικό, όμως, δεν είναι ότι δεν αναζητήθηκαν στοιχεία για αυτή τη δικογραφία, αλλά ότι βρέθηκαν, κατασχέθηκαν και εξαφανίστηκαν στοιχεία» συνεχίζει η Β. Γιαννακοπούλου. «Μάρτυρας που πήγε στην αστυνομία να καταθέσει, αποθαρρύνθηκε από αστυνομικό λέγοντάς του ότι ένας από τους κατηγορούμενους έχει κατηγορηθεί για εμπρησμό, γι’ αυτό πήγαινε σπίτι σου και ξανασκέψου το. Ξέρουμε ρητά και κατηγορηματικά ότι από την επομένη του συμβάντος, την Πέμπτη 26 Μαρτίου, αστυνομικοί πέρασαν και πήραν υλικό από τις κάμερες επιτήρησης παρακείμενων στο σημείο του συμβάντος καταστημάτων, στο οποίο φαίνεται πόσοι συμμετείχαν στο χτύπημα και πώς κινήθηκαν, και στη δικογραφία δεν υπάρχει τίποτα. Εμείς δημοσιοποιήσαμε βίντεο των πρώτων λεπτών της επίθεσης από κινητό, το οποίο μετά τη δημοσιοποίηση ζήτησε ο εισαγγελέας. Στο βίντεο αυτό φαίνεται ότι ένας από τους δράστες ακουμπάει ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο. Από αυτό το αυτοκίνητο κανείς δεν πήρε αποτυπώματα. Το διαβιβαστικό της αστυνομίας αναφέρεται στην επίθεση στον Δ. Μακρέα σε δύο σειρές και στο υπόλοιπο κείμενο περιγράφει την επίθεση στα γραφεία της Χρυσής Αυγής (που συνέβη λίγες ώρες μετά την επίθεση στον χανιώτη γιατρό). Αυτά τα έχουμε καταγγείλει και κανείς δεν έχει απαντήσει» υπογραμμίζει η δικηγόρος. «Επίσης, έχουμε στείλει αναφορά στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης και έχουμε λάβει σιγή ασυρμάτου. Αυτό που διαπράττει η αστυνομία είναι ποινικό αδίκημα. Κάποιους κρύβει και τους κάνει ασύδοτους».
Ένας από εμάς
Την προηγούμενη της δίκης διοργανώθηκε από το Κοινωνικό Στέκι – Στέκι μεταναστών Χανίων ανοιχτή συνέλευση για την οργάνωση της αντιφασιστικής δράσης με αφορμή την επίθεση ενάντια στον Δ. Μακρέα, παρουσία του ίδιου που μόλις είχε πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο. Σε ιδιαίτερα φορτισμένη συγκινησιακά και αγωνιστικά ατμόσφαιρα, ο Δ. Μακρέας, στην ολιγόλεπτη ομιλία του, τόνισε ότι «η πόλη ως κοινωνική δυναμική χρειάζεται να καταλάβει ότι δεν έχουμε αφήσει πίσω μας το φαινόμενο του φασισμού. Αυτό το χτύπημα έχει ένα υψηλό συμβολισμό, γιατί το θύμα που επιλέχθηκε δεν ήταν από τους συνήθεις στόχους, αλλά ένας κοινός άνθρωπος, γεγονός που αποδεικνύει ότι θα μπορούσε να συμβεί στον οποιοδήποτε. Δεν πρόκειται για ένα ζήτημα που αφορά φασίστες εναντίον μεταναστών ή αντιφασιστών. Πρόκειται για το φασισμό εναντίον ολόκληρης της κοινωνίας».
Και ο ίδιος, μαζί με τους δικηγόρους και τους αλληλέγγυους, επισήμανε ότι «το πλέον εξοργιστικό δεν είναι ότι υπήρξαν κάποιοι λίγοι άνθρωποι που διέπραξαν την επίθεση, αλλά ότι υπάρχει ένας μηχανισμός εξουσίας, που είναι εντεταλμένος να διενεργήσει την έρευνα και να παρέχει στη δικαστική εξουσία τα σωστά εργαλεία και αντί αυτού την έρευνα την έκαναν οι συγγενείς και οι φίλοι. Αυτό δεν πρέπει να περάσει έτσι και δεν θα περάσει. Υπάρχουν δηλαδή μερικοί τραμπούκοι που μπορούν να χτυπούν στις 8.30 το βράδυ, στη μέση της πόλης μαφιόζικα και να θεωρούν ότι θα την βγάζουν με πλημμελήματα, γιατί η αστυνομία δεν κάνει τη δουλειά της και γιατί οι άνθρωποι που είδαν τι έχει συμβεί φοβούνται για τη ζωή τους και την περιουσία τους; Πότε φτάσαμε σε αυτό το σημείο; Ποιοι τους καλύπτουν; Ποια θα είναι η απάντηση της πόλης με τη θεσμική και την κοινωνική της μορφή; Χρειάζεται να ξαναχτίσουμε τις σχέσεις αλληλεγγύης και εμπιστοσύνης όχι μόνο μεταξύ μας αλλά και με όλους τους ανθρώπους που ζουν σε αυτήν την πόλη, ώστε να μη μπορούν αυτοί οι λίγοι να σπέρνουν τον τρόμο».
Η φασιστική δολοφονική επίθεση στον Δ. Μακρέα δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό. Ανάλογες επιθέσεις συνέβησαν και αλλού και το τελευταίο διάστημα. Εκτός από το έργο που αναλογεί στη δικαστική εξουσία για την απόδοση δικαιοσύνης, υπάρχει και το έργο που αναλογεί στο κράτος και την αστυνομία. Καμιά δικαιολογία δεν είναι επαρκής, αν, εν όψει της δίκης της Χρυσής Αυγής και ενώ διανύουμε περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από μια κυβέρνηση με βασικό κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, το έργο αυτό δεν τελείται με καίριο και απαρέγκλιτο τρόπο. Προστασία οφείλεται στην κοινωνία και όχι σε «επίλεκτα» μέλη της. Αν κάποιοι σε αστυνομικά γραφεία θεωρούν αλλιώς, είναι ευθύνη και της κυβέρνησης να μην το πράττουν.
Ζωή Γεωργούλα
